Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Θλιβερές και ανεξήγητες δογματικώς και εκκλησιολογικώς θέσεις!


Δημήτριος Τσελεγγίδης (καθηγητὴς Δογματικῆς):

«Ὡς δογματολόγος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας,ἔχω τήν βαθύτατη πεποίθηση, ὅτι ὁΟἰκουμενισμός εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐκκλησιολογική αἵρεση, ἀλλά καί ἡἐπικινδυνότερη πολυαίρεση, πού ἐμφανίστηκε ποτέ στήν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Καί τοῦτο, γιατί ὁ Οἰκουμενισμός, ἐξαιτίας τοῦ συγκρητιστικοῦ χαρακτῆρα του, συνιστᾶ τήν πιό δόλια ἀμφισβήτηση τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τήν πιό σοβαρή νόθευσή της. Ἀμβλύνει σέ ἀπαράδεκτο βαθμό τήν δογματική συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καί δημιουργεῖ σύγχυση γύρω ἀπό τήν ταυτότητα τῆς Πίστεώς μας. Κενώνει πονηρά τήν ἀκεραιότητα τῆς σώζουσαςΠίστεως τῆς Ἐκκλησίας –πρᾶγμα πού ἔχει ὀλέθριες σωτηριολογικές συνέπειες- μέ τό νά θεωρεῖ ὅλες τίς θρησκευτικές πίστεις νόμιμεςσωτηριολογικῶς, ὅταν ὑποστηρίζει, ὅτι ὅλες οἱ ἑτερόδοξες καί ἑτερόθρησκες πίστεις εἶναι ὁδοί, πού ὁδηγοῦν στήν ἴδια σωτηρία»(ἐδῶ).


Σχόλιο:

    Ὁ κ. Τσελεγγίδης διδάσκει,  αἰτιολογεῖ θεολογικὰ  καὶ  ΟΜΟΛΟΓΕΙ  τὸ ἑξῆς βαρυσήμαντο: Ὅτι ἔχει

«τήν βαθύτατη πεποίθηση, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐκκλησιολογική αἵρεση, ἀλλά καί ἡ ἐπικινδυνότερη πολυαίρεση, πού ἐμφανίστηκε ποτέ στήν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας»!

  Αὐτὴ ἡ φρικτὴ  ΟΜΟΛΟΓΙΑ  δὲν τὸν ἐμποδίζει νὰ  προπαγανδίζει ἀνερυθρίαστα –ἀνὰ τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ποὺ ἐπισκέπτεται ὡς ὁμιλητής–  τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς τῆς «μεγαλύτερης καὶ ἐπικινδυνότερης πολυαίρεσης»!!!  Ἀνεξήγητα θεολογικῶς πράγματα!
    Κι ὅμως γνωρίζει ὅτι στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἀπομακρύνονταν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ «ἐπὶ ὑποψίας αἱρέσεως»! Πόσο μᾶλλον σὲ πραγματικές, ἔστω καὶμικρὲς αἱρέσεις! Πόσο μᾶλλον σὲ μεγαλύτερες αἱρέσεις!! Πόσο μᾶλλον περισσότερο στὶςμεγάλες αἱρέσεις!!! Καί, βέβαια, πόσο ἀκόμα περισσότερο στὴν «μεγαλύτερη ἐκκλησιολογική αἵρεση» ὅλων τῶν ἐποχῶν (κατὰ Τσελεγγίδη)· τὴν ἐσχατολογικὴ αἵρεση, τὴν τελευταία αἵρεση τῆς ἱστορίας, ποὺ δὲν θὰ καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο, κατὰ τὸν π. Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο καὶ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ!!!!
     Δηλαδή, ὁ κ. Τσελεγγίδης, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης (καὶ ἡ παρέα τους) ἔχουν ἐγκλωβίσειμὲ τὴν διδασκαλία τους χιλιάδες πιστοὺς στὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς «ἄχρι τοῦ καιροῦ» τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας.
     Καὶ ἐκτιμῶ ὅτι τὸ κάνουν αὐτό, παρότι πλέον ἔχουν «καταλάβει» τὸ λάθος τους, ἀλλ’ ἡδειλία καὶ ὁ ἐγωϊσμὸς (ποὺ μᾶς διδάσκουν νὰ πολεμᾶμε) δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ τὸ παραδεχτοῦν δημόσια ἐν μετανοίᾳ (μετάνοια ποὺ μᾶς διδάσκουν νὰ ἔχουμε), γιὰ νὰ γίνει «χαρὰ ἐν οὐρανῷ» καὶ νὰ βοηθήσουν χιλιάδες πιστοὺς νὰ ἀπεγκλωβιστοῦν ἀπὸ τὴν ΚΑΚΟΔΟΞΗ θεωρία ποὺ διὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ ἐπεκράτησε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία: τὴν «ἐς ἀεὶ» κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς! Θεωροῦν ὅσους ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς (ἀκολουθοῦντες τοὺς Ἁγίους Πατέρες) ὡς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, καταδικάζουν ΠΡΑΚΤΙΚΑ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ὡς σχίσμα, ἐνῶ τὴν παραμονὴ καὶ κοινωνία μετὰ τῶν αἱρετικῶν, θεωροῦν ὡς σωτηρία!
Πατερική Παράδοση

ΣΧΟΛΙΟ: Οποιος έχει κατορθώσει νά καταλάβει τί εννοεί ο Σημάτης μέ τον όρο "κοινωνία μέ τούς αιρετικούς", η οποία συνιστά μέ τήν σειρά της αίρεση, άς μάς βοηθήσει.

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου - «Μακριὰ ἀπ’ τὴν παρουσία σου ποῦ νὰ φύγω:»

 Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

«Μακριὰ ἀπ’ τὴν παρουσία σου ποῦ νὰ φύγω:» "Ψαλμ. 139:7"


Μιὰ Ὀρθόδοξη κατάφαση τῆς δράσης τοῦ Θεοῦ ἔξω ἀπὸ τὰ κανονικὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας



Πηγή : Περιοδικό Σύναξη 120 (2011)

ΣΧΟΛΙΟΑς δούμε όμως και μία θεολογική ερμηνεία της κινήσεως της Αγίας Τριάδος, την οποία ερμηνεύει Ιεραρχικά ο μεγα­λύτερος Θεολόγος, Άγιος Μάξιμος ομολογητής, ambigua, 23: «Πώς εξηγείται το γραφέν υπό Γρηγορίου; Διά τούτο μονάς απ’ αρχής εις δυάδα κινηθείσα μέχρι Τριάδος έστη!; Κινείται (απαντά ο Άγιος Μάξιμος) μέσα στον Νου που είναι άξιος να την κατανοήσει, ο οποίος μέσω της Μονάδος και μέσα στην Μονάδα ολοκληρώνει κάθε έρευνα του σ’ αυτή ή για να το πούμε διαφορετικά, ολόκληρη η Μονάς αχώριστη διδάσκει και φανερώνει στον Νου, στην πρώτη του επαφή μαζί Της, την αλήθεια γύρω από την Μονάδα, έτσι ώστε να μην εισαχθεί χωρισμός στην πρώτη Αιτία. Μετά όμως προχωρά στην φανέρωση της θείας και απόρρη­της Θεογονίας αυτής της πρώτης Αιτίας, αποκαλύπτοντας του Μυστικά και κρυφά ότι δεν πρέπει να σκεφτεί ποτέ πως αυτό το Υπερού­σιο Αγαθό μπορεί να είναι άγονο, στείρο Λόγου και Σοφίας ή Αγιαστικής Δυνάμεως, ομοουσίους και υπαρκτές σαν υποστάσεις, για να μην διατρέξει τον κίνδυνο, αυτός ο Νους, να εννοήσει πως ο Θεός είναι Σύνθεση αυ­τών, ωσάν να επρόκειτο για τυχαία κατηγορήματα, αντί να πιστεύει δια της πίστεως ότι Αυτοί συνυπάρχουν, συναιω­νίως. Λέγεται λοιπόν πως ο Θεός κινείται, καθώς είναι Αιτία της έρευνας του τρόπου με τον οποίον συνυπάρχει. Διότι είναι αδύνατον χωρίς θεϊκό φωτισμό να κατανοήσουμε κάτι από τον Θεό. Διότι ο Θεός που δεν έχει την ίδια φύση με τους ανθρώπους, έχει ασφαλώς και διάφορον τρόπον γεννή­σεως.»

Αμέθυστος


Συνομιλώντας για τον Χριστιανισμό και τη Φιλοσοφία

Πωλ Ρικαίρ – Γκαμπριέλ Μαρσέλ
Π. ΡΙΚΑΙΡ: Αγαπητέ Γκαμπριέλ Μάρσελ, σε αυτήν την τέταρτη συνομιλία μας, θέλω να σας θέσω  ένα ερώτημα το οποίο δεν μπορούμε να αποφύγουμε περαιτέρω. Επιβάλανε στο έργο σας μία ετικέτα –δεν υπάρχει άλλη λέξη– την ετικέτα του χριστιανικού υπαρξισμού. Συμπεραίνουν ευχαρίστως: υπάρχει ένας υπαρξισμός άθεος, αυτός του Σαρτρ (Sartre) και του Χάιντεγκερ (Heidegger), και ένας χριστιανικός υπαρξισμός, αυτός του Γιάσπερς (Jaspers) και του Γκαμπριέλ Μαρσέλ. Τι σκέφτεστε επ’ αυτού;
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Οφείλω να πω ότι τοποθετούμαι τελείως αρνητικά απέναντι σ’ αυτήν την ταξινόμηση. Γνωρίζετε όπως και εγώ ότι αυτή εγκαθιδρύθηκε από τον Σαρτρ στην  περίφημη διάλεξη του: Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός; Δεν μπορώ συνεχώς να διαμαρτύρομαι ενάντια σ’ αυτόν τον τρόπο παρουσίασης των πραγμάτων. Πράγματι, το ξέρετε καλά ότι δεν χρησιμοποίησα ποτέ αυθόρμητα αυτήν τη λέξη: υπαρξισμός. Είναι στο συνέδριο της Ρώμης το 1946 πού ανακάλυψα ότι είχαν χρησιμοποιήσει αυτήν τη λέξη για να με χαρακτηρίσουν. Την στιγμή εκείνη, αυτό με άφησε αρκετά αδιάφορο, αλλά κατόπιν βρέθηκα σε αμηχανία, ιδίως την μέρα που φτάσανε να με ρωτήσουν εάν θα αποδεχόμουν να τιτλοφορήσουν χριστιανικός υπαρξισμός, τον συλλογικό τόμο που θα μου αφιερωνόταν στην συλλογή «Présence» του εκδοτικού οίκου Plon. Ομολογώ ότι ήμουνα αμέσως ελάχιστα ευνοϊκός απέναντι σ’ αυτή την ιδέα. Εντούτοις, έσπευσα να συμβουλευτώ έναν άνθρωπο στον οποίο είχα μεγάλη εμπιστοσύνη, ο οποίος ήτανε ο Λουί Λαβέλ (Louis Lavelle)1. Του είπα: «Γνωρίζετε το έργο μου, έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην κρίση σας, τι σκέπτεστε για αυτό;». Μου απάντησε: « Καταλαβαίνω πολύ καλά ότι δεν αγαπάτε αυτές τις λέξεις: υπαρξισμός χριστιανικός, δεν τις αγαπώ ούτε εγώ, αλλά μου φαίνεται ωστόσο ότι αυτό είναι μία παραχώρηση που μπορείτε να κάνετε στον εκδότη». Υποχώρησα επομένως. Όμως πολύ σύντομα, όταν είχα την ευκαιρία να διαμαρτυρηθώ για όλες τις ανοησίες στις οποίες έδινε αφορμή, σε ασυνήθιστο βαθμό στο έργο κοσμικών γυναικών, αυτή η λέξη υπαρξισμός, μετάνιωσα που ήμουν τόσο βολικός, και από το 1949 έλεγα σε κάθε ευκαιρία ότι αρνιόμουνα αυτήν την ετικέτα, ότι επιπλέον κατά έναν γενικό τρόπο απεχθανόμουν τις ετικέτες και τους …ισμους.

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Υπήρχε ωστόσο σε αυτό τον συνοπτικό χαρακτηρισμό ένα επίθετο, το επίθετο «χριστιανικός». Δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε την συζήτηση για αυτό το θέμα.
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Μα, και βέβαια όχι….

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Ποια είναι η ακριβής τοποθέτηση της φιλοσοφίας σας σε αναφορά με τον χριστιανισμό; Διότι εντέλει θα μπορούσαμε, χωρίς κακοβουλία, να υποστηρίξουμε τον ακόλουθο συλλογισμό: όταν μιλάτε για οντολογικό μυστήριο, χρησιμοποιείτε μία λέξη της χριστιανικής γλώσσας, την λέξη «μυστήριο». Όμως η λέξη «οντολογικό» ανήκει στη γλώσσα των φιλοσόφων. Έκτοτε, η έκφραση «οντολογικό μυστήριο» δεν λέει πάρα πολλά για τον φιλόσοφο, και όχι αρκέτα, όχι μόνο για τον πιστό αλλά και για τον θεολόγο, στο μέτρο που δεν κάνετε ειδική αναφορά στο πρόσωπο του Χριστού ως τέτοιο; Επομένως, περί τίνος πρόκειται;
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Νομίζω ότι εδώ θα έπρεπε να αναπλεύσουμε πολύ μακριά προς τα πίσω. Θα έπρεπε να δούμε με ποιο τρόπο προσήλθα στον χριστιανισμό.  Γνωρίζετε ότι ανατράφηκα χωρίς καμία θρησκεία και ότι μολαταύτα από τη στιγμή που ξεκίνησα να σκέφτομαι από μόνος μου φιλοσοφικά, οδηγήθηκα δίχως να αντισταθώ να σκέφτομαι υπέρ του χριστιανισμού, δηλαδή να αναγνωρίζω ότι έπρεπε να υπάρχει στον χριστιανισμό μια πραγματικότητα με εξαιρετικό βάθος, και το καθήκον μου, ως φιλοσόφου, ήταν ν’ αναζητήσω το πώς αυτή η πραγματικότητα μπορεί να κατανοηθεί. Είναι πραγματικά ένα πρόβλημα   κατανόησης  που τέθηκε επομένως για μένα. Ήταν η εποχή που υπέβαλλα τα γραπτά μου στον Βικτόρ Ντελμπό (Victor Delbos)2 και διαισθανόμουν στο έργο του μία πολύ μεγάλη συμπάθεια για αυτήν την έρευνα, αλλά βρέθηκα με το πέρασμα των χρόνων μέσα σε αυτήν την κατάσταση, την εξαιρετικά μοναδική, ενός ανθρώπου που πιστεύει βαθύτατα στην πίστη των άλλων, ο οποίος είναι τελείως  πεπεισμένος ότι αυτή η πίστη δεν είναι φανταστική, –χωρίς να ομολογεί τη  δυνατότητα ή το δικαίωμα να την αναλάβει απολύτως για λογαριασμό του. Υπάρχει εδώ ένα παράδοξο, το παραδέχομαι πλήρως, το οποίο διατηρήθηκε για πολύ καιρό. Θα έλεγα ότι για πολύ καιρό βάδισα πάνω σε τεντωμένο σχοινί και χρειαζόταν σε μια στιγμή δεδομένη, μια εξωτερική παρέμβαση, αυτή του Μωριάκ (Mauriac)3, για να με θέσει ενώπιον αυτής της ανωμαλίας και να αναρωτηθώ, και να πω στον εαυτό μου: έχω αληθινά το δικαίωμα να επιμένω περαιτέρω σε αυτήν την οδό; Όχι, ένιωσα υποχρεωμένος να δώσω μια συγκατάθεση σαφή, να προσχωρήσω κατηγορηματικά. Αυτό συνέβη σε μία στιγμή της ζωής μου που ήμουνα, μπορώ να πω, σε ισορροπία, διόλου σε μία στιγμή ιδιαίτερης αγωνίας. Και τούτο ήταν για μένα ένας λόγος να σκεφτώ ότι αληθινά το είδος της πρόσκλησης που με απευθυνόταν από τη μεσολάβηση του Μωριάκ, έπρεπε να ληφθεί απολύτως στα σοβαρά. Σας έχω πει πιθανότατα ότι κατά τη διάρκεια ορισμένων στιγμών δίστασα, είπα στον εαυτό μου: εάν πρέπει να προσχωρήσω στον χριστιανισμό, εάν πρέπει να εισέλθω σε μία εκκλησία, αυτό θα είναι στην μεταρρυθμισμένη εκκλησία; Η γυναίκα μου είναι διαμαρτυρόμενη, είμαστε ασυνήθιστα δεμένοι, έχω μεγάλη αγάπη για τους δικούς της, έχω έναν ξάδελφο ο οποίος είναι αληθινά για μένα ένας άνθρωπος που εμπιστεύομαι και ο οποίος είναι πάστορας. Και παρ’ όλα αυτά επέλεξα τον καθολικισμό. Εκεί  η επίδραση του  Ντυ Μπο (Du Bos)4 ήταν σίγουρα ισχυρή. Μου φάνηκε ότι το να επιλέξω υπέρ του χριστιανισμού, αυτό σήμαινε το να επιλέξω υπέρ του χριστιανισμού στην πληρότητά του, και αυτήν την πληρότητα θα την έβρισκα περισσότερο στον καθολικισμό παρά στον προτεσταντισμό, ο οποίος μου έμοιαζε να παρέχει μόνο εκφάνσεις μερικευμένες και ποικίλες, κάποιες φορές ασταθείς. Επομένως μεταξύ αυτών των εκφάνσεων θα ήτανε πολύ δύσκολο να επιλέξω. Ορίστε επομένως πώς συνέβησαν τα πράγματα ακριβώς. Αναφορικά με την ερώτησή σας, έχετε επικαλεσθεί αυτό το σημαντικό κείμενο περί του οντολογικού μυστηρίου, το οποίο είναι μεταγενέστερο της θρησκευτικής μεταστροφής μου. Η μεταστροφή μου έγινε το 1929 και το υπό συζήτηση κείμενο είναι του 1932. Νομίζω ότι δεν είναι πολύ εύκολο να ορίσω επακριβώς ποια ήταν η σχέση ανάμεσα σε αυτού του είδους την εμπειρία, μπορώ πραγματικά να κάνω χρήση αυτής της λέξης: αυτή η βιωμένη εμπειρία που συνόδευσε, που ακολούθησε την θρησκευτική μεταλλαγή μου, και σε αυτό το οποίο ειπώθηκε μέσα σε εκείνο το κείμενο. Πιστεύω ότι ακόμη και τη στιγμή εκείνη , αισθάνθηκα την ανάγκη να αποκτήσω ένα σχέδιο το οποίο να είναι αρκετά οικουμενικό για να μπορεί αυτό, έτσι υποστήριζα, να είναι αποδεκτό ή κατανοητό από τους μη-καθολικούς και ακόμη ίσως και από τους μη-χριστιανούς. Υπό την προϋπόθεση ωστόσο να έχουν μια ορισμένη σύλληψη αυτού που μου φαινόταν ως το ουσιώδες.

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Μιλάτε κάπου για αυτές τις ζώνες τις περί-χριστιανικές (péri-chrétiennes) της ύπαρξης. Αυτές είναι που θελήσατε να αγγίξετε μέσα στο έργο σας. Όμως το ερώτημα παραμένει: όταν επικαλείσθε τα θέματα της προσδοκίας, της πιστότητας, δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε σε αυτά τα θέματα, μεγέθη θεολογικά;
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Σίγουρα…

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Απορρίψατε τον τίτλο χριστιανός υπαρξιστής. Όμως εάν ο δεσμός ανάμεσα στο «πιστεύω» και στο «υπάρχω» είναι καταστατικός της φιλοσοφίας σας, εάν κρύβει το αξίωμα κάθε ανταπάντησης στην απόγνωση, δεν πρέπει να αποδεχθείτε τον όρο χριστιανική φιλοσοφία;
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Αν χρειαστεί πραγματικά… στην ανάγκη, θα έλεγα ίσως ότι θα το αποδεχόμουν στο μέτρο που αμφισβητώ την θέση που προέρχεται από τον Μπρεγιέ (Bréhier)5, όταν αρνήθηκε –κάτι που μου φαίνεται τελείως παράλογο– ότι είναι δυνατό να έχουμε στη ζωή ή μέσα στη χριστιανική εμπειρία στοιχεία ικανά να θρέψουν και κυρίως να εμπλουτίσουν μια φιλοσοφική σκέψη. Με την μέθοδο αυτή δηλαδή πρόκειται, εάν το θέλετε, για την άρνηση μιας άρνησης, θα αποδεχόμουνα να γίνεται λόγος για χριστιανική φιλοσοφία. Αλλά για να επιστρέψουμε σε αυτό που λέγατε προηγουμένως και το οποίο είναι πολύ σημαντικό. Θα δήλωνα ότι αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως εάν να ήμουν πάντοτε ένας φιλόσοφος στο κατώφλι, ένας φιλόσοφος ο οποίος στεκόταν, με έναν τρόπο αρκετά άβολο άλλωστε, σε μία γραμμή ενδιάμεση, ανάμεσα στους πιστούς και στους μη-πιστούς, έτσι ώστε να μπορώ κατά κάποιο τρόπο να ακουμπώ στους πιστούς, να ακουμπώ στη χριστιανική θρησκεία, στην ρωμαιοκαθολική θρησκεία, όμως με αυτή την μέθοδο να μπορώ να μιλώ και στους μη πιστούς, να μπορώ να γίνομαι κατανοητός από αυτούς και ίσως να τους βοηθώ. Σκέφτομαι ότι αυτού του είδους η μέριμνα, η καθόλου απολογητική –η λέξη θα ήτανε παντελώς λανθασμένη– , αλλά και αυτή η αδερφική έγνοια  έπαιξαν έναν ρόλο εντυπωσιακά σημαντικό μέσα στην ανάπτυξη της σκέψης μου. Επομένως είναι σίγουρο ότι τα ερωτήματα ή οι ενστάσεις που επικαλείσθε, μπορούν να τεθούν. Βέβαια, δεν τις παραμερίζω, αλλά είμαι αναγκασμένος να ορίσω ακριβώς, να εντοπίσω με κάποιο τρόπο αυτό το οποίο ήταν για εμένα ο τόπος όπου στεκόμουν, όπου ίσως δεν έπαψα να στέκομαι…

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Σε αυτή την θέση του κατωφλιού, σας ανταμώνουμε τότε μέσα σε μία άλλη γειτνίαση, αυτή με τον Γιάσπερς και αυτήν με τον Χάιντεγκερ. Θα μου άρεσε πολύ να κουβεντιάζαμε τώρα γι’ αυτήν τη γειτνίαση.
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Βεβαίως.

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Μου επιτρέπετε να σας προσελκύσω σε αυτό το έδαφος, διότι εγώ ο ίδιος, πριν μερικά χρόνια, όταν έγραψα για εσάς, ήμουνα πολύ πιο ευαίσθητος ως προς την εγγύτητά σας με τον Jaspers παρά σε αυτήν με τον Χάιντεγκερ. Άρα, με μια αντίστροφη κίνηση, θα είχα την τάση σήμερα να τονίσω την απόσταση ακόμη και την αντίθεση, τις οποίες είχα άλλωστε αντιληφθεί, ανάμεσα στον Γιάσπερς και σ’ εσάς, και αντιθέτως να υπογραμμίσω όλα αυτά τα οποία, εις πείσμα φαινομένων αντίθετων και βέβαια αρκούντως ισχυρών, σας φέρνουν κοντά με τον Χάιντεγκερ.
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Νομίζω ότι έχετε απόλυτο δίκιο. Είναι βέβαιο πως όταν διάβασα το Σύστημα της φιλοσοφίας του Γιάσπερς, πρέπει να ήταν το 1933 εάν δεν απατώμαι, ένιωσα εξαιρετικά εντυπωσιασμένος. Σε πολλά σημεία, αυτή η διάλεξη μού παρουσιάστηκε ως απελευθερωτική, υπονοώ κυρίως τον δεύτερο τόμο, τον τόμο: Ύπαρξη. Ανακάλυψα ότι υπήρχαν αναλύσεις ολωσδιόλου έξοχες. Ιδιαίτερα σε σχέση με ό,τι ονομάζει ως οριακές καταστάσεις και θυμηθείτε ότι έγραψα εκείνη τη στιγμή μία μελέτη που εμφανίστηκε καταρχήν στις Φιλοσοφικές Έρευνες  και  στην συνέχεια περιλήφθηκε στον τόμο του Refus à la Vocation6.    Σαγηνεύτηκα πολύ λιγότερο από τον τρίτο τόμο, δηλαδή τον τόμο με τον τίτλο: Υπερβατικότητα. Εκεί, μου φάνηκε ότι η ιδέα του αριθμού, την οποία χρησιμοποιεί χωρίς φειδώ ο Γιάσπερς, διατηρούσε ένα χαρακτήρα αμφίσημο και αναρωτιόμασταν σε κάθε στιγμή επί ποιου συγκεκριμένου πεδίου βρισκόμασταν.

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Θα είχα τη διάθεση να προεκτείνω στον δεύτερο τόμο του Γιάσπερς την επιφύλαξη που επικαλέσθηκα προ ολίγου: η φιλοσοφία του για την ελευθερία  τονίζει τόσο την επιλογή, την  επιλογή του εαυτού μέσα στην αγωνία, που είμαι πολύ πιο ευαίσθητος ως προς αυτό που υπάρχει ως προέλευση από τον Κλωντέλ (Claudel), στην δική σας φιλοσοφία της ελευθερίας. Στο έργο σας η ελευθερία-απόκριση υπερισχύει της ελευθερίας-επιλογής. Αντίθετα, είμαι πολύ πιο υποψιασμένος σήμερα για το ό,τι, στην φιλοσοφία της ελευθερίας του Γιάσπερς ο κύριος τόνος δίνεται στην εξορία, την ερημιά, την άρνηση. Αυτό κρατάει όλη την σκέψη του σ’ ένα είδος ρομαντισμού της αποτυχίας, ο οποίος την διατρέχει απ’ άκρη σ’ άκρη. Έχω στο νου μου κείμενα όπως αυτό, τη μάθηση της νύχτας, κάθε τι που είναι διατεταγμένο οφείλει να αφανιστεί. Η νύχτα είναι η ώθηση της ύπαρξης προς τον ίδιο της τον αφανισμό. Δεν νομίζω ότι αυτό θα μπορούσε να είναι ένα κείμενο δικό σας.
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Όχι, σίγουρα όχι… Το αντιλαμβανόμαστε άλλωστε αυτό, έτσι δεν είναι; από θυμίσεις ρομαντικές, και αν θυμάμαι καλά, βαγκνερικές. Όχι, πιστεύω ότι έχετε τελείως δίκαιο…

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Ποια είναι η θέση του θέματος της αγωνίας στη δίκη σας σκέψη;
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Λοιπόν, αυτό το θέμα της αγωνίας, είναι ένα ερώτημα που πρέπει όντως να το προσεγγίσουμε άμεσα. Είναι βέβαιο ότι για εμένα το θέμα της αγωνίας δεν ήταν το κεντρικό θέμα αυτής την οποία θα ονόμαζα σε αδρές γραμμές δική μου φιλοσοφία της ύπαρξης. Αυτό αποτελεί ίσως μία μεγάλη διαφορά μεταξύ εμού και του Χάιντεγκερ, παραδείγματος χάριν. Μου έγινε  όλο και περισσότερο φανερό –και εδώ, όντως, βρίσκουμε τον Κλωντέλ–, ότι μπορούσε να υπάρχει μία εμπειρία οντολογική της χαράς, της πληρότητας, και νομίζω επίσης ότι αυτό που εσείς σημειώνετε για την ελευθερία είναι απολύτως ορθό. Φανερώθηκε όλο και πιο καθαρά στο πέρασμα αυτών των τελευταίων ετών, ότι είχαμε άδικο  να ταυτίζουμε την ελευθερία και την ελευθερία επιλογής. Αυτό το πρωινό ξαναείχα την ευκαιρία να πάρω μια απόφαση ολίγο ασύμφορη: επρόκειτο να αποσύρω από έναν εκδότη ένα συγκεκριμένο κείμενο το οποίο μου είχε ζητηθεί διότι έλαβα γνώση ότι αυτό το κείμενο δημοσιευμένο μπορούσε να θέσει κάποιον άλλον σε κίνδυνο. Δεν είχα κανένα δισταγμό. Είπα: «Πρέπει να αποσύρω αυτό το κείμενο, πρέπει ακόμη και να το εξαφανίσω.» Δεν υπάρχει η επιλογή και εντούτοις ποτέ δεν ένιωσα πιο ελεύθερος από αυτή τη στιγμή. Γιατί; Επειδή δεν υπήρχε τίποτα εκεί το οποίο μπορούσε να μοιάζει με μία αναγκαιότητα εξωτερική, υπήρχε μονάχα αυτήν η βεβαιότητα ότι θα πρόδιδα τον εαυτό μου, ότι θα φυγοδικούσα από τον εαυτό μου, ότι θα έμπαινα σε αντίφαση με όλα αυτά που σκεφτόμουνα πάντοτε και βεβαίωνα, εάν δεν έπαιρνα αυτήν την απόφαση και εάν, κατά συνέπεια, εξέθετα κάποιον άλλον σε σοβαρούς κινδύνους. Αυτό το παράδειγμα μου φαίνεται εντελώς χαρακτηριστικό.

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Θα επανέλθω ευχαρίστως στο θέμα της αγωνίας, διότι ήταν μια αιτία παρεξήγησης ανάμεσα στον Χάιντεγκερ και εσάς, ή καλύτερα, αυτό το οποίο υπήρχε στο βάθος, είναι μια συγκεκριμένη ανάγνωση του Χάιντεγκερ ως υπαρξιστή φιλοσόφου. Διαβάσαμε πάρα πολύ τα χαιντεγγεριανά κείμενα περί της αγωνίας μέσω του Σαρτρ, ενώ για τον Χάιντεγκερ, η ταλάντευση κάθε πράγματος μέσα στην αγωνία εμπίπτει στην απολύτρωση αυτού που εσείς ο ίδιος αποκαλείτε «η οντολογική διάσταση». Αυτό με επαναφέρει στην υπόδειξη που σας έκανα προ ολίγου: ίσως είσαστε πιο κοντά φαινομενικά στον Γιάσπερς, όμως, υπογείως είσαστε πιο κοντά στον Χάιντεγκερ. Αυτό που ονομάζει «λήθη του είναι» αντηχεί μέσα στη δική σας ανάλυση του έχειν, του αναπαλλοτρίωτου, της απόγνωσης. Παρομοίως, η δική σας πρακτική της ερωτηματοθεσίας, στην οποία θα ξαναγυρίσουμε στην έκτη συνομιλία, μου φαίνεται κοντά στην χαιντεγγεριανή διερώτηση. Θα είχα την τάση, από τη δική μου την πλευρά, να τοποθετήσω τη διαφορά ανάμεσα στον Χάιντεγκερ και σ’ εσάς σ’ ένα άλλο σημείο –ένα σημείο που μου προκαλεί άλλωστε πάντοτε πρόβλημα όταν διαβάζω Χάιντεγκερ –, θέλω  να πω η φρόνησή του να παρακάμπτει πάντοτε τον ιουδαίο-χριστιανικό ορεινό όγκο.
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Ο Χάιντεγκερ είναι ένας Έλληνας!

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Μόνο στο μέτρο που η φιλοσοφία σας είναι περισσότερο περι-χριστιανική (péri-chrétienne) ή προ-χριστιανική παρά χριστιανική, η θέση σας ως φύλακα του κατωφλιού σάς φέρνει πιο κοντά στην φιλοσοφία του Χάιντεγκερ.
Γκ. ΜΑΡΣΕΛ: Ναι, αυτό είναι πιθανό. Σκέφτομαι, δεν είναι έτσι, ότι αυτό που είναι ίσως θεμελιακά το περισσότερο κοινό στην χαιντεγγεριανή θέση και στη δική μου, είναι αυτή η απαραβίαστη σημασία του είναι, αυτή η πεποίθηση ότι το είναι αποτελεί μια πραγματικότητα ιερή. Αυτό μου φαίνεται υπερβολικά σημαντικό και νομίζω ότι επαρκεί για να διαλύσουμε κάθε υπαινιγμό σχετικά με μια κάποια εγγύτητα του Χάιντεγκερ και του Σαρτρ. Είμαι  τόσο πολύ ικανοποιημένος που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω ο ίδιος γι’ αυτό το ζήτημα γιατί μπορούμε να παρασυρθούμε σε κάποιο λάθος από το σατιρικό θεατρικό έργο που έγραψα γι’ αυτόν, του οποίου ο γαλλικός τίτλος είναι La dimension Florestan, όμως ο αληθινός τίτλος είναι ο γερμανικός Die Wacht am Sein. Στην πραγματικότητα, η κριτική σε αυτό το έργο ασκείται ουσιαστικά πάνω στη διάλεκτο και πάνω σε μια ορισμένη αλαζονεία, όμως αυτή η κριτική δεν αποκλείει, και είχα φροντίσει να το πω σε μία διάλεξη που έκανα στο Oberhausen και μια άλλη φορά μετά στο Βερολίνο, δεν αποκλείει καθόλου το αίσθημα μιας εγγύτητας στο πεδίο της μεταφυσικής.  Είναι βέβαια σίγουρο ότι παραμένω λίγο μέσα στην αμφιβολία ως προς τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ερμηνεύσουμε εντέλει την διάσημη αντίθεση μεταξύ είναι και όντος. Έθεσα, για παράδειγμα, στον Ανρί Μπιρώ (Henri Birault)7 το ακόλουθο ερώτημα: «Πιστεύετε ότι ο Χάιντεγκερ θα δεχότανε την μετάθεση την οποία θα ενεργούσα από τη μεριά μου, αντικαθιστώντας το είναι με το Φώς, αυτό που φωτίζει, και το όν με το φωτιζόμενο, αυτό που φωτίζεται; Πιστεύετε ότι ο Χάιντεγκερ θα μπορούσε να δεχθεί αυτή τη μετάθεση;». Ο Μπιρώ μου φάνηκε αρκετά σκεπτικός. Δεν γνωρίζω εσείς τι σκέφτεστε γι’ αυτό, αγαπητέ μου Ρικαίρ,  αλλά για μένα είναι ένα ερώτημα εξαιρετικά σημαντικό διότι σας ομολογώ ότι η χαιντεγγεριανή ορολογία εδώ με δυσκολεύει. Βρίσκω ότι διατηρεί έναν χαρακτήρα για όλα αυτά πάρα πολύ γραμματικό, και από αυτήν την άποψη, μου φαίνεται ύποπτη. Και μολαταύτα δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο ότι η συγκεκριμένη ορολογία ανταποκρίνεται μέσα σ’ αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος, υπό ορισμένες απόψεις, είναι ένας στοχαστής ιδιοφυής, ανταποκρίνεται σε μία εμπειρία –δεν ξέρω ποια λέξη θα ταίριαζε ακριβώς–, πρέπει να πούμε πνευματική, θεωρησιακή, εξαιρετικά εμβριθής.

Π. ΡΙΚΑΙΡ: Θα έτεινα να ελαχιστοποιήσω αυτήν την αντίθεση και να την ανάγω σε μία διαφορά μέσα στο παιχνίδι των μεταφορών: αυτές του Χάιντεγκερ είναι ελληνικές, οι δικές σας είναι βιβλικές.
Σημειώσεις
1 Louis Lavelle (1883-1951). Γάλλος φιλόσοφος. Το πιο γνωστό του έργο είναι το La Dialectique de l’ éternel présent. Όλες οι υποσημειώσεις, πλην της έκτης, είναι του μεταφραστή.
2 Victor Delbos (1862-1916). Γάλλος  ρωμαιοκαθολικός φιλόσοφος και ιστορικός της φιλοσοφίας.
3 François Mauriac (1885-1970). Γάλλος χριστιανός συγγραφέας, βραβείο Νόμπελ 1952.
4 Charles Du Bos (1882-1939). Γάλλος κριτικός της γαλλικής και της αγγλικής λογοτεχνίας. Το 1927 ασπάστηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό.
5 émile Bréhier (1882-1973), Γάλλος φιλόσοφος, ειδικός της ύστερης αρχαιότητας. Σ.τ.μ
6 Αυτό το κείμενο επανεμφανίστηκε υπό τον τίτλο Essai de Philosophie Concrète  (collection Idées , Gallimard).
7 Henri Birault (1918-1990), Γάλλος φιλόσοφος, μαθητής του Lavelle και από τους σημαντικούς ερμηνευτές του Heidegger στη Γαλλία. Σ.τ.μ

[Το κείμενο είναι το τέταρτο κεφάλαιο από το βιβλίο Entretiens. Paul Ricoeur- Gabriel Marcel, ed. Aubier-Montaigne, Paris 1968, σσ. 73-92.]
Από το περιοδικό "Νέα Ευθύνη", τχ. 5/2011, Μετάφραση: Νίκος Μανωλόπουλος.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα ("Ο σπορέας") είναι έργο του Βίνσεντ Βαν Γκογκ.
Πρώτη διαδικτυακή δημοσίευση: Αντίφωνο,

  Μεταφυσικά 1,2,982B «Δια γάρ το θαυμάζειν οι άνθρωποι και νύν και το πρώτον ήρξαντο φιλοσοφείν. Εξαρχής μέν τα πρόχειρα των ατόπων θαυμάσαντες, είτα κατα μικρόν ούτω προϊόντες και περι των μειζόνων διαπορήσαντες …. ώστε είπερ δια το φεύγειν την άγνοιαν εφιλοσόφησαν, φανερόν ότι δια το ειδέναι το επίστασθαι εδίωκον και ου χρήσεως τινός ένεκεν (τεχνολογικής). Δήλον ούν ώς δι’ ουδεμίαν αυτήν ζητούμεν χρείαν ετέραν, αλλ ώσπερ άνθρωπος ελεύθερος ό αυτού ένεκα και μή άλλου ών, ούτω και αυτήν ώς μόνην ούσαν ελευθέραν των επιστημών, μόνη γαρ αύτη αυτής ένεκεν έστιν. Διό και δικαίως άν ούκ ανθρωπίνη νομίζοιτο αυτής η κτήσις.»

Αμέθυστος

Η πανθρησκεία προετοιμάζεται. Για πρώτη φορά θα λάβουν μέρος και εκδηλώσεις με επίκεντρο τα παιδιά.


  Παράλληλα με την ανίερη, πανθρησκειακή εκδήλωση υπό την αιγίδα του πάπα στην Ιερουσαλήμ στις 4 Σεπτεμβρίου θα λάβει μέρος στις 17 Σεπτεμβρίου στο Βερολίνο της Γερμανίας, για πολλοστή φορά, μία εκδήλωση, η οποία ονομάστηκε "η νύχτα των θρησκειών". Σύμφωνα με το πρόγραμμα της εκδήλωσης (ἐδῶ) θα ανοίξουν σε 100 διαφορετικά σημεία του Βερολίνου οι πόρτες ναών και αιθουσών από 100 "εκκλησίες", θρησκευτικές κοινότητες, και διαθρησκειακές ενώσεις για όλους, όσους ενδιαφέρονται. Στα σημεία αυτά θα λάβουν μέρος συμπροσευχές, ξεναγήσεις, διαλέξεις και συζητήσεις για την καλύτερη κατανόηση των θρησκειών και για την διατήρηση της ειρήνης. Σε μερικές συνεντεύξεις μάλιστα αντιπρόσωποι ή πιστοί αυτών των θρησκειών μίλησαν για την μία παγκόσμια "εκκλησία" και για την ένωση όλων των ανθρώπων σε μία θρησκεία.
   Μερικές από τις θρησκείες, που θα λάβουν μέρος είναι οι Παγανιστές της Γερμανίας, οι Αντβεντιστές, οι Χριστιανοί της έκτης "εκκλησίας", οι Χριστιανοί της τρίτης "εκκλησίας", οι Πεντηκοστιανοί, οι Βουδιστές, Μουσουλμάνοι, Φραγκισκανοί, εβραϊκές Συναγωγές, προτεσταντικές οργανώσεις, Ινδουιστές, Σουφιστές, Τα παιδιά Αβραάμς, κλπ.
     Για πρώτη φορά θα λάβουν μέρος και εκδηλώσεις με επίκεντρο τα παιδιά.

  Καλούμε τις ορθόδοξες ιερές μητροπόλεις Γερμανίας να δηλώσουν ανοιχτά και επίσημα αν θα λάβουν μέρος σε αυτήν την εκδήλωση, αν θα ανοίξουν τους ιερούς ναούς για να τους "επισκεφθούν" παγανιστές, αντβεντιστές, κλπ. και αν συμφωνούν με τέτοιου είδους εκδηλώσεις, που έχουν ως προκάλυμμα τον διάλογο για την ειρήνη και την πολυπολιτισμικότητα και την ενσωμάτωση των μεταναστών, ή θα συνεχίσουν να καλύπτουν τον συμβιβασμό και την συμμετοχή τους με την μάσκα των εργασιακών ομάδων των "εκκλησιών", στις οποίες συμμετέχουν.
Αδαμάντιος Τσακίρογλου

Η απογοήτευση των Κούρδων δεν κρύβεται για τις εξελίξεις…

Οι Κούρδοι του YPG θεωρούσαν τις ΗΠΑ τον πλέον έμπιστο σύμμαχό τους στον αγώνα τους κατά του ΙΚ στην Συρία. Όλα όμως άλλαξαν με την τουρκική εισβολή στην Τζαραμπλούς, παράλληλα με την προς αυτούς αμερικανική απειλή πως θα άρουν την υποστήριξή τους αν δεν αποχωρήσουν από τις περιοχές που κατέχουν, αφήνει τους Κούρδους με μια αίσθηση εγκατάλειψης.

Του Wladimir van Wilgenburg 

Το YPG διατάχθηκε από τις ΗΠΑ να αποχωρήσει από περιοχές δυτικά του ποταμού Ευφράτη και όντως υποχώρησαν από τις περιοχές γύρω από την Τζαραμπλούς και την Μανμπίτζ. Για τους Κούρδους οι πρόσφατες αμερικανικές δηλώσεις αποτελούν απόδειξη ότι οι ΗΠΑ, αφού πρώτα τους χρησιμοποίησαν κατά του ΙΚ, συνεργάζονται με την Τουρκία για την υπονόμευση των σχεδίων τους για τη δημιουργία ενιαίου κουρδικού χώρου – ομοσπονδίας, στη βόρεια Συρία.

Ο Αμερικανός Έρβιν Στραν που μάχεται μαζί με τους Κούρδους κάνει λόγω για πισώπλατη μαχαιριά. «Φαίνεται πως οι Κούρδοι δεν έχουν άλλους φίλους παρά μόνο τα βουνά τους. Είμαι σε σύγχυση όπως και οι Κούρδοι», είπε.

Οι Κούρδοι της Συρίας είδαν την τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία που υποτίθεται πως στρέφεται κατά του ΙΚ, ως προσπάθεια απαγόρευσης δημιουργίας ενιαίας κουρδικής ομόσπονδης περιοχής, μέσω της ένωσης των καντονίων που απελευθέρωσαν από το ΙΚ.

Το YPG έχει κατηγορήσει την Τουρκία ότι υποστήριζε το ΙΚ ενώ οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ΣΔΔ), στις οποίες οι Κούρδοι μετέχουν, πολεμούσαν τους τζιχαντιστές στην Μανμπίζ. Την ίδια ώρα αναφέρουν πως εκατοντάδες τζιχαντιστές περνούν στην Συρία μέσω Τουρκίας.

Αρχικά οι ΣΔΔ σκόπευαν να κινηθούν προς την Τζαραμπλούς και την αλ Μπαμπ με σκοπό τη διάνοιξη διαδρόμου προς το Εφρίν ώστε να ενωθούν οι τρεις περιοχές και να συσταθεί μια ομόσπονδη ημιαυτόνομη κυβέρνηση στα σύνορα με την Τουρκία. Κάτι τέτοιο φαντάζει πλέον πολύ δύσκολο.

Υπάρχουν όμως και άλλοι αντίπαλοι των Κούρδων. Ο εκ των επικεφαλής του YPG Σαλίχ Μουσλίμ είχε δηλώσει πως η Τουρκία μπορεί να προχωρήσει σε συμφωνία με το Ισραήλ, τη Ρωσία, το Ιράν, ακόμα και τον Άσαντ για να εμποδίσει τους Κούρδους να προωθήσουν τα δίκαιά τους. Ιρανική πηγή είχε επίσης αναφέρει πως Άγκυρα και Άσαντ συντονίζουν τις κινήσεις τους με τη βοήθεια της Τεχεράνης.

Οι πρόσφατες συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων του Άσαντ και των Κούρδων στην Χασάκα δείχνουν το κλίμα μεταξύ των δύο πλευρών. Επίσης το καθεστώς Άσαντ είχε αντιδράσει σκληρά στην ανακήρυξη από τους Κούρδους της «Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας» τον περασμένο Μάρτιο, καθώς η Δαμασκός ανησυχεί για την ενδυνάμωση των Κούρδων.

Η κουρδική διοίκηση στο Κομπάνι είχε αναφέρει πως οι συριακές επιθέσεις κατά των Κούρδων στην Χασάκα έγιναν με την συνεργασία της Τουρκίας. Και τώρα έρχεται ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μπαίντεν και καταφέρεται κατά του YPG κατά τη διάρκεια κοινής του συνέντευξης με τον Τούρκο πρωθυπουργό.

«Η απογοήτευση των Κούρδων από τις ΗΠΑ είναι εμφανής καθώς αυτοί σήκωσαν το βάρος του αγώνα κατά του ΙΚ. Μόνο στη μάχη για την Μανμπίζ έχασαν πάνω από 200 μαχητές. Την ίδια ώρα η Τουρκία χαίρεται», ανέφερε Κούρδος αναλυτής.

Το παλαιό στέλεχος του κουρδικού PYD Ναουάφ Ξελίλ αναφέρει πάντως πως ο Αμερικανός αντιπρόεδρος δεν είπε τίποτα το καινούργιο και πως το YPG είχε ήδη αποχωρήσει, δύο εβδομάδες πριν, από την Μανμπίζ.

«Γνωρίζουμε ότι οι ΗΠΑ υπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα. Αν μας ζητήσουν να απελευθερώσουμε τη Ράκα δεν θα μας πειράξει. Για μας όμως είναι σημαντική απελευθέρωση της Ροτζάβα, αλλά και η ένωση του Εφρίν με το Κομπάνι. Δεν θα πούμε ναι σε ότι μας ζητούν οι ΗΠΑ. Αμερικανοί και Κούρδοι πάντως κατανοούν τον ρόλο τους εντός της συμμαχίας», υποστήριξε.

Οι Αμερικανοί δηλώνουν πως θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν το YPG παρά την τουρκική αντίδραση, όπως ανέφερε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ καθώς οι Κούρδοι είναι «εξαιρετικοί μαχητές κατά του κοινού εχθρού, του ΙΚ». Οι Αμερικανοί υποστήριξαν επίσης πως παραμένουν, επί του προκειμένου, σε στενή επαφή με Κούρδους και Τούρκους.

Πάντως η γελοιωδώς εύκολη κατάληψη της Τζαραμπλούς από τους συμμάχους των Τούρκων αντάρτες γεννά ερωτήματα. Σύμφωνα με τους Κούρδους υπήρξε συμφωνία Τουρκίας – ΙΚ για την παράδοση της πόλης από το δεύτερο στην πρώτη. «Δεν υπήρξε ούτε ένας τραυματισμός στρατιώτη, ούτε επιθέσεις αυτοκτονίας των τζιχαντιστών», επεσήμανε Κούρδους αξιωματούχος.

Υπήρξαν επίσης συγκρούσεις μεταξύ ΣΔΔ και υποστηριζόμενων από την Τουρκία ανταρτών στην περιοχή της Αζάζ και οι Κούρδοι κατηγόρησαν την Άγκυρα ότι οι δυνάμεις της βομβάρδισαν θέσεις του YPG στην Ντερίκ.

Η τουρκική εισβολή μπορεί να προκαλέσει σύγκρουση μεταξύ δύο συμμάχων των ΗΠΑ, των Κούρδων και των επίσης υποστηριζόμενων από την Ουάσινγκτον ανταρτών, υποστηρίζει Κούρδους αξιωματούχος. «Σημειώνονται ήδη συγκρούσεις μεταξύ αυτών σε Χαλέπι και Αζάζ και οι συγκρούσεις στον διάδρομο Αζάζ – Τζαραμπλούς ίσως κλιμακωθούν», ανέφερε.

Πηγή Defence-Point 
/kostasxan.

ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΗΚΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!!

Αιφνιδιάστηκε λέει η κυβέρνηση Τσίπρα, από τη μείωση των καταθέσεων στις τράπεζες τον Ιούλιο, ενώ η ίδια περίμενε αύξηση καταθέσεων.

Δηλαδή τι περίμεναν; Στέλνουν
1200 κατασχετήρια στις τράπεζες την ημέρα από τις Εφορίες και περιμένουν να πάει ο Έλληνας να βάλει τα χρήματά του στις τράπεζες;

Μα θα πρέπει να είναι κανείς «πυροβολημένος» για να το κάνει αυτό το πράγμα, τη στιγμή που μπορεί εξ αιτίας κάποιας οικονομικής αστοχίας, να βρεθεί αντιμέτωπος με την Εφορία.

Στις τράπεζες μάλλον πηγαίνουν πλέον οι πολίτες μόνο για να πληρώνουν φόρους και φυσικά μόνο όσοι έχουν ακίνητα και φοβούνται ότι θα τα χάσουν.

Οι υπόλοιποι, κατά πάσα πιθανότητα έχουν εγκαταλείψει το «άθλημα» της πληρωμής των φόρων, λόγω οικονομικής αδυναμίας φυσικά.

Κυριακή Ιʼ Ματθαίου: Η δύναμη της πίστης (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. ιζ 14-23) Από τη δημιουργία του κόσμου και του χρόνου όλοι οι λαοί της γης πίστευαν πως υπάρχει πνευματικός κόσμος, αόρατα πνεύματα. Πολ­λοί άνθρωποι όμως απομακρύνθηκαν από τη θεωρία αυτή κι αποδίδουν μεγαλύτερη δύναμη στα πονηρά πνεύματα, παρά στα αγαθά. Με την πάροδο του χρό­νου θεοποίησαν τα πονηρά πνεύματα, έχτισαν ναούς προς τιμή τους, προσέφεραν θυσίες και προσευχές και κατέφευγαν σ’ αυτά για κάθε πρόβλημά τους. Όσο περνούσαν τα χρόνια πολλοί άνθρωποι εγκατέλειψαν τελείως την πίστη τους στα αγαθά πνεύματα κι αφέ­θηκαν να πιστεύουν μόνο στα πονηρά, στους «κακούς θεούς», όπως τα ονόμαζαν. Ο κόσμος αυτός έμοιαζε πια με στάδιο, όπου άνθρωποι και πονηρά πνεύματα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τα πονηρά πνεύματα βασάνιζαν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο, τους τύφλωναν πνευματικά, μόνο και μόνο για να σβήσουν από τη μνήμη τους την ιδέα του καλού Θεού και της μέγιστης και θεόσδοτης δύναμης των αγαθών πνευ­μάτων. Στις μέρες μας όλοι οι λαοί της γης πιστεύουν στα πνεύματα. Η πίστη αυτή από μόνη της είναι ορθή. Εκείνοι που απορρίπτουν τον πνευματικό κόσμο, το κάνουν επειδή η όρασή τους είναι μόνο σωματική κι έτσι δεν μπορούν να τον δουν. Ο πνευματικός κό­σμος όμως δε θα ήταν πνευματικός, αν ήταν ορατός στα σωματικά μάτια. Ο άνθρωπος που ο νους του δεν έχει τυφλωθεί και την καρδιά του δεν την έχει κάνει αναίσθητη η αμαρτία, μπορεί κάθε μέρα και κάθε ώρα να νιώσει με όλη του την ύπαρξη, πως στον κόσμο αυτόν δεν είμαστε μόνοι μας. Συντροφιά μας δεν είναι μόνο η βουβή και άλαλη φύση, οι βράχοι, τα φυτά, τα ζώα και τ’ άλλα πλάσματα, στοιχεία και φαινόμενα. Οι ψυχές μας βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τον αόρατο κόσμο, με αόρατες υπάρξεις. Εκείνοι που από τη μια απορρίπτουν τα αγαθά πνεύματα κι από την άλλη θεοποιούν και προσκυνούν τα πονηρά, είναι πλανεμένοι.
Όταν ο Κύριος Ιησούς εμφανίστηκε στον κόσμο, όλοι σχεδόν οι λαοί πίστευαν πως τα πονηρά πνεύ­ματα ήταν δυνατά και τα αγαθά πνεύματα ανίσχυρα. Οι πονηρές δυνάμεις κυριαρχούσαν πραγματικά στον κόσμο, γι’ αυτό και ο Χριστός ονόμασε τον αρχηγό τους άρχοντα αυτού του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο που κι οι άρχοντες των Ιουδαίων απέδιδαν όλη τη θεϊκή δύναμη του Χριστού στο διάβολο και τους αγγέλους
Ο Κύριος Ιησούς ήρθε στον κόσμο για να ξεριζώσει την πίστη των ανθρώπων στο πονηρό και να σπείρει στις ψυχές τους την πίστη στο αγαθό, στην παντοδυ­ναμία τού καλού και την ακατανίκητη δύναμή του. Ο Χριστός δεν κατήργησε, αλλ’ επιβεβαίωσε την αρχαία και παγκόσμια πίστη στα πνεύματα.Αποκάλυψε όμως τον πνευματικό κόσμο όπως πραγματικά είναι κι όχι όπως φαινόταν στους ανθρώπους με τη φθοροποιό επιρροή των δαιμόνων. Ο ένας, αγαθός, σοφός και πα­ντοδύναμος Θεός, είναι ο Κύριος τόσο του πνευματικού όσο και του φυσικού κόσμου, ορατού και αοράτου. Τα αγαθά πνεύματα είναι οι άγγελοι κι ο αριθμός τους είναι αμέτρητος. Τα αγαθά πνεύματα, οι άγγελοι, είναι απείρως πιο δυνατά από τα πονηρά πνεύματα, που στην πραγματικότητα δεν έχουν εξουσία να κάνουν τίποτα, αν ο παντεπόπτης Θεός δεν το επιτρέψει.
Τα πονηρά πνεύματα είναι πολυάριθμα. Σ’ ένα μόνο δαιμονισμένο στα Γάδαρα, που τον θεράπευσε ο Κύριος, κατοικούσε ολόκληρη λεγεώνα, δηλαδή μερικές χιλιάδες δαίμονες. Τα πονηρά αυτά πνεύματα πλα­νούσαν τους ανθρώπους, λαούς ολόκληρους, εκείνο τον καιρό, όπως και σήμερα πλανούν πολλούς αμαρτωλούς, προσπαθούν να τους πείσουν πως είναι παντοδύναμα· πως είναι στην ουσία οι μόνοι θεοί, πως εκτός απ’ αυτούς δεν υπάρχουν άλλοι θεοί, αγαθά πνεύματα δεν υπάρχουν. Όπου κι αν εμφανίστηκε ο Κύριος Ιησούς όμως, εκείνα έφευγαν μακριά έντρομα. Αναγνώριζαν πως ο Κύριος είχε εξουσία και δύναμη, πως μπορούσε να τους διώξει απ’ αυτόν τον κόσμο και να τους στείλει στην άβυσσο της κόλασης. Προκαλούσαν αναταραχή σ’ αυτόν τον κόσμο μόνο με την παραχώρηση του Θεού. Πολεμούσαν το ανθρώπινο γένος με τόση ορμή, όπως τα όρνια πέφτουν στα θνησιμαΐα. Τον κόσμο αυτόν τον λογάριαζαν καταφύγιο, κρησφύγετό τους.
Ξαφνικά ο φορέας του αγαθού, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, εμφανίστηκε μπροστά τους. Τρέμοντας από φόβο εκείνοι έκραξαν: «Τί ημίν και σοι, Ιησού υιέ του Θεού; ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς;» (Ματθ. η’ 29). Κανένας δε φοβάται τόσο πολύ, όσο εκείνος που βασανίζει τους άλλους. Τα πονηρά πνεύ­ματα βασάνιζαν τους ανθρώπους για χιλιάδες χρόνια, έβρισκαν ικανοποίηση στα βασανιστήρια αυτά. Όταν όμως είδαν το Χριστό, τρόμαξαν μπροστά στο μέγι­στο Κριτή τους. Ήταν έτοιμα να εγκαταλείψουν τον άνθρωπο και να μπουν στα γουρούνια ή και σε άλλα πλάσματα, φτάνει να μην τα εξόριζε ο Χριστός απ’ αυτόν τον κόσμο. Ο Χριστός όμως δεν είχε τέτοια πρόθεση. Ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος με ανάμικτες δυνάμεις. Είναι ένα πεδίο μάχης, όπου οι άνθρωποι έχουν να διαλέξουν εντελώς συνειδητά και ελεύθερα: Ή θ’ ακολουθήσουν το Νικητή Χριστό, ή θα πάνε μαζί με τ’ ακάθαρτα και νικημένα πνεύματα. Ο Χριστός ήρθε στους ανθρώπους ως Αγάπη, για να δείξει τη δύ­ναμη του καλού πάνω στο κακό και να στερεώσει την πίστη των ανθρώπων στο αγαθό – μόνο στο αγαθό.
***
Το σημερινό ευαγγέλιο περιγράφει ένα μόνο περιστατικό από αναρίθμητα άλλα ανάλογα. Μας λέει πώς ο Κύριος, με την αγάπη Του για τους ανθρώπους, έδειξε για μια ακόμα φορά τη δύναμη του καλού πάνω στο κακό και πώςπροσπά­θησε να στερεώσει την πίστη στο παντοδύναμο και νικηφόρο αγαθό.
«Και ελθόντων αυτών προς τον όχλον προσήλθεν αυτώ άνθρωπος γονυπετών αυτόν και λέγων· Κύριε, ελέησόν μου τον υιόν, ότι σεληνιάζεται και κακώς πάσχει· πολλάκις γαρ πίπτει εις το πυρ και πολλάκις εις το ύδωρ» (Ματθ. ιζ’ 14-15). Το περιστατικό αυτό το αναφέρουν κι άλλοι δυο ευαγγελιστές: ο Μάρκος (θ’ 9-17) κι ο Λουκάς (θ’ 37-42). Κι οι δυό τους αναφέρουν κάποιες λεπτομέρειες για την αρρώστια τού παιδιού. Ήταν ο μοναδικός γιος τού πατέρα και τον κατείχε πνεύμα άλαλο. Όταν το ακάθαρτο πνεύμα έμπαινε μέσα του,«εξαίφνης κράζει και σπαράσσει αυτόν μετά αφρού, και μόλις αποχωρεί απ’ αυτού συντρίβων αυτόν» (Λουκ. θ’ 39). Το πονηρό πνεύμα κυριεύει το παιδί κι αυτό έξαφνα κραυγάζει, συγκλο­νίζεται με σπασμούς όλο του το σώμα, συντρίβεται και βγάζει αφρούς από το στόμα. Πολύ δύσκολα φεύγει από μέσα του.
Τα βέλη τού πονηρού στόχευαν ταυτόχρονα τρεις στόχους: τον άνθρωπο, την κτίση του Θεού και τον ίδιο το Θεό. Το παιδί «σεληνιαζόταν».Πώς θα μπορούσε να ενοχοποιηθεί η σελήνη για την αρρώστια κάποιου ανθρώπου; Αν η σελήνη έχει τη δύναμη να προκαλέσει σ’ έναν άνθρωπο αλαλία ή παραφροσύνη, γιατί δεν το κάνει σε όλους; Το κακό δε βρίσκεται στη σελήνη αλλά στο πονηρό και ακάθαρτο πνεύμα που πλανά τον άνθρωπο, ενώ το ίδιο κρύβεται. Ενοχοποιεί τη σελήνη, ώστε οι άνθρωποι να μη κατηγορήσουν το ίδιο. Μ’ αυτόν τον τρόπο θέλει να οδηγήσει τον άνθρωπο στη σκέψη πως όλη η κτίση του Θεού είναι κακή, πως το κακό έρχεται στον άνθρωπο από τη φύση κι όχι από τα πονηρά πνεύματα που εξέπεσαν από το Θεό. Τα θύματά τους ενεργοποιούνται στις αλλαγές φάσης της σελήνης, ώστε οι άνθρωποι να σκεφτούν: «Ορίστε, το κακό αυτό προέρχεται από τη σελήνη!» Κι αφού τη σελήνη τη δημιούργησε ο Θεός, σημαίνει πως το κακό προέρχεται από το Θεό. Έτσι πλανιούνται οι άνθρωποι από τ’ άγρια και πανούργα αυτά θηρία.
Όλα όσα έκανε ο Θεός είναι καλά λίαν. Αυτό είναι πέρα για πέρα αληθινό. Όλη η κτίση έγινε για να υπηρετήσει τον άνθρωπο, να τον βοηθήσει, όχι να τον βλάψει. Αν και υπάρχουν πράγματα που εμποδίζουν τη φυσική ικανοποίηση του ανθρώπου, ακόμα κι αυτά λειτουργούν για το καλό της ψυχής του, να την χαρο­ποιούν και να την εμπλουτίζουν. «Σοί εισιν οι ουρανοί και σή εστιν η γη· την οικουμένην και το πλήρωμα αυτής συ εθεμελίωσας» (Ψαλμ. πη’ 12), αναφωνεί ο ιερός Ψαλμωδός. Κι ο ίδιος ο Θεός μάς λέει με το στόμα του προφήτη Ησαΐα: «πάντα γάρ ταύτα εποίησεν η χειρ μου» (ξστ’ 2).
Οτιδήποτε λοιπόν είναι του Θεού, είναι καλό. Η πηγή βγάζει μόνο ό,τι περιέχει, όχι ό,τι θέλει. Δεν υπάρχει κακό στο Θεό. Πώς λοιπόν μπορεί να προκύ­ψει κακό από Εκείνον, τη μοναδική πηγή του καλού; Πολλοί αδαείς κι απερίσκεπτοι άνθρωποι ονομάζουν μεγάλο κακό την αρρώστια. Είναι αλήθεια όμως πως δεν είναι κακή κάθε αρρώστια. Μερικές αρρώστιες είναι έργο του πονηρού κι άλλες είναι θεραπεία του κακού. Κακό είναι το πονηρό πνεύμα που ενεργεί σ’ έναν παράφρονα ή παρανοϊκό άνθρωπο.
Οι αρρώστιες κι οι δυστυχίες που βρήκαν πολλούς από τους βασιλιάδες του Ισραήλ, επειδή έπραξαν το κακό ενώπιον του Κυρίου (βλ. Α7 Βασ. 25, 30), ήταν συνέπεια της αμαρτίας τους. Οι αρρώστιες κι οι δυστυχίες όμως που επιτρέπει ο Κύριος να επισκεφτούν τους δίκαιους, δεν είναι έργο του πονηρού αλλά φάρμακο, τόσο για τους ίδιους τους δίκαιους όσο και για τους δικούς τους, που κατανοούν πως τα βάσανα τα στέλνει ο Θεός για το καλό τους. Τα βάσανα που έρχονται από τις επιθέσεις των πονηρών πνευμάτων στον άνθρωπο ή είναι συνέπεια της αμαρτίας, είναι κακά. Εκείνα τα βάσανα που επιτρέπει ο Θεός, για να καθαρίσει τελείως τον άνθρωπο από την αμαρτία, να τον ελευθερώσει από την τυραννία του πονηρού και να τον φέρει κοντά Του, είναι καθαρκτικά. Αυτά δεν προέρχονται από το διάβολο ούτε και είναι από μόνα τους κακά. Προέρχονται από το Θεό και λειτουργούν για το καλό τού ανθρώπου. «Αγαθόν μοι ότι εταπείνωσάς με, όπως αν μάθω τα δικαιώματά σου» (Ψαλμ. ριη’ 71), λέει ο προφητάνακτας Δαβίδ.
Ο πονηρός είναι κακός. Δρόμος του πονηρού είναι η αμαρτία. Εκτός από τον πονηρό και την αμαρτία, δεν υπάρχει κανένα κακό. Το πονηρό πνεύμα είναι ένοχο για τα βάσανα του παιδιού αυτού, όχι η σελήνη. Αν ο Θεός με την αγάπη Του για τον άνθρωπο δεν περι­όριζε τα πονηρά πνεύματα και δεν προστάτευε τον άνθρωπο απ’ αυτά, είτε άμεσα είτε έμμεσα με τους αγγέλους Του, τα πονηρά πνεύματα θα εξολόθρευαν όλους τους ανθρώπους αστραπιαία, σωματικά και ψυχικά, όπως εξολοθρεύουν οι ακρίδες τους σπόρους στους αγρούς.
«Και προσήνεγκα αυτόν τοις μαθηταίς σου και ουκ ηδυνήθησαν αυτόν θεραπεύσαι» (Ματθ. ιζ’ 16), είπε στον Κύριο ο πατέρας του άρρωστου παιδιού. Εκείνη τη στιγμή έλειπαν τρεις από τους μαθητές του Κυρίου: ο Πέτρος, ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, που είχαν ακολουθήσει τον Κύριο στο όρος Θαβώρ, τότε που μεταμορφώθηκε μπροστά τους. Όταν κατέβηκαν από το όρος μαζί με τον Κύριο, βρήκαν εκεί το πλήθος συγκεντρωμένο γύρω από τους άλλους αποστόλους, καθώς και το άρρωστο παιδί. Αφού δε βρήκε το Χρι­στό, ο δύστυχος πατέρας έφερε το παιδί στους μαθητές Του, εκείνοι όμως δεν μπόρεσαν να βοηθήσουν. Δεν είχαν τη δύναμη να το κάνουν αυτό για τρεις λόγους: πρώτο, επειδή οι ίδιοι δεν είχαν αρκετή πίστη· δεύτερο, επειδή κι ο πατέρας του παιδιού δεν είχε πίστη· και τρίτο, επειδή η πίστη έλειπε κι από τους γραμματείς που παρευρίσκονταν εκεί και συζητούσαν με τους μα­θητές, όπως αναφέρει ο Μάρκος (θ’ 16). Η απιστία του πατέρα τού παιδιού είναι φανερή από τα λόγια που είπε στο Χριστό. Δε μίλησε όπως ο λεπρός, που είπε: «Κύριε, εάν θέλης δύνασαί με καθαρίσαι» (Ματθ. η’ 2). Τότε μίλησε ένας άνθρωπος που είχε δυνατή πίστη. Δε μίλησε όπως ο Ιάειρος, όταν κάλεσε το Χριστό για ν’ αναστήσει την κόρη του: «ελθών επίθες επ’ αυτήν την χείρά σου και ζήσεται» (Ματθ. θ’ 18). Κι εδώ μίλησε ένας άνθρωπος με δυνατή πίστη. Πολύ λιγότερο μίλησε όπως ο εκατόνταρχος στην Καπερναούμ, που ήταν άρρωστος ο δούλος του: «μόνον ειπέ λόγω και ιαθήσεται ο παις μου» (Ματθ. η’ 8). Εδώ μίλησε η πολύ μεγάλη πίστη. Εκείνη που είχε τη μεγαλύτερη πίστη όμως, η αιμορροούσα γυναίκα, δεν είπε τίποτα. Σύρθηκε στα πόδια τού Χριστού και άγγιξε το ιμάτιό Του.
Ο πατέρας του παιδιού δε μίλησε σαν κι αυτούς. Αυτός είπε στο Χριστό: «εί τι δύνασαι, βοήθησον ημίν» (Μάρκ. θ’ 22). Εί τι δύνασαι! Αν μπορείς, κάνε κάτι. Ταλαίπωρος άνθρωπος! Θα πρέπει να είχε μάθει πολύ λίγα για το Χριστό και τη δύναμή Του για να μιλάει έτσι σ’ Εκείνον, που μπορεί να κάνει τα πάντα. Κι η αδύναμη πίστη του εξασθένησε ακόμα περισσότερο τη δύναμη των αποστόλων να τον βοηθή­σουν. Έτσι οι σκόπιμες συκοφαντίες των γραμματέων εναντίον του Χριστού και των μαθητών Του, βοήθησαν για να διατυπώσει με τόση αμφιβολία ο πατέρας του παιδιού την ερώτηση: εί τι δύνασαι. Η ερώτηση αυτή προδίδει μόνο μια αμυδρή ακτίνα πίστης, πολύ πολύ μικρής, έτοιμης να σβήσει.
«Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν· ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη! έως πότε έσομαι μεθ’ υμών; έως πότε ανέξομαι υμών;» (Ματθ. ιζ’ 17). Ο Κύριος απευ­θύνθηκε επιτιμητικά σ’ όλους γενικά: στους άπιστους και τους ολιγόπιστους του Ισραήλ, καθώς και σ’ όλους εκείνους που ήταν μπροστά Του: στον πατέρα του άρρωστου παιδιού, στους μαθητές Του και κυρίως στους γραμματείς. Ω, γενεά άπιστος! Γενεά που έχεις υποταχθεί στον πονηρό, στο διάβολο, που πιστεύ­ει σταθερά στη δύναμη του πονηρού, που υπηρετεί δουλικά τον πονηρό και αρνείται το καλό, που αντι­τίθεται στο Θεό· γενεά που έχει λίγη ή και καθόλου πίστη στο καλό, που επαναστατεί στο καλό! Γι’ αυτό και πρόσθεσε τη λέξη διεστραμμένη ο Κύριος. Ήθελε μ’ αυτόν τον τρόπο να δείξει από πού προέρχεται η απιστία: από τη διαστροφή, τη διαφθορά ή -ακόμα πιο καθαρά- από την αμαρτία. Η απιστία είναι συνέπεια. Αιτία είναι η διαφθορά. Η απιστία είναι κοινωνία με το διάβολο. Η αμαρτία -διαφθορά- είναι ο δρόμος που οδηγεί στην κοινωνία αυτή. Διαφθορά είναι η κατάσταση αποστασίας από το Θεό. Απιστία είναι το σκοτάδι, η αδυναμία κι ο τρόμος όπου βυθίζεται ο άνθρωπος όταν απομακρύνεται από το Θεό.
Αξίζει να επισημάνουμε πόσο προσεχτικές εκφρά­σεις χρησιμοποιεί ο Κύριος.Μιλάει γενικά, δεν κατο­νομάζει κανέναν. Δεν τον ενδιαφέρει να κάνει κριτική στους ανθρώπους, αλλά να τους ευαισθητοποιήσει. Δε θέλει να τους προσβάλει ή να τους ταπεινώσει, αλλά να ξυπνήσει τη συνείδησή τους, να τους βοηθήσει να ξεπε­ράσουν τον εαυτό τους. Πόσο υπέροχη είναι η διδαχή Του για την εποχή μας, για τη γενιά μας, που είναι τόσο πρόθυμη στα λόγια, τόσο γρήγορη να προσβάλει! Αν οι άνθρωποι μπορούσαν σήμερα να περιορίσουν τη γλώσσα τους και να μετρήσουν τα λόγια τους, να σταματήσουν να προσβάλουν ο ένας τον άλλο, τότε το μισό κακό στον κόσμο θα εξαφανιζόταν, τα μισά πονηρά πνεύματα θα εγκατέλειπαν τους ανθρώπους. Ο απόστολος Ιάκωβος, που διδάχτηκε το καλό από το παράδειγμα του Διδασκάλου Του, λέει: «Πολλά γαρ πταίομεν άπαντες. εί τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ, δυνατός χαλιναγωγήσαι και όλον το σώμα. ίδε των ίππων τους χαλινούς εις τα στόματα βάλλομεν προς το πείθεσθαι αυτούς ημίν, και όλον το σώμα αυτών μετάγομεν» (Ιάκ. γ’ 2-3).
Τί σημαίνουν τα λόγια τού Χριστού, έως πότε έσομαι μεθ’ υμών; έως πότε ανέξομαι υμών; Φαντα­στείτε έναν ευγενή και φωτισμένο άνθρωπο, να τον έχουν αναγκάσει να ζήσει ανάμεσα σε αγρίους. Ή ένα βασιλιά που αφήνει το θρόνο του και κατεβαίνει στους αγύρτες κι απατεώνες, όχι μόνο για να ζήσει μαζί τους και να μάθει τον τρόπο ζωής τους, αλλά να τους διδάξει πώς να σκέφτονται, να εργάζονται και να νιώθουν σαν βασιλιάδες, με ευγένεια και μεγαλοκαρδία. Όταν περνούσαν τρεις μέρες, ακόμα κι ένας Βασιλιάς θα φώναζε: «Πόσο καιρό μπορώ να μείνω μαζί σας;». Θα μπούχτιζε από την υπερβολική αγρι­ότητα, την ανοησία, την ακαθαρσία και τη δυσωδία αυτών των τριών ημερών. Ο Κύριος Ιησούς όμως, ο «Βασιλεύς των βασιλέων», εβγάλε τέτοια φωνή μετά από τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια που ζούσε ανά­μεσα σε ανθρώπους, που απείχαν από την αρχοντιά Του πολύ περισσότερο απ’ όσο απέχουν οι αγριότεροι των ανθρώπων από τον ευγενέστερο ανάμεσά τους, απ’ όσο διαφέρει ο πιο βρώμικος αγύρτης από τον μέγιστο των επίγειων βασιλιάδων.
Σίγουρα ο Κύριος δε θα μετρούσε το χρόνο σε μέρες και έτη, αλλά με τα έργα και τα θαύματα που είχε κάνει μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, με τη δι­δασκαλία Του που είχε διαδοθεί σε πολλές χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές.Μετά από τόσα έργα και θαύματα, μετά από τόσες διδαχές και άπειρα θαυμαστά πε­ριστατικά που θα μπορούσαν να καλύψουν χιλιάδες χρόνια,ξαφνικά είδε πως οι μαθητές Του δεν μπο­ρούσαν να θεραπεύσουν έναν επιληπτικό νέο και να βγάλουν ένα δαιμόνιο από τον άνθρωπο, μ’ όλο που τους είχε διδάξει με λόγια και με το παράδειγμά Του πώς να εκβάλουν λεγεώνες δαιμόνων. Κι άκουσε έναν αμαρτωλό με πολύ αδύναμη πίστη να του λέει: εί τι δύνασαι, βοήθησον ημίν.
Αφού ο Κύριος επιτίμησε εκείνους που ήταν μπρο­στά για την απιστία τους, μετά τους έδωσε εντολή να φέρουν το άρρωστο παιδί μπροστά Του: φέρετέ μοι αυτόν ώδε. Τότε επιτίμησε το δαιμόνιο κι εκείνο βγήκε αμέσως από το σώμα του παιδιού. Την ίδια στιγμή το παιδί έγινε καλά. Αυτά αναφέρει ο Ματθαίος. Οι άλλοι δύο ευαγγελιστές δίνουν λεπτομέρειες για όσα έγιναν πριν από την πραγματική θεραπεία του παιδιού. Οι τρεις αυτές λεπτομέρειες είναι οι εξής: πρώτη, πως ο Χριστός ρώτησε τον πατέρα από πότε είναι άρρωστο το παιδί· δεύτερη, πως έδωσε έμφαση στην πίστη, ως προϋπόθεση της θεραπείας· και τρίτη, πως την ώρα που οδηγούσαν το παιδί μπροστά στο Χριστό, τρομοκρατη­μένος ο διάβολος εγκατέλειψε το παιδί κι έφυγε.
«Πόσος χρόνος εστίν ως τούτο γέγονεν αυτώ;», ρώτησε ο Ιησούς τον πατέρα του άρρωστου παιδιού (Μάρκ. θ’ 21). Και βέβαια δεν έκανε την ερώτηση αυτή για τον εαυτό Του, αλλά για να την ακούσουν οι συγκε­ντρωμένοι άνθρωποι. Ο ίδιος το ήξερε καλά, γνώριζε πως η αρρώστια του παιδιού ήταν μακροχρόνια. Ο πατέρας απάντησε: «παιδιόθεν». Ας αναλογιστεί ο καθένας πόσα τρομερά βάσανα προκαλούνται από τα πονηρά πνεύματα και πόσο μεγάλη είναι η προστασία τού Θεού. Χωρίς την προστασία Του, τα πονηρά πνεύ­ματα σίγουρα θα είχαν κυριολεκτικά αφανίσει τόσο το σώμα όσο και την ψυχή τού παιδιού. Και τελικά ας σκεφτούμε πόσο μεγάλη είναι η δύναμη του Υιού τού Θεού πάνω στα πονηρά πνεύματα. Βοήθησον ημίν, είπε στο Χριστό ο πατέρας τού παιδιού. Δεν ανέφερε μόνο το παιδί, γιατί τα βάσανα του παιδιού ήταν και του πατέρα του βάσανα, όπως και όλης της οικογέ­νειας. Αν το παιδί θεραπευόταν, θα ελευθερώνονταν από το βάρος πολλές ανθρώπινες ψυχές. Κι ο Χριστός τού απάντησε: «ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μάρκ. θ’ 23).
Όπως συνήθιζε να ενεργεί ο Κύριος, ήθελε να κάνει κι εδώ το μέγιστο δυνατό καλό με μια πράξη. Ένα καλό ήταν ν’ αποκαταστήσει την υγεία του παιδιού. Αλλά γιατί να μην ωφελήσει και τους άλλους; Γιατί να μην ενισχύσει και νασταθεροποιήσει την πίστη του πατέρα; Γιατί να μην κάνει ταυτόχρονα κι ένατρίτο καλό, να δείξει δηλαδή τη δύναμή Του όσο πιο καθαρά γινόταν, ώστε να τον πιστέψουν οι άνθρω­ποι; Και γιατί να μην κάνει κι ένα τέταρτο καλό, να καταγγείλει την απιστία και τη διαφθορά, καθώς και τη χαμερπή τάση των ανθρώπων προς το κακό, προς τα πονηρά πνεύματα και την αμαρτία; Και γιατί να μην επιτύχει κι έναν πέμπτο καλό, κι ένα έκτο κι ένα έβδομο κι όλα τα καλά που μπορούν να προκύψουν από μια καλή πράξη; Μια καλή πράξη συνήθως σέρνει μαζί της πολλές άλλες, όπως το τρένο σέρνει πολλά βαγόνια.
Προσέξτε επίσης πως ο Κύριος συνδυάζει με πολλή σοφία την ακρίβεια με τη λεπτότητα. Όταν κατάγ­γειλε αυστηρά την απιστία, μίλησε γενικά, για να διεγείρει όλων την πίστη, χωρίς να ταπεινώσει κα­νέναν προσωπικά. Μετά, όταν στράφηκε σ’ εκείνον που τον ικέτευε, δε μίλησε αυστηρά, αλλά με μεγάλη προσοχή και ευγένεια: ει δύνασαι πιστεύσαι… Αυτή η προσεχτική διατύπωση κι η ευγένεια του Χριστού έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο πατέρας έκραξε με δάκρυα στα μάτια: «πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τη απιστία»(Μάρκ. θ’ 24).
Δεν υπάρχει τίποτα που να λιώνει ευκολότερα τον πάγο της απιστίας όσο τα δάκρυα. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος αυτός έκλαψε μπροστά στον Κύριο και μετανόησε για την προηγούμενη ζωή του, από μέσα του ξεπήδησε η πίστη όπως το νερό από την πηγή. Και τότε είπε τα λόγια πουέμειναν ως ένα δυνατό μήνυμα σε όλες τις γενιές των ανθρώπων:πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τη απιστία.
Τα λόγια αυτά δείχνουν πως ο άνθρωπος δεν μπο­ρεί ούτε να πιστέψει χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Από μόνος του μπορεί να φτάσει σε μια υποψία πίστης, να πιστεύει δηλαδή στο καλό και στο κακό ή, με άλλα λόγια, ν’ αμφιβάλλει για το καλό και το κακό. Ο δρόμος όμως από τη μερική πίστη στην αληθινή είναι πραγματικά μακρύς. Χωρίς το καθοδηγητικό χέρι του Θεού κανένας άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει το δρόμο αυτό. Το νόημα των λόγων του πατέρα του παιδιού,πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τη απιστία, είναι: «Βοήθησέ με, Κύριε, να πιστέψω σε Σένα! Βοήθησε με να μην πιστέψω στο κακό! Βοήθησε με ν’ απαλλαγώ εντελώς από τον πονηρό και να ενωθώ μαζί Σου!»
«Έτι δε προσερχομένου αυτού έρρηξεν αυτόν το δαιμόνιον και συνεσπάραξεν» (Λουκ. θ’ 42). Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που επέτρεψε ο Θεός στο δαίμονα. Κι αυτό ώστε να δουν όλοι οι άνθρωποι το φόβο και τον τρόμο που μπορεί να προκαλέσει ο διάβολος στον άνθρωπο. Να καταλάβουν πόσο ανε­παρκής είναι η δύναμη των ανθρώπων, ακόμα και των καλλίτερων γιατρών του κόσμου, για να γλιτώσουν από το φόβο και τον τρόμο τη ζωή έστω και ενός μόνο άνθρωπου. Έτσι όταν οι άνθρωποι δουν τη δύναμη του διαβόλου και συνειδητοποιήσουν τη δική τους αδυ­ναμία, θα κατανοήσουν πόσο μεγαλειώδης και θεϊκή είναι η δύναμη του Χριστού. Ο ευαγγελιστής Μάρκος καταγράφει τα λόγια που είπε ο Κύριος στο πονηρό πνεύμα: «Το πνεύμα το άλαλον και κωφόν, εγώ σοι επιτάσσω, έξελθε εξ αυτού και μηκέτι εισέλθης εις αυτόν» (Μάρκ. θ’ 25). Σοι επιτάσσω, είπε ο Κύριος. Είναι η πηγή της δύναμης και της εξουσίας. Δεν τη δανείζεται από κάποιον άλλο. «Πάντα όσα έχει ο πατήρ εμά εστι» (Ιωάν. ιστ’ 15), είχε πει σε άλλη περίπτωση ο Κύριος Ιησούς. Και τώρα βλέπουμε πως το επιβεβαιώνει αυτό στην πράξη. «Σου μιλάω Εγώ· σε διατάζω με την εξουσία που έχω και σε διώχνω από το παιδί με τη δύναμή μου». Ας το καταλάβουν καλά οι άνθρωποι πως ο Χριστός δεν είναι ένας από τους προφήτες, που έκαναν κάποια θαυμαστά πράγ­ματα με τη βοήθεια του Θεού, αλλά είναι ο Υιός του Θεού, Εκείνος που προανήγγειλαν οι προφήτες και ανέμενε ο κόσμος.
Θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα και το δεύτερο σκέλος τής εντολής τού Χριστού προς το διάβολο: και μηκέτι εισέλθης εις αυτόν. Ο Κύριος του έδωσε την εντολή όχι μόνο να φύγει, μα και να μην ξαναγυρίσει στον άνθρωπο που είχε τόσο πολύ ταλαιπωρήσει. Αυτό σημαίνει πως ακόμα κι όταν καθαριστεί και θεραπευ­τεί ο άνθρωπος, μπορεί να προσβληθεί ξανά από τ’ ακάθαρτα πνεύματα. Ο διάβολος μπορεί να ξανάρθει στον άνθρωπο από τον οποίο διώχτηκε. Αυτό γίνεται όταν ο αμαρτωλός που μετάνιωσε και συχωρέθηκε από το Θεό, ξαναγυρίσει στην παλιά αμαρτία του. Τότε ο διάβολος βρίσκει ανοιχτή την είσοδο και ξαναμπαίνει στον άνθρωπο.
Ο Κύριος εδώ διατάζει το διάβολο όχι μόνο να ελευθερώσει το παιδί, μα και να μην ξαναγυρίσει ποτέ.
Κι αυτό για δυο λόγους: πρώτο, ώστε το θεϊκό δώρο που του έδωσε να είναι ολοκληρωμένο και τέλειο· και δεύτερο, για να διδαχτούμε πως, αφού λάβουμε την άφεση από το Θεό, δεν πρέπει να ξαναγυρίσουμε στην αμαρτία, «ώσπερ κύων επί το ίδιον εξέραμα» (Β’ Πέτρ. β’ 22), για να μην εκτεθούμε στον κίνδυνο κι ανοίξουμε πάλι την πόρτα στο πονηρό πνεύμα για να μπει μέσα μας και να μας κυριεύσει.
Μετά το μεγάλο αυτό θαύμα τού Χριστού, «εξεπλήσσοντο πάντες επί τη μεγαλειότητι του Θεού», γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς (θ’ 43). Πόσο καλό θα ήταν να έμενε ο θαυμασμός αυτός διαρκής κι ανεξά-λειπτος από τις ψυχές τών ανθρώπων! Να μην έσβηνε τόσο γρήγορα όσο οι σαπουνόφουσκες στο νερό! Ο Θεός όμως δε σπέρνει μάταια. Αν ο σπόρος που πέ­φτει στο δρόμο, στην πέτρα ή ανάμεσα στα ζιζάνια χάνεται, εκείνος που πέφτει σε καλή γη μένει ζωντανός και αποδίδει καρπούς εκατονταπλάσιους.
Αργότερα που ο Χριστός έμεινε μόνος με τους μα­θητές Του, εκείνοι τον ρώτησαν: «Τότε προσελθόντες οι μαθηταί τω Ιησού κατ’ ιδίαν είπον· διατί ημείς ουκ ηδυνήθημεν εκβαλείν αυτό; ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς· δια την απιστίαν υμών. αμήν γαρ λέγω υμίν, εάν έχετε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρει τούτω μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατίσει υμίν» (Ματθ. ιζ’ 19-20). Η ρίζα της αδυναμίας των αποστόλων επομένως ήταν η απιστία. Όσο μεγαλύτερη είναι η πίστη, τόσο μεγαλύτερη κι η δύναμη. Λιγότερη πίστη, λιγότερη δύναμη. Νωρίτερα ο Κύριος είχε δώσει στους αποστόλους «εξουσίαν πνευμάτων ακαθάρτων, ώστε εκβάλλειν αυτά και θεραπεύειν πάσαν νόσον και μαλακίαν» (Ματθ. ι’ 1). Οι μαθητές έκαναν για κάποιο διάστημα καλή χρήση αυτής της εξουσίας. Στο μέτρο όμως που εξασθένησε η πίστη τους, είτε από το φόβο των ανθρώπων είτε από υπερηφάνεια, εξασθένησε και η δύναμη που τους έδωσε. Στον Αδάμ είχε δοθεί εξουσία πάνω σ’ όλα τα πλάσματα. Με την παρακοή, την απληστία και την υπερηφάνειά του όμως, έχασε την εξουσία αυτή. Οι απόστολοι τώρα, από κάποιο δικό τους σφάλμα, είχαν χάσει τη δύναμη και την εξουσία που τους είχε δώσει ο Κύριος. Η χαμένη αυτή δύναμη τώρα μπορεί ν’ ανακτηθεί μόνο με πίστη, πίστη και περισσότερη πίστη.
Σ’ αυτήν την περίπτωση ο Κύριος έδωσε μεγάλη έμφαση στο θέμα της πίστης. Η πίστη μπορεί να με­τακινήσει και όρη. Δεν αδυνατεί τίποτα μπροστά της. Ο κόκκος του σιναπιού είναι πολύ μικρός, το άρωμά του όμως μπορεί να διαπεράσει ένα μπωλ ολόκληρο με φαγητό. Γράφει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στην Κατήχησή του αρ. 5: «Όπως ο κόκκος του σιναπιού, που είναι μικρός σε μέγεθος αλλά μεγάλος σε ενέργεια, όταν σπαρεί σ’ έναν τόπο βγάζει πολλούς κλάδους, ώστε σ’ αυτούς να κάθονται και πουλιά, έτσι είναι κι η πίστη. Σύντομα κάνει έργα μεγάλα. Γι’ αυτό έχετε πίστη σ’ Εκείνον, για να σας δώσει πίστη δυνατή, που ενεργεί πέρα από την ανθρώπινη δύναμη». Αν έχετε πίστη έστω όσο ο κόκκος του σιναπιού, τα βουνά θα υποχωρήσουν μπροστά σας και θα μετακινηθούν από το ένα μέρος σε άλλο.
Γιατί ο ίδιος ο Κύριος δε μετακίνησε βουνά; Επειδή δεν του ήταν απαραίτητο να το κάνει. Έκανε εκείνα μόνο τα θαύματα, που χρειάζονταν για να ωφελήσουν τους ανθρώπους, για τη σωτηρία τους. Είναι όμως μεγαλύτερο θαύμα να μετακινήσεις ένα βουνό ή να με­τατρέψεις το νερό σε κρασί, να πολλαπλασιάσεις τους άρτους, να εκβάλεις πονηρά πνεύματα, να θεραπεύσεις όλων των λογιών τις αρρώστιες, να περπατήσεις πάνω στο νερό ή να γαληνέψεις μ’ ένα λόγο – ή και μία σκέψη – τις καταιγίδες και τους ανέμους; Δεν απο­κλείεται πιστοί του Χριστού, που είχαν πολύ μεγάλη πίστη και σε ειδικές περιπτώσεις, νά ‘καναν και το θαύμα αυτό, να μετακίνησαν δηλαδή όρη. Είναι όμως τα ψηλά βουνά πιο φοβερά φορτία για τον άνθρωπο από τις εγκόσμιες μέριμνες, τους εγκόσμιους δεσμούς και τις αλυσίδες των παθών; Εκείνος που μπορεί να σηκώσει τα βάρη αυτά από την ψυχή του ανθρώπου και να τα ρίξει στη θάλασσα, σίγουρα έχει μετακινήσει το μεγαλύτερο βουνό του κόσμου.
«Τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία» (Ματθ. ιζ’ 21). Η νηστεία κι η προσευχή είναι οι δύο πυλώνες της πίστης, δυο δυ­νατές φλόγες που κατακαίουν τα πονηρά πνεύματα. Με τη νηστεία καταπραΰνονται και νεκρώνονται όλα τα σωματικά πάθη, κυρίως τα σαρκικά. Με την προ­σευχή πολεμούνται κι αφανίζονται όλα τ’ άλλα πάθη της ψυχής, της καρδιάς και του νου, όπως πονηρές επιθυμίες, κακές πράξεις, φθόνος, εκδίκηση, μίσος, κα­κία, υπερηφάνεια, κενοδοξία και άλλα. Με τη νηστεία καθαρίζονται τα δοχεία τού σώματος και της ψυχής από το ακάθαρτο περιεχόμενο των εγκόσμιων παθών και της κακίας τους. Με την προσευχή έλκεται το Αγιο Πνεύμα στο άδειο και καθαρό δοχείο κιεγκαθίσταται στον άνθρωπο η πληρότητα της πίστης.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει από χρόνια αμνημό­νευτα τονίσει τη δοκιμασμένη συνταγή της νηστεί­ας για όλα τα σωματικά πάθη και σαν ένα δυνατό όπλο εναντίον των πονηρών πνευμάτων. Εκείνοι που υποβαθμίζουν ή απορρίπτουν τη νηστεία, στην ουσία υποβαθμίζουν κι απορρίπτουν μια θεμελιακή εντολή του Κυρίου Ιησού, που αφορά στη σωτηρία του ανθρώ­που. Η προσευχή ενισχύεται με τη νηστεία, η πίστη εδραιώνεται κι από τη μια (την προσευχή) κι από την άλλη (τη νηστεία). Κι η πίστη μετακινεί όρη, εκβάλλει δαιμόνια και κάνει δυνατά τα αδύνατα.
Τα τελευταία λόγια του Χριστού στο σημερινό ευαγ­γέλιο δε φαίνεται να έχουν σχέση με το περιστατικό που προηγήθηκε. Μετά το μεγάλο θαύμα της θερα­πείας του δαιμονισμένου παιδιού κι ενώ οι άνθρω­ποι θαύμαζαν το γεγονός, ο Κύριος άρχισε να μιλάει στους μαθητές για το Πάθος Του. «Μέλλει ο υιός τού ανθρώπου παραδίδοσθαι εις χείρας ανθρώπων, και αποκτενούσιν αυτόν, και τη τρίτη ημέρα εγερθήσεται. και ελυπήθησαν σφόδρα» (Ματθ. ιζ’ 22, 23). Γιατί μετά το θαύμα, όπως και μετά από κάποια άλλα από τα θαύματά Του, ο Κύριος μιλούσε στους μαθητές για το Πάθος Του; Το έκανε αυτό ώστε, όταν ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου, να μην αποκαρδιωθούν, να μην ολιγοπιστήσουν. Τά ‘λεγε αυτά στους μαθητές μετά από τα μεγάλα θαύματα Του, ώστε οι προρρήσεις αυτές, κοντά στα μεγάλα γεγονότα, τη δόξα και τα εγκώμια με τα οποία τον υποδέχονταν, να χαραχτούν καλύτερα στο νου τους. Τά ‘λεγε όμως και για να διδάξει, όχι μόνο τους αποστόλους αλλά και μας. Να κατανοήσουμε πως μετά από τόσο μεγάλα έργα δεν πρέπει να ζητούμε και να περιμένουμε ανταμοιβή από τους ανθρώπους, αλλά να είμαστε έτοιμοι για το χειρότερο, για τα σκληρότερα χτυπήματα και τις ταπεινώσεις, ακόμα κι απ’ αυτούς που βοηθήσαμε κι ευεργετήσαμε πολύ.
***
Ο Κύριος δεν προείπε μόνο το πάθος και το θά­νατό Του, αλλά και την ένδοξη Ανάστασή Του. Στο τέλος όλων υπάρχει η Ανάσταση, η νίκη κι η αιώνια δόξα. Ο Κύριος προείπε στους μαθητές Του κάτι που φαινόταν αδύνατο. Ήθελε να τονώσει την πίστη τους, για ν’ αντιμετωπίσουν όσα θ’ ακο­λουθούσαν, να τους διδάξει πως πρέπει να πιστέψουν όσα τους είπε. Πίστη όση ο κόκκος του σιναπιού ή ακόμα λιγότερη, πρέπει νά ‘χει κάθε άνθρωπος για νά ‘ναι προετοιμασμένος και να περιμένει κάθε είδος βασάνων σ’ αυτόν τον κόσμο. Νά ‘ναι σίγουρος όμως πως στο τέλος υπάρχει η ανάσταση.Κάθε επίγεια δόξα και κάθε έπαινο πρέπει να τα λογαριάζουμε σαν μηδέν. Μετά απ’ όλους τους θριάμβους που μπορεί να προσφέρει ο κόσμος, πρέπει ν’ αναμένουμε τον πειρασμό. Όλα όσα μας στέλνει ο ουράνιος Πατέρας μας, πρέπει να τα δεχόμαστε με ταπείνωση και υπα­κοή. Δεν πρέπει ν’ απαριθμούμε τα καλά που έχουμε κάνει για το λαό, την πόλη ή το χωριό, για το έθνος ή για την πατρίδα μας. Δεν πρέπει να επαναστατούμε όταν μας πιέζουν προβλήματα. Αν κάναμε κάτι για τους πλησίον μας, αυτό έγινε με τη βοήθεια του Θεού. Έτσι είναι. Κάθε καλό γίνεται από το Θεό, εμείς είμαστε απλά όργανά Του. Επομένως δεν πρέπει να γογγύζουμε όταν μας στείλει ο Θεός βάσανα μετά την εγκόσμια δόξα, ταπείνωση μετά από επαίνους, φτώχεια μετά τον πλούτο, περιφρόνηση μετά από ματαιοδοξία, αρρώστια μετά την υγεία, μόνωση και εγκατάλειψη μετά από την απόλαυση πολλών φίλων.
Ο Θεός γνωρίζει γιατί μας τα στέλνει όλ’ αυτά. Γνωρίζει πως όλα είναι για το καλό μας. Πρώτο, για να μάθουμε να εκτιμούμε τις αιώνιες κι άφθαρτες άξι­ες και να μην οδηγηθούμε στο θάνατο παρασυρμένοι από την ψεύτικη και παροδική λαμπρότητα αυτού του κόσμου. Δεύτερο, πως δεν πρέπει να λάβουμε αντα­πόδοση από τους ανθρώπους για τα καλά που κάναμε σ’ αυτόν τον κόσμο, γιατί έτσι δε θα μείνει τίποτα να περιμένουμε για να λάβουμε στη μέλλουσα ζωή. Όταν φτάσουμε στην πύλη της ουράνιας βασιλείας, εύχομαι να μήν ακούσουμε: «Πορεύεσθε απ’ εμού, ότι ήδη απέχετε τον μισθόν υμών».
Ελπίζω να μη συμβεί αυτό σε μας. Για να μη χα­θούμε αιώνια όταν έρθει το σίγουρο τέλος αυτού του κόσμου, απ’ όπου λάβαμε δόξα και τιμή, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο μοναδικός μας Φίλος, μας διδάσκει πως μετά τη μέγιστη δόξα, τον έπαινο και την τιμή που μπορεί να μας προσφέρει αυτός ο κόσμος,πρέπει να προετοιμαστούμε για ν’ αναλάβουμε το σταυρό μας. Γι’ αυτό πρέπει δόξα και ύμνος στον Κύριο Ιησού Χρι­στό, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το Πανάγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)
Συνιστούμε ανεπιφύλακτα στους επισκέπτες της ιστοσελίδος μας το εξαιρετικό βιβλίο με τις ομιλίες του Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς:


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...