Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Ο Στέλιος Ράμφος στον Άρη Πορτοσάλτε (11/12/2017)


Στέλιος Ράμφος: Την κρίση την  καθορίζουν με τρόπο αποφασιστικό οι εικόνες και οι εικόνες μπορούν να μικραίνουν η να μεγαλώνουν τα πράγματα και τους ανθρώπους κατά βούλησιν μπορεί να ρίχνουν φως η σκοτάδι ανάλογα με τις διαθέσεις. Νομίζω τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά γιατί ακριβώς υπάρχει μια απόσταση αυξανόμενη από το πραγματικό λόγω ακριβως του στοιχείου των εικόνων και στην Ελλάδα αυτό κατ εξοχήν.

Άρης Πορτοσάλτε: Δηλαδή η απομάκρυνση από την πραγματική πραγματικότητα.

Στέλιος Ράμφος: Πραγματική πραγματικότης είναι μαζί το κεφάλαιο με τον τόκο του….Σταθεροποίηση δεν μπορεί να υφίσταται γιατί έχουμε παρακμή….  Το στοιχείο της φαντασιώδους πραγματικότητος είναι επιβλητικά ανώτερο από το στοιχείο της πραγματικής πραγματικότητος.

…Το κακό στις ψευδαισθήσεις που επικρατούν και σε πολιτικές οι οποίες χρησιμοποιούν και τις ψευδαισθήσεις, δεν είναι ότι το υποκείμενο μπορεί να έχει μια ψευδαίσθηση, μπορεί ένας να νομίζει ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά  με ειλικρίνεια και με αφέλεια. Είναι ότι οι εικόνες των ψευδαισθήσεων καταστρέφουν τον κόσμο. Δηλαδή το να θεωρείς ας πούμε ότι μπορείς  να τα βγάλεις πέρα και να κλείσεις το θέμα των μνημονίων με ένα δημοψήφισμα είναι μια ψευδαίσθηση. Τα ογδόντα πέντε ( 85.000.000.000)  η εκατό δις (100.000.000.000) Ευρώ που είναι μετά, είναι μια καταστροφή.

Για να παρακολουθήσετε ολόκληρη την συνομιλία πατήστε εδώ.

Πηγή

ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ.

«Ο Ρ.Τ. Ερντογάν έθεσε τελεσίγραφο στη Δύση για τη Συνθήκη της Λωζάνης από την Αθήνα – Αυτά είναι τα βήματα μέχρι την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση»

Έρχονται πολύ μεγάλες «καταιγίδες» στο Αιγαίο και την Κύπρο το επόμενο διάστημα διότι οι Τούρκοι «εκβιάζουν» την δύση, και αν δεν αποδεχθεί τα αιτήματα της για διαμοιρασμό του Αιγαίου, τότε η Τουρκία  θα προσχωρήσει στον άξονα Μόσχας-Τεχεράνης-Πεκίνου.  
Πρόκειται για «βόμβα» μεγατόνων από την Ρωσία για την Ελλάδα και ένα κυβερνητικό ΜΜΕ με άρθρο του έγκυρου Ρώσου δημοσιογράφου και αναλυτή Dmitry Nersesov με σχέση με το Κρεμλίνο , για το «βρώμικο» παιχνίδι του Ερντογάν .
«Στην πραγματικότητα, αφορά όλες τις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Δύσης που αφορούν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, οι οποίες τώρα τελούν υπό «διαπραγμάτευση». Ο Ερντογάν έχει πράγματι υποβάλει ένα τελεσίγραφο προς την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες.
«Ένα θέλετε η Τουρκία να παραμείνει στρατηγικός σύμμαχος και μέλος του ΝΑΤΟ, στο οποίο θα αναπτύξετε  τις ένοπλες δυνάμεις σας στο έδαφός του και γενικά θα μπορείτε να 
υπερασπίζεστε τα συμφέροντα σας  στη Μέση Ανατολή και τη Μαύρη Θάλασσα, ενώπιον της Ρωσίας και του Ιράν……
Εάν θέλετε η Άγκυρα να συνεχίσει να περιορίζει τη ροή των προσφύγων και να συνεργαστεί στον αγώνα ενάντια στον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία, τότε πρέπει να κάνετε κάποιες «παραχωρήσεις» ( Αιγαίο-κυπριακή ΑΟΖ-Δυτική Θράκη και Νότια Βουλγαρία ).
Ο Ερντογάν θέλει το ΝΑΤΟ και η Δύση να βοηθήσουν την Τουρκία να ενισχύσει τις θέσεις της στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, αλλά και στον ισλαμικό κόσμο στο σύνολό του, για  να επιβεβαιώσει τον ιδιαίτερο ρόλο της Τουρκίας, και φυσικά να ανοίξει σαφείς προοπτικές για την στρατηγική οικονομικής και επενδυτικής συνεργασίας με  τις λέσχες των μεγάλων Δυτικών δυνάμεων.
Εάν η Δύση ( ΗΠΑ-ΕΕ) αρνηθούν  σε αυτό το τουρκικό εκβιαστικό αίτημα, τότε οι δυτικές χώρες θα αναμένουν μείζονα προβλήματα. Οι Τούρκοι έχουν δείξει έντονα ότι μπορούν να εργαστούν αποτελεσματικά τόσο με  την Ρωσία όσο και το Ιράν.
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα, ζήτησε την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης που υπογράφηκε το 1923…και αυτό δεν το έκανε τυχαία.
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή είδηση, η σημασία της οποίας είναι συγκρίσιμη με την πρόσφατη αναγνώριση από τον Τράμπ της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ.
Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει την αρχή της αναθεώρησης της παγκόσμιας τάξης που καθιερώθηκε μετά τον Α ‘Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ποια είναι η Συνθήκη της Λωζάννης;
Η Συνθήκη της Λωζάννης είναι μια διεθνής συνθήκη, η  οποία ενοποίησε τα αποτελέσματα του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου για την Τουρκία το 1923 και η οποία από αυτοκρατορία έγινε το σημερινό κράτος.
Ως αποτέλεσμα της Συνθήκης, η  πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε την Αραβία, την Αίγυπτο, το Σουδάν, την Τρίπολη και την Κυρηναϊκή (δύο κύρια μέρη της σημερινής Λιβύης) , Μεσοποταμία (Ιράκ), της Παλαιστίνης (σημερινό Ισραήλ και την Παλαιστίνη), την Ιορδανία , το Λίβανο, τη Συρία, καθώς και τα νησιά του Αιγαίου.
Τι είπε ο Ερντογάν;
«Η Συνθήκη της Λωζάννης πρέπει να αναθεωρηθεί υπό το πρίσμα των σημερινών γεγονότων. Ίσως η Ελλάδα μπορεί να προσβλέπει στο μέλλον της περιοχής», είπε ο ίδιος.
Τι σημαίνει αυτό;
Θα πρέπει να προσέξουμε και να αναλύσουμε καλά την δήλωση του Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος καλεί να αναθεωρηθούν τα πάντα από τo άλφα στo ωμέγα, και τα όποια «θέματα» προκύψουν θα πρέπει η  Ελλάδα να « καθίσει και να συζητήσει» ( αναγκαστικά)  με την Τουρκία και αυτό θα αφορά ολόκληρη την περιοχή .
Πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο από το ζήτημα των διμερών σχέσεων μεταξύ  Άγκυρας και  Αθήνας.
Εάν η Δύση πει όχι σε αυτό, τότε οι δυτικές χώρες μπορεί να αναμένουν μείζονα προβλήματα. Οι Τούρκοι έχουν δείξει έντονα ότι μπορούν να εργαστούν αποτελεσματικά τόσο με  Ρωσία όσο  και με  το Ιράν.
Ο Ερντογάν κατασκευάζει κάτι νέο;
Δεν υπάρχει τίποτα νέο σχετικά με την πιο πρόσφατη πρωτοβουλία του Τούρκου Προέδρου. Η Τουρκία έχει από καιρό επιδιώξει να ενταχθεί στις τάξεις της «ευρωπαϊκής ελίτ» ( Βρετανία,  Γαλλία,  Αυστρία και Γερμανία) .
Το αγαπημένο όνειρο όμως των Τούρκων δεν έχει υλοποιηθεί ποτέ . Η Τουρκία δεν απέκτησε την πλήρη ιδιότητα μέλους των διαφόρων ισχυρών κλαμπ , ακόμα και μετά την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ , και  ποτέ δεν θα γίνει δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Επομένως, το τελεσίγραφο του Ερντογάν στη Δύση έρχεται ως συνέχεια της αιώνιας πολιτικής εκστρατείας εκβιασμού της Τουρκίας: «είτε θα μα βάλετε στην λέσχη σας είτε θα πάμε στους αντιπάλους σας».
Από την άποψη της τρέχουσας δυναμικής των πολιτικών διαδικασιών στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, το νέο βήμα της Άγκυρας δημιουργεί σίγουρα μια νέα πραγματικότητα και νέες προοπτικές, που είναι άκρως επικίνδυνες .
Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι όσο ο Ερντογάν μπορεί και παρουσιάζει τελεσίγραφα, πιστεύει ότι έχει αρκετή ή σχεδόν αρκετή ενέργεια γι ‘αυτά.
Πιστεύει επίσης ότι η συνεργασία με τη Ρωσία τον έχει καταστήσει αρκετά ισχυρό για να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τη Δύση. Η Δύση έχει εξασθενήσει εξαιτίας του παράγοντα που ονομάζεται Τραμπ  και της συνεχιζόμενης κρίσης στην ΕΕ.
Συμπέρασμα Νο 1: Ο Ερντογάν πιστεύει ότι η ποιότητα των σχέσεων με τη Ρωσία και το Ιράν έχει καταστεί ξεπερασμένη, και τώρα είναι η ώρα να αναβαθμίσει το ρόλο της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας.
Η Άγκυρα είναι έτοιμη για την Δύση . Εάν η Δύση δεν συμφωνεί με τις αιτήματα  του Ερντογάν, τότε το πλαίσιο αυτού του τριγώνου θα πρέπει να «μεταφραστεί» με υψηλότερη ποιότητα .
Συμπέρασμα Αρ. 2: Ο Ερντογάν θα ζητήσει υποστήριξη σε κάθε περίπτωση για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης.
Συμπέρασμα Αρ. 3: Το πιο πιθανό είναι , η Δύση να μην υποκύψει στον Ερντογάν και να προσπαθήσει να αναγκάσει την Άγκυρα να αναζητήσει  λύσεις για τα προβλήματά της σε μια συμμαχία με τη Ρωσία και το Ιράν.
Αυτά τα προβλήματα μπορούν να δημιουργήσουν πολλές δυσκολίες για τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Η Ρωσία είναι απίθανο να συμφωνήσει , αλλά θα το δούμε στην συνέχεια» , καταλήγει ο Ρώσος δημοσιογράφος .
Γεωπολιτικοί αναλυτές όμως κρίνουν ότι είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο (όπως συνέβαινε πάντα) και μετά από μια ενδεχόμενη αλλαγή στις ΗΠΑ , η δύση στο σύνολο της θα «συναινέσει» στις τουρκικές «σειρήνες», διότι πάντα η χώρα αυτή ήταν πιο σημαντική για αυτούς , παρά η Ελλάδα. Το έχουν δηλώσει άλλωστε εκατοντάδες αξιωματούχοι, ειδικοί και THINK TANKS εδώ και πολλά χρόνια.
Η συνέχεια της «ταινίας»….θα προσομοιάζει αρκετά με την εισβολή στην  Κύπρο το 1974 και θα έχει μια ενδεχόμενη πολεμική επίθεση των Τούρκων σε κάποιο ελληνικό νησί ή νησιά,  βγάζοντας τους Άγιους Πατέρες της εκκλησίας μας για ακόμα μια φορά αληθινούς ( και ας μην τους πιστεύουν κάποιοι), οι οποίοι μας έχουν προειδοποιήσει για όλα αυτά . Ο Θεός μαζί μας.

Η κατάργηση της Δημοκρατίας

Γιατί αλήθεια οι Ισλανδοί δεν φοβήθηκαν τις συνέπειες της σύγκρουσης τους με τα εγχώρια και ξένα κέντρα εξουσίας; Γιατί δεν αποδέχθηκαν την υποταγή τους και τα μνημόνια; Επειδή στη χώρα τους η (άμεση) Δημοκρατία αποτελεί ένα αδιαπραγμάτευτο αγαθό.
Σχόλιο
Γνωρίζουμε όλοι μας αρκετά. Δεν μας λείπουν πια οι γνώσεις. Αυτό που μας λείπει είναι το θάρρος, η αρετή και η τόλμη να καταλάβουμε τι γνωρίζουμε – κυρίως όμως να εξάγουμε συμπεράσματα και να προβούμε σε ενέργειες, με βάση αυτά που γνωρίζουμε.
Γνωρίζουμε λοιπόν πού οφειλόταν η πορεία της Ελλάδας προς στην υπερχρέωση. Γνωρίζουμε ποιοί και πώς μας οδήγησαν στο ΔΝΤ και στα μνημόνια, όπως επίσης ποιοί έσωσαν τις τράπεζες τους. Γνωρίζουμε τι έχει συμβεί με το PSI, πώς υποθηκεύθηκε ολόκληρη η δημόσια περιουσία, καθώς επίσης πότε έπαψε η Ελλάδα να έχει τη δυνατότητα εξόδου από την Ευρωζώνη (με την ταυτόχρονη μετατροπή του δημοσίου χρέους της σε εθνικό νόμισμα και με τις διαπραγματεύσεις διαγραφής μέρους των χρεών της).
Γνωρίζουμε ποιός μας είπε ψέματα το 2015, πόσο μας κόστισε, ποιός αντέστρεψε το δημοψήφισμα, ποιοί επέβαλλαν την τρίτη δανειακή σύμβαση και ποιοί την υπέγραψαν. Επίσης πώς εξαϋλώθηκαν τα 45 δις € που δόθηκαν στις τράπεζες επιβαρύνοντας το χρέος, με ποιόν τρόπο στη συνέχεια αφελληνίσθηκαν, πως το θηριώδες πρωτογενές πλεόνασμα προέρχεται από τη σταδιακή δήμευση των περιουσιακών μας στοιχείων μέσω της φορολογίας, καθώς επίσης ότι δεν υπάρχει καμία ανώδυνη προοπτική για τους Έλληνες να απελευθερωθούν από την ξένη κατοχή τα επόμενα 99 χρόνια.
Γνωρίζουμε πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο οπότε δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί η Ελλάδα με λογικά επιτόκια έτσι ώστε να επιστρέψει σε πορεία ανάπτυξης, ότι άλλοι αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς και πως οι κυβερνήσεις μας σκύβουν ανέκαθεν το κεφάλι, συμβιβαζόμενες με όλα όσα τους ζητούνται. Γνωρίζουμε πως η κατασκευή του ευρώ είναι θνησιγενής, ότι η Γερμανία απομυζεί τους πάντες, πως το επόμενο μεγάλο κραχ είναι θέμα χρόνου, καθώς επίσης πολλά άλλα.
Συμπερασματικά λοιπόν έχουμε αρκετές γνώσεις για να είμαστε πια σε θέση να δραστηριοποιηθούμε συλλογικά. Τι μας εμποδίζει τότε να το κάνουμε; Προφανώς το ότι αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, όσον αφορά τον πλέον κατάλληλο τρόπο δραστηριοποίησης μας, καθώς επίσης τις συνέπειες που θα έχει – ενδεχομένως λόγω του φόβου μας να αντιπαρατεθούμε με τα κέντρα εξουσίας. Πάντοτε προβληματίζουν τους Πολίτες τα κέντρα εξουσίας, επειδή δεν γνωρίζουν την οργάνωση τους – οπότε τον κατάλληλο τρόπο για να τα αντιμετωπίσει κανείς με επιτυχία.
Εν τούτοις υπήρξαν ιστορικά εποχές, κατά τη διάρκεια των οποίων οι Πολίτες αντιδρούσαν ενεργητικά, αδιαφορώντας για τις συνέπειες – όπως στη γαλλική επανάσταση ή πρόσφατα στην Ισλανδία, όπου οι κάτοικοι της πλημμύρισαν κυριολεκτικά τους δρόμους, αρνήθηκαν να πληρώσουν τα χρέη των τραπεζών και τιμώρησαν τους υπευθύνους. Ανέλαβαν βέβαια τις ευθύνες για την πρωτοβουλία τους, τις οποίες πλήρωσαν πολύ ακριβά.
Γιατί αλήθεια οι Ισλανδοί μετέτρεψαν τις γνώσεις τους σε πράξεις, χωρίς να φοβηθούν τις συνέπειες της σύγκρουσης τους με τα εγχώρια και με τα ξένα κέντρα εξουσίας; Γιατί δεν αποδέχθηκαν την υποταγή τους και τα μνημόνια; Επειδή στη χώρα τους η (άμεση) Δημοκρατία αποτελεί ένα αδιαπραγμάτευτο αγαθό.
Αντίθετα τώρα, αυτό που έλειπε σε κάποιο βαθμό και λείπει εντελώς σήμερα στην Ελλάδα, είναι η Δημοκρατία – η οποία όχι μόνο ολοκληρώνει τον άνθρωπο αλλά, κυρίως, του δίνει τη δυνατότητα να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του. Κανένας Έλληνας όμως δεν αποφασίζει σήμερα για το μέλλον του – ούτε οι Πολίτες, ούτε οι βουλευτές, ούτε τα κόμματα, ούτε η κυβέρνηση, ούτε καν η Δικαιοσύνη. Η Τρόικα αποφασίζει για το μέλλον μας, ενώ σύντομα, όταν θα βγούμε στις αγορές, όταν θα μας οδηγήσουν καλύτερα στην αρένα οι πιστωτές χωρίς κανένα όπλο στη διάθεση μας, θα αποφασίζουν και αυτές για το μέλλον μας – έναντι αδρών ανταλλαγμάτων φυσικά, όπως άλλωστε η Τρόικα (ΔΝΤ, Γερμανία) προηγουμένως.


ΕΚΤΑΚΤΟ- Αυτό είναι το νέο όνομα των Σκοπίων για να κλείσει άρον-άρον το θέμα και να μπει στο ΝΑΤΟ – Το δεχτήκαμε ήδη! – Εθνική προδοσία!


«Νέα Μακεδονία» είναι η πρόταση του Μάθιου Νίμιτς παρουσία του Σκοπιανού και του Έλληνα εκπροσώπου στις Βρυξέλλες.
Η Αθήνα το έχει ήδη εγκρίνει ενώ και ο εκπρόσωπος της ΠΓΔΜ  θα δεχτεί αυτήν την ονομασία, προκειμένου το θέμα να κλείσει τους πρώτους μήνες του 2018.
Τη γεωγραφική ονομασία, όπως είναι η «Βόρεια Μακεδονία»,  δεν την ενέκρινε  η ελληνική πλευρά, εκτιμώντας ότι δεν διακόπτει τον αλυτρωτισμό των Σκοπιανών, καθώς παραπέμπει στην ύπαρξη και «Νότιας Mακεδονίας» ενώ δεν τη θέλουν ούτε οι Βούλγαροι.
Έτσι καταλήξαμε  στο “Nέα Μακεδονία” και τώρα,  αν κάτι δεν αλλάξει στην πορεία, στόχος είναι η λύση να βρεθεί έως την άνοιξη του 2018.
Άλλωστε και ο πρωθυπουργός  Αλέξης Τσίπρας, προχθές, μετά την τετραμερή συνάντηση που έγινε στο Βελιγράδι, φάνηκε εξαιρετικά θετικός στο να υπάρξει λύση εντός του 2018.
Το πρόβλημα όμως με την προηγούμενη δήλωση του Π. Καμένου ότι το κόμμα του που στηρίζει τον κυβερνητικό συνασπισμό δεν θα εγκρίνει οποιαδήποτε πρόταση  που θα εμπεριέχει το όνομα « Μακεδονία», από ότι φαίνεται…..αλλάζει και θα αποδεχτεί και ο ίδιος την πρόταση του απεσταλμένου του ΟΗΕ.
Το καίριο πρόβλημα  για την  κυβέρνηση είναι «πώς θα το περάσει στη Βουλή, ειδικά όσον αφορά την Νέα Δημοκρατία . Ο πρωθυπουργός Α.Τσίπρας εκτιμά ότι και η ΝΔ θα έχει πρόβλημα στο εσωτερικό της, οπότε θα περάσει με διακομματικές ψήφους από όσες παρατάξεις ή  μεμονωμένους βουλευτές ακολουθήσουν.
Ο ελληνικός λαός όμως και ειδικά οι Έλληνες Μακεδόνες που είναι περήφανοι για την καταγωγή τους , προφανώς και δεν θα ρωτήθηκαν,  και ούτε πρόκειται να ερωτηθούν …εάν αποδέχονται αυτή την ονομασία από ένα κρατίδιο που μας δημιουργεί προβλήματα από τότε που δημιουργήθηκε το 1991,  με την αλυτρωτική πολιτική του , η οποία και τώρα δεν πρόκειται να σταματήσει.
Το θέμα όμως είναι ότι οι ΗΠΑ έδωσαν εντολή να εισέλθουν στο ΝΑΤΟ όλες οι χώρες των δυτικών Βαλκανίων για να αποφύγουν την ρωσική επιρροή , οι οποίες λόγω  κοινής καταγωγής, γλώσσας και θρησκείας  είναι πιο κοντά με την Μόσχα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ θα «υπακούσει» και άρον άρον χωρίς δημοψήφισμα θα αποδεχθεί «αμάσητη» την νέα ονομασία η οποία θα εμπεριέχει τον όρο «Μακεδονία» , αφήνοντας στο μέλλον να υλοποιηθούν οποιασδήποτε αλυτρωτικές διεκδικήσεις των Σκοπιανών.  
Το «λάθος» όμως αυτό που θα γίνει τώρα ,  θα πέσει πάνω  σε όλο τον ελληνικό λαό και στις μελλοντικές γενιές  που θα πρέπει να το αντιμετωπίσουν  ίσως και με δυσμενέστερες συνθήκες.

pentapostagma

Εισβολή Νεορθοδόξων στις Θεολογικές Σχολές

Αποτέλεσμα εικόνας για ορθοδοξοσ τυποσ

ΕΙΣΒΟΛΗ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΣ ΣΧΟΛΑΣ
-Αλλαγή «φύλου» εις το Τμήμα Κοιν. Θεολογίας Αθηνών: Οι Καθηγηταί εζήτησαν να γίνη Τμ. Θρησκειολογίας!
-Ο Σεβ. Βρανιτσέβου κ. Ιγνάτιος Midic έδωσε την χαριστικήν βολήν εις την Ορθόδοξον Δογματικήν. Το προπύργιον του Σεβ. Περγάμου, η Ακαδημία του Βόλου, εισχωρεί εις το Τμ. Θεολογίας Αθηνών δια του εισηγητού των νέων συγκρητιστικών θρησκευτικών κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου.
Του κ. Παύλου Τρακάδα

Η πρόνοια του Θεού ποτέ δεν εγκατέλειψε τους ανθρώπους. Η έναρξις της πορείας του Ορθοδόξου Τύπου την ιδίαν εποχήν που εθεμελιώθη ο Οικουμενισμός η «Αθηναγορισμός», όπως ευφυώς προσφάτως ωνομάσθη από τον σεβαστόν πρωτ. π. Β. Βολουδάκην, ασφαλώς και οφείλεται εις αυτήν. Την ιδίαν εκείνην δεκαετίαν ήρχισε να αναφαίνεται και η λεγομένη «θεολογία του ’60» με εμβληματικάς προσωπικότητας τον κ. Χρ. Γιανναράν και τον Σεβ. Περγάμου κ. Ι. Ζηζιούλαν. Δυσ­τυχώς, ενώ ο Οικουμενισμός μετά από διενέργειαν σφοδρού αγώνος εκάμφθη και συντηρείται λόγω της πολιτικής υποκινήσεως αυτού, αι θεολογικαί παραγωγαί των κ. Γιανναρά – Ζηζιούλα εύρον πρόσφορον έδαφος και εισεχώρησαν εις τας Θεολογικάς Σχολάς, αρχικώς εις την Θεσσαλονίκην, όπου εδίδαξεν ο Σεβ. Περγάμου, και προσ­φάτως εις Αθήνας δια της εκλογής του εγκωμιαστού αυτού κ. Στ. Γιαγκάζογλου. Η εισχώρησις αυτή έχει υπερβή τας εν Ελλάδι Θεολογικάς Σχολάς καθώς ήδη μαθηταί των ανωτέρω αναφερομένων κατέχουν θέσεις εις το εξωτερικόν και γαλουχούν και άλλους εις τα αυτά παρεκκλίνοντα εκ της Ορθοδοξίας διδάγματα. Ο Επίσκοπος Βρανιτσέβου κ. Ιγνάτιος Midic, Καθηγητής εις το Βελιγράδιον, θιασώτης του Σεβ. Περγάμου εψήφισε τον κ. Στ. Γιαγκάζογλου και τοιουτοτρόπως εισήχθη η «Ζηζιούλειος θεολογία» και εις τας Αθήνας. Δεν είναι τυχαίον ότι ελάχιστον διάστημα μετά την εκλογήν του κ. Γιαγκάζογλου η Θεολογική Σχολή Αθηνών εβράβευσε και τον κ. Χρ. Γιανναράν (06.11.2017) και το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας Αθηνών εζήτησε την μετονομασίαν του εις Τμήμα Θρησκειολογίας (δια να ταιριάζη με τα Νέα Θρησκευτικά του νέου καθηγητού της Δογματικής κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου;). Προβλέπομεν εντός ολίγων ετών η διδασκαλία των κακοδόξων θέσεων των δύο αυτών προσωπικοτήτων εις τα φυτώρια των νεωτέρων θεολόγων θα οδηγήση εις νέον κύκλον δογματικών αντιπαραθέσεων εις την Εκκλησίαν.
Ως προδίδουν αι δραστηριότητές των εργάζονται πυρετωδώς δια την συστηματικήν κατήχησιν των θεολόγων εις το έργον του Σεβ. Περγάμου.  Το παρελθόν έτος 2016 ήρχισεν η έκδοσις των απάντων του εις τόμους και εκυκλοφορήθη από την Ακαδημίαν του Βόλου ευμεγέθης αφιερωματικός τιμητικός τόμος δια τον κ. Ι. Ζηζιούλαν. Εις τον τόμον αυτόν δημοσιεύεται και άρθρον του Σεβ. Βρανιτσέβου.
Ο Σεβ. Ιγνάτιος επιχειρεί εις το άρθρον του να εξετάση την σχέσιν Θ. Ευχαριστίας και Βασιλείας του Θεού επιλέγων τον Άγιον Μάξιμον τον Ομολογητήν και τον Σεβ. Περγάμου. Το εγχείρημά του αυτό ευθύς εξ αρχής μας εμβάλλει εις υποψίας, όταν γράφη «εκείνο που διακρίνει την θεολογία του Μητροπολίτου Ιωάννου από αυτήν του Αγίου Μαξίμου… είναι η σαφέστερη ερμηνεία της εικόνας και της σχέσεως της Θείας Ευχαριστίας με την αλήθεια, τουτέστιν με την μέλλουσα Βασιλεία του Θεού»! Πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεται ότι ο Σεβ. Περγάμου παρέχει σαφεστέραν ερμηνείαν από τον Άγιον Μάξιμον; Προκαλούμεν τους αναγνώστας να μελετήσουν τον φιλοσοφικώτερον ίσως Πατέρα της Εκκλησίας, ώστε να αντιληφθούν ότι ενώπιόν του τα γραπτά του Σεβ. Περγάμου είναι απλώς φληναφήματα. Πρόκειται περί ασυγκρίτου διαφοράς. Πέραν όμως από την διαφοράν «επιπέδου», η ερμηνεία τόσων λεπτών ζητημάτων προϋποθέτει κατάστασιν χάριτος, αγιότητος, την οποίαν μόνον ο Ομολογητής της Εκκλησίας μας διαθέτει. Μήπως επιχειρείται η εμμέσως αναγωγή του κ. Ι. Ζηζιούλα εις Πατέρα της Εκκλησίας; Δια τούτο χρησιμοποιεί και συν­εχώς την προσφώνησιν «ο άγιος Περγάμου»;
Ο Σεβ. Βρανιτσέβου χρησιμοποιεί συνεχώς, επηρεασμένος από τον Σεβ. Περγάμου, αντί του όρου «υπόστασις» την λέξιν «πρόσωπον», λέξιν όμως που δεν χρησιμοποιεί με αυτόν τον τρόπον ο Άγιος Μάξιμος εις τα «Σχόλια εις την Εκκλησιαστικήν Ιεραρχίαν», καθόλου δε εις την «Μυσταγωγίαν» του, έργα τα οποία απασχολούν το άρθρον του κ. Ιγνατίου. Δεν πρόκειται απλώς όμως δια χρήσιν μιας λέξεως, αλλά δια υιοθέτησιν όλης της θεολογίας-κακοδοξίας του Σεβ. Περγάμου. Γράφει:
«Το πρόσωπον όμως, κατά τον άγιον Περγάμου, εδράζεται σε σχέση ελευθερίας και αγάπης με άλλο πρόσωπο, δηλαδή ο άνθρωπος είναι πρόσωπον σε σχέση με τον Θεό ως πρόσωπο. Διότι, μόνον η σχέση με ένα αιώνιο πρόσωπο, δηλαδή με τον Θεό, δίνει την αληθινή ύπαρξη στο ανθρώπινο πρόσωπο. Ο Χριστός είναι αιώνιο πρόσωπο, επειδή βρίσκεται αιωνίως σε σχέση με τον Θεό Πατέρα. Και είναι ταυτοχρόνως τέλειος άνθρωπος χάριν της ιδίας σχέσεως με τον Θεό Πατέρα, στην οποία εισήλθε και η ανθρώπινη φύση μετά την σάρκωση».
Η θεμελίωσις του προσώπου ως «σχέσις» είναι εσφαλμένη, καθώς η ελευθερία και η αγάπη πηγάζει από την φύσιν που έδωσε ο Θεός εις τον άνθρωπον. Το κάθε πρόσωπον έχει οντότητα και δεν ετεροπροσδιορίζεται από την σχέσιν του με κάποιον άλλον. Επίσης δεν δύναται να θεμελιώνεται σχέσις του ανθρώπου «με τον Θεό ως πρόσωπο». Ο Θεός έχει τρία πρόσωπα-υποστάσεις όχι μία, δια τούτο και η έκφρασις «αιώνιο πρόσωπο, δηλαδή με τον Θεό» μας επιστρέφει εις τον μοναρχιανισμόν. Η παρεκκλίνουσα τοποθέτησις συνεχίζεται αφ’ ενός με την θεμελίωσιν της αιωνιότητος του Υιού λόγω της αιωνιότητος του Πατρός και αφ’ ετέρου με την συσχέτισιν της τελειότητος της θεωθείσης ανθρωπίνης φύσεως με τον Πατέρα. Η αιωνιότης είναι ιδίωμα της φύσεως της Θεότητος και δεν προέρχεται από την σχέσιν με τον Πατέρα. Αν ο Πατήρ εκοινοποίει αιωνιότητα εις τον Υιόν, τότε η αιωνιότης θα ανήκεν εις το υποστατικόν ιδίωμα του Πατρός και θα ήτο ακοινώνητος. Εφ’ όσον όμως γνωρίζομεν ότι και ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα είναι «αιώνιοι», τι είδους διαφορά θα υπήρχε μεταξύ των τριών αιωνιοτήτων; Επιπροσθέτως πρέπει να αναρωτηθώμεν πως η σχέσις με τον Πατέρα εγγυάται την τελειότητα της ανθρωπίνης φύσεως; Δηλαδή ο Πατήρ γεννά παραλλήλως προς τον Υιόν και την ανθρωπίνην φύσιν, η οποία «εισήλθε» εις την σχέσιν αυτήν; Δεν ήτο αρκετή η πρόσληψις αυτής εκ του Υιού; Το κείμενον συνεχίζει:
«Σχετικά με την Θεία Λειτουργία, ο Χριστός είναι παρών σ’ αυτήν λόγω της σχέσεως που υπάρχει ανάμεσα στον λειτουργό –και δι’ αυτού όλου του συνηγμένου Σώματος- και στον Θεό Πατέρα. Με άλλα λόγια, ο Χριστός ως πρόσωπο είναι παρών στην Λειτουργία διότι, όπως δείχνουν όλες οι λειτουργικές ευχές και τελετές, η Λειτουργία αναφέρεται, σχετίζεται με τον Θεό Πατέρα».
Είναι αδιανόητον ότι ο λειτουργός συνάπτει συγκεκριμένη σχέσιν από μόνος του με την υπόστασιν του Πατρός. Η κοινωνία Θεού και ανθρώπου αφορά την όλην Αγίαν Τριάδα και όχι μίαν υπόστασιν. Η παρανόησις εδράζεται εις την άποψιν ότι ολόκληρος η Θ. Λειτουργία αναφέρεται εις τον Θεόν Πατέρα. Ωστόσον η Θ. Λειτουργία αναφέρεται εις όλην την Αγίαν Τριάδα, απλώς κατά σημεία δίδεται έμφασις άλλοτε εις τον Πατέρα, άλλοτε εις τον Υιόν και άλλοτε εις το Άγιον Πνευ­μα. Ακόμη και εις την ευχήν του καθαγιασμού που απευθύνεται προς τον Πατέρα δεν υπονοείται απουσία των άλλων δύο προσώπων. Ας παραθέσωμεν όμως τα λόγια ενός Λειτουργιολόγου:
«Ο ιερέας και μαζί του η κοινότητα μπορούν να εκφρασθούν με το «παρακαλούμεν», αλλά ταυτόχρονα να ειπούν ότι «προσφέρομέν σοι συμπροσευχόμενον μεθ’ ημών και αυτόν τον Ενανθρωπήσαντα Υιόν Σου». Αυτή η διάκριση καθιστά δυνατό στον ιερέα να εκφέρει στο δεύτερο μέρος της επικλήσεως τα καθαγιαστικά λόγια: «και ποίησον…». Αυτή η άμεση συμμετοχή και παρουσία του Χριστού στον καθαγιασμό των δώρων ερμηνεύει και το γεγονός ότι στην αρχαία εκκλησία κατά την ευχαριστιακή επίκληση εκαλείτο ο ίδιος ο Λόγος για τον καθαγιασμό των Δώρων (Ευχολόγιο Σεραπίωνος, Επισκόπου Θμουέως)… ο Χριστός ζητεί από τον Πατέρα, μαζί με τον ιερέα και τη δεομένη προς το Χριστό λειτουργική κοινότητα, τη μεταβολή δια του Πνεύματος του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Του… Δεχόμενος το αίτημα της κοινότητας, Αυτός απευθύνει αίτηση προς τον Πατέρα…» (Πρωτοπρ. Κ. Καραϊσαρίδη, Η Συμβολή του π. Δ. Στανιλοάε στη μελέτη των λειτουργικών θεμάτων, Αθήνα 1997, σελ. 209-210).
Ο Σεβ. Βρανιτσέβου επεκτείνει την κακοδοξίαν:
«Χάριν της διακρίσεως του προσώπου από την φύση και του ότι το πρόσωπον δεν εξαρτάται από την φύση, διάκριση στην οποίαν επιμένει ο άγιος Περγάμου, ο Χριστός είναι παρών στην Θεία Ευχαριστία ως πρόσωπο, αν και όχι κατά την ίδια την φύσι Του. Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόσωπο είναι απάτη η φαντασία, επειδή δεν υπάρχει κατά την ίδια (του) την φύση. Ο Χριστός είναι παρών στην Ευχαριστία ως πρόσωπον, «δανειζόμενος» ετέραν φύσιν, αποκαλύπτεται δε, δια του Σώματος Αυτού το οποίον απαρτίζεται από όλα τα μέλη της Θείας Ευχαριστίας, εμπεριέχοντας και την φύσιν: άρτον, οίνον και τα λοιπά. Το να καθιστά κάτι τέτοιο δυνατόν, το να μπορεί δηλαδή να είναι το πρόσωπον παρόν, δανειζόμενο ετέραν φύσιν, αυτό το καθιστά δυνατό η ενσάρκωσις  του Θεού Λόγου, ο Οποίος ως πρόσωπον δανείζεται την φθαρτήν ημών φύσιν και έτσι αποκαλύπτεται στην ιστορία».
Αυτή η έννοια της απελευθερώσεως του προσώπου από την εξάρτησιν της φύσεως είναι το θεμελιώδες αμάρτημα του Σεβ. Περγάμου, κατά τον οποίον η φύσις ταυτίζεται εσφαλμένως με την αναγκαιότητα και το πρόσωπον με την ελευθερίαν, ενώ εις την πραγματικότητα η ελευθερία πηγάζει εκ της θεοδωρήτου εξ αγάπης εις τον άνθρωπον φύσεως. Πως όμως διανοείται ότι είναι δυνατόν να υπάρχη πρόσωπον-υπόστασις άνευ της φύσεώς του; Προκειμένου να λύση το πρόβλημα ο κ. Ι. Ζηζιούλας προτείνει ότι η σάρκωσις επιτρέπει εις τον Υιόν να «δανείζεται» φύσεις! Ο ένας Σεβασμιώτατος υιοθετεί τας απόψεις του άλλου Σεβασμιωτάτου. Αυτή όμως η άποψις υποβιβάζει το μοναδικόν και άπαξ τελεσθέν γεγονός της σαρκώσεως, που αφεώρα αποκλειστικώς εις την ανθρωπίνην φύσιν, καθιστά την παρουσίαν του Κυρίου εις την Θ. Λειτουργίαν Α-φύσικην, υποκαθιστά την εν ατόμω θεωθείσαν ανθρωπίνην φύσιν του Κυρίου με τη συλλογικότητα των παρόντων ανθρώπων κατά την Θ. Λειτουργίαν και ανατρέπει τον χαρακτήρα της μεταβολής των Τιμίων Δώρων. Ο Κύριος ημών Ι. Χριστός είναι παρών όχι ως «τρόπος», αλλά ως θεωμένη ανθρωπίνη φύσις, την οποίαν μεταλαμβάνομεν. Η αν-Ούσιος παρουσία του Κυρίου επεκτείνεται εις ολόκληρον την θριαμβεύουσαν Εκκλησίαν:
«Στην Θεία Λειτουργία υπάρχουν ως πρόσωπα ο Χριστός, η Παναγία, οι Απόστολοι, οι Άγιοι και λοιποί, αν και όχι ακόμη με την φύση τους. Υπάρχουν, όπως γράφει ο Μητροπολίτης Περγάμου, δανειζόμενοι την εισέτι φθαρτή φύση. Γι’ αυτό, η Λειτουργία είναι εικόνα της μέλλουσας Βασιλείας, η οποία είναι η αλήθεια…».
Δια να καταλήξη εις το εξής:
«Η σχέση εικόνας και αλήθειας είναι οντολογική. Χωρίς την Λειτουργία δεν υπάρχει Βασιλεία. Ωστόσο, η σχέση της εικόνας με την αλήθεια, δηλαδή της Λειτουργίας με την Βασιλεία, θεμελιώνεται όχι στην φύση ούτε στο νόημά της, αλλά στον τρόπο υπάρξεως της φύσεως, στο πρόσωπον του Χριστού. Χάρη στην διάκριση του προσώπου από την φύση το πρόσωπον μπορεί να είναι παρόν, παρ’ όλο που είναι κατά φύσιν απόν. Η Λειτουργία είναι Βασιλεία του Θεού, αλλά μόνον εν όψει της αναστάσεως των νεκρών και της καταργήσεως του θανάτου για όλη την Δημιουργία».
Δυστυχώς έχει τεθή εις το περιθώριον όλη η θεολογία περί της σχέσεως της εικόνος προς το πρωτότυπον και έχει υποκατασταθή από μίαν ιδιάζουσαν θεολογίαν του προσώπου, η οποία αυξάνει το χάσμα μεταξύ Λειτουργίας και Βασιλείας. Ίσως σκεφθή κανείς ότι υπονοείται η υπόστασις του Λόγου, η οποία αποτυπώνεται ως προς την ανθρωπότητα. Όμως η πράξις αυτή ερείδεται πρωτίστως εις την αντίδοσιν των ιδιωμάτων των δύο φύσεων, δηλ. εις μίαν ενεργητικήν διακοινωνίαν αυτών, η οποία είναι απούσα καθώς απομονώνει ο Σεβασμιώτατος το πρόσωπον- υπόστασιν από τας φύσεις, ως αυτό να ενεργή ανεξαρτήτως της αντιδόσεως, μόνον και μόνον επειδή αυτή ανήκει εις την φύσιν. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει χαρακτηριστικά ότι:
«Η δε του Θεού Βασιλεία των προσόντων τω Θεώ φυσικώς αγαθών κατά χάριν έστι μετάδοσις» (PG 90, 1168C) [«Όταν ο Θεός μας χαρίσει κατά χάρη το κάθε τι που ανήκει στην φύση Του, αυτή είναι η Βασιλεία του Θεού» Μτφ. Γ. Καραλή, Η «μωρία» του Θεού και η «σοφία» του ανθρώπου, Αθήνα 2017, σ. 115]
Η εφαρμογή αυτού εις την σχέσιν εικόνος και αληθείας δια την Θ. Λειτουργίαν, υπομιμνήσκει εις όλους ότι αυτή δεν είναι αναπαράστασις σκιών η απλή προτύπωσις, αλλά φανέρωσις και μετοχή της Βασιλείας. Ο Καθ. Γ. Μαντζαρίδης γράφει ευστόχως:
«Με την έναρξη της θείας Λειτουργίας ευλογείται η Βασιλεία του Τριαδικού Θεού «νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων». Το «νυν» της Βασιλείας του Θεού προσφέρεται μέσα στην Εκκλησία. Και το «αεί» της Εκκλησίας υπάρχει στην Βασιλεία του Θεού… Έτσι η Εκκλησία ζει μέσα στην ιστορία τα έσχατα, ενώ ταυτόχρονα τα υποδηλώνει διαρκώς με την λατρευτική ζωή στην διαχρονική της πορεία» (Αλήθεια και ζωή. Από το  δο­γμα στο ήθος, Αθήναι 2012, σ. 219).
Απ’ όλα τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι αρκετοί εκ των Επισκόπων, καθώς δεν είναι μόνον οι Σεβ. Περγάμου και Βρανιτσέβου, αλλά και όσοι δεν ελέγχουν τους συνεπισκόπους των δια τα δογματικά των λάθη,  έχουν  λησμονήσει  την  δο­γματικήν ακρίβειαν των Πατέρων, των οποίων αντί να επιθυμούν να είναι διάδοχοι ορέγονται να τους υπερβούν με θεολογικοφανή νοησιαρχικά σχήματα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι πλέον αυτά δεν αποτελούν προσωπικάς των απόψεις, αλλά επίσημον διδασκαλίαν εις τας Θεολογικάς Σχολάς, από τας οποίας θα εξέλθουν οι αυριανοί Πανεπιστημιακοί Καθηγηταί, πρεσβύτεροι, Επίσκοποι, Αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχαι!

Ορθόδοξος Τύπος
ΟΣΟ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΠΟΧΡΩΝΤΑ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΩΣ ΘΑ ΕΝΙΣΧΥΟΥΝ ΤΗΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ.
Αμέθυστος

Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ (ΞΑΝΑ)ΣΩΖΕΙ ΠΡΟΣ ΣΤΙΓΜΗΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ, ΤΟΝ ΚΟΤΖΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ!

Image result for ερντογαν
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Ακόμα μια φορά ο Ταγίπ Ερντογάν γλύτωσε την Κυπριακή Δημοκρατία από τον αφανισμό της! Αυτό είναι το πιο σημαντικό, καίριας εθνικής σημασίας αποτέλεσμα από την επίσκεψη του Προέδρου της Τουρκίας στην Ελλάδα.
Δυστυχώς όμως δεν είναι οριστικό. Η κυβέρνηση της Αθήνας θα συνεχίσει, όπως φαίνεται, την προσπάθεια να «κλείσει» το θέμα, δηλαδή να συμβάλλει στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή της, και τυπικά, σε μεταμοντέρνα αποικία των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους. Αυτό της ζητάνε οι «Νταβατζήδες», αυτό κάνει. (Και θα το είχε ήδη πετύχει προ πολλού, αν είχαν καταφέρει να ανατρέψουν τον Ερντογάν και να βάλουν στη θέση του ένα ανδρείκελο, με το περσινό πραξικόπημα, γιατί είναι η Τουρκία που εμποδίζει μέχρι τώρα αυτή την κατάληξη).
Αφού η κυβέρνηση ολοκλήρωσε την πλήρη παράδοση της Ελλάδας, στον οικονομικό τομέα, στους Γερμανούς, την ΕΕ και το ΔΝΤ, τώρα ήρθε η ώρα του «ψητού». Η παράδοση δηλαδή του ελληνικού και κυπριακού γεωπολιτικού χώρου, ακόμα και του σκληρού πυρήνα της κυριαρχίας του ελληνικού λαού, στις ΗΠΑ και τους άλλους «φίλους» του ναυτικού άξονα, όπως π.χ. η Βρετανία και το Ισραήλ. Είναι το «γεωπολιτικό Μνημόνιο» που έρχεται και θα προκαλέσει, αν δεν συναντήσει την αντίσταση του ελληνικού λαού, ακόμα μεγαλύτερες και πολύ πιο δραματικές στη μορφή τους καταστροφές από αυτές που ζήσαμε με τις Δανειακές και τα Μνημόνια, δίνοντας τη χαριστική βολή στην ίδια την ύπαρξη λειτουργικών ελληνικού και κυπριακού κράτους σε χέρια Ελλήνων.
Τα Μνημόνια και οι Δανειακές, η οικονομική και κοινωνική καταστροφή της Ελλάδας, η λεηλασία της και η επιβολή πρωτοφανών νεοαποικιακών όρων, δεν ήταν παρά η εισαγωγή στο κυρίως έργο, που αποβλέπει στο να πάρουν οι Ξένοι οριστικά την Ελλάδα και την Κύπρο από τα χέρια του ελληνικού λαού.
Δείχνει μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση διατεθειμένη ενδεχομένως, προκειμένου να πετύχει να κάμψει την «τουρκική αδιαλλαξία» στο κυπριακό, όπως της ζητάνε να κάνει, να διολισθήσει στην αποδοχή εφ’ όλης της ύλης διάλογου με την Τουρκία, για τις «διμερείς διαφορές», ακολουθώντας τις made in USA συνταγές για τα ελληνοτουρκικά, όπως τις διερευνητικές συνομιλίες και τα ΜΟΕ, που εισήγαγε πρώτος ο Γιώργος Παπανδρέου στην «ελληνική» εξωτερική πολιτική, όταν χρησιμοποιούσε ως σύμβουλο και «θεωρητικό» του, τον νυν Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά. Ήδη άρχισε τις παραχωρήσεις στη Θράκη.
Ευτυχώς η Τουρκία, που είναι το μόνο από τα κράτη στο τρίγωνο «Ελλάδα-Κύπρος-Τουρκία» με βαθμό κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και αυτοσεβασμού, εμποδίζει, τουλάχιστον μέχρι τώρα, τους ιθύνοντες Ελλάδας και Κύπρου να παραδώσουν πλήρως την εθνική τους κυριαρχία, υπερασπιζόμενη τις παράνομες βλέψεις της στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη!
‘Όσο πιο μεγάλο το έγκλημα, τόσο μεγαλύτερα και τα ψέματα
‘Όπως συμβαίνει και σε όλα τα άλλα θέματα, το όλο πακέτο συνοδεύεται από τη συνήθη ψευδολογία και προσπάθεια εξαπάτησης και παραπλάνησης του ελληνικού λαού, που χρησιμοποιεί με τόση δεξιοτεχνία αυτή η κυβέρνηση σε όλα τα θέματα, με κορυφαίο βέβαια το «σκίζουμε τα μνημόνια»
Υπενθύμισε αίφνης ο κ. Τσίπρας την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, προς ικανοποίηση του εθνικού αισθήματος του ελληνικού λαού. Στην επόμενη φράση του όμως ετάχθη υπέρ του εξωφρενικού πλαισίου Γκουτιέρες, που προβλέπει τη διάλυση του κυπριακού κράτους. Με την τουρκική εισβολή του 1974, χάθηκε η μισή Κύπρος, με το πλαίσιο Γκουτιέρες χάνεται ολόκληρη!
Το πλεονέκτημα της μεθόδου είναι ότι όλος ο κόσμος ξέρει για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, σχεδόν κανείς όμως δεν ξέρει τι είναι το πλαίσιο Γκουτιέρες. Μεταξύ πολλών άλλων, που το ένα είναι πιο εξωφρενικό από το άλλο, το πλαίσιο αυτό προβλέπει την κατάργηση του κανόνα της πλειοψηφίας (που ο Περικλής όρισε ως δημοκρατία τον 5ο π.Χ. αιώνα) με την πλήρη εξίσωση πλειοψηφίας και μειοψηφίας, άρα και την εισαγωγή τρίτων ξένων για να διοικούν το νησί. Στο νέο «κράτος» που δημιουργείται στο νησί απαγορεύεται να έχει στρατό και τίθεται υπό την εξουσία «διεθνούς αστυνομικής δύναμης».
Πρόκειται για τη μετατροπή της Κύπρου σε (μη βιώσιμη, και λόγω του άδικου και εξωφρενικού χαρακτήρα της ρύθμισης) μεταμοντέρνα αποικία των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Ισραήλ. Για δικό τους λογαριασμό φωνάζει ο κ. Κοτζιάς να καταργηθούν οι εγγυήσεις και τα ξένα στρατεύματα. Γιατί αυτοί απαιτούν, όπως όλοι οι καταπατητές οικοπέδων που σέβονται τον εαυτό τους, να αρπάξουν την αποικία τους «καθαρή», χωρίς υποσημειώσεις και υποθήκες τρίτων. Κι εκεί έχει κολλήσει μέχρι στιγμής η υπόθεση και δεν μπορούν να καταλήξουν (ακόμα!) οι διαπραγματεύσεις, που δεν είναι παρά διαπραγματεύσεις για τους όρους παράδοσης του κυπριακού κράτους, αρπαγής του από τη νόμιμη κυριαρχία που σήμερα ασκούν ή πάντως δικαιούνται οι κάτοικοί του!
Λωζάννη και τουρκικές διεκδικήσεις
Εναντίον κάθε σκέψης για αναθεώρηση της Λωζάννης εμφανίζεται επίσης η Αθήνα. Στην πράξη όμως, κατέφερε η ίδια πλήγμα στο πνεύμα αυτής της συνθήκης, που δεν αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα επί της Κύπρου στην Τουρκία, αποδεχόμενη και μονιμοποιώντας, με δική της πρωτοβουλία, την παράνομη, παράλογη και εγκληματική διάσκεψη της Γενεύης, μόνος σκοπός της οποίας είναι η κατάλυση του κυπριακού κράτους, αλλά και νεκρανασταίνοντας, δήθεν για να την καταργήσει, τη Συνθήκη Εγγυήσεως για την Κύπρο.
Την ικανοποίησή του εξέφρασε δημοσίως ο κ. Τσίπρας γιατί ο κ. Ερντογάν δήλωσε ότι δεν έχει εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας. Πάλι απάτη ή, τουλάχιστον, άπειρη σύγχυση. Ποτέ η Τουρκία δεν είπε ότι έχει εδαφικές διεκδικήσεις. Είπε ότι τα σύνορα είναι αλλού από κει που λέει ότι είναι η Ελλάδα. Δεν λέει ότι θέλει να αλλάξει τα σύνορα, λέει ότι τα ‘Ιμια και το Φαρμακονήσι είναι τούρκικα, ότι η Γαύδος δεν ξέρουμε ποιανού είναι. Ο κ. Ερντογάν δεν αφήρεσε τίποτα από τις πάγιες διεκδικήσεις της χώρας του, που να δικαιολογούν τη δημόσια έκφραση ευαρέσκειας του Έλληνα Πρωθυπουργού!
Μόλις ξύσει κανείς λίγο το λούστρο της νέας «εθνικοφροσύνης» διαπιστώνει, όπως είχε συμβεί στο παρελθόν και με την παλιά «εθνικοφροσύνη», ότι αυτοί οι νεόκοποι Λεωνίδες έχουν μια ανησυχητική ομοιότητα με τους Εφιάλτες. Ελπίζουμε να είναι μόνο παραίσθηση.
Κλάμα γοερό και στην Κύπρο, όπου ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και του Προέδρου Αναστασιάδη, ενός Προέδρου πολύ ταιριαστού με την όζουσα διαφθορά της χώρας του, παραπονείται γιατί η τουρκική αδιαλλαξία δεν επιτρέπει στην ηγεσία του να πουλήσει το νησί και τους κατοίκους του, όπως ήδη έκανε με τις τράπεζες. Ο κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος επεσήμανε, ότι είναι κοινή η θέση Ελλάδας-Κύπρου, ότι «πρέπει να υπάρξει προεργασία Αθήνας- Άγκυρας για το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων για να διαφανεί, εάν υπάρχει η αναγκαία υποδομή για σύγκληση νέας διάσκεψης για την Κύπρο, η οποία να έχει πραγματικές πιθανότητες θετικής κατάληξης».
Τι προεργασία δηλαδή να γίνει; Ή η Κύπρος είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, οπότε έχει τον δικό του στρατό, τη δική του αστυνομία, τη δική του κυριαρχία και κανείς τρίτος δεν έχει κανένα δικαίωμα, ή είναι ένα μπάχαλο προορισμένο να εκραγεί στην πρώτη κρίση. Αν η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι δεν το δέχονται αυτό, δεν μπορεί να συμφωνήσουμε σε λύση. Χάσαμε τη μισή Κύπρο το 1974. Θέλουμε να χάσουμε και την υπόλοιπη, καθιστώντας Ελληνοκύπριους και Ελλάδα ομήρους και προκαλώντας στο τέλος μια κρίση χειρότερη από αυτή του 1974;
Μούπε τις προάλλες κάποιος σε μια συζήτηση, μα ποια λύση προτείνεις εσύ. Ο τρόπος να τίθεται έτσι το θέμα είναι παραπλανητικός. Δεν ξέρω αν μπορεί να βρεθεί λύση στο κυπριακό μετά από όσα έγιναν και δεν είναι δική μου δουλειά να σκεφτώ τη λύση, είναι δουλειά του κυπριακού λαού να σκεφτεί τι θέλει στο νησί του, αντί να εξουσιοδοτεί εν λευκώ διάφορους πολιτικούς απατεώνες να το κάνουν. Αυτό που εγώ ξέρω είναι άλλο. ‘Ότι δεν μπορεί εν ονόματι της ανάγκης να «λυθεί το κυπριακό» να γίνει αποδεκτή μια λύση που προβλέπει την κατάργηση της δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας στην Κύπρο και παραβιάζει μαζικά όλες τις θεμελιώδεις και παγκοσμίως αποδεκτές πρόνοιες του ευρωπαϊκού, συνταγματικού και διεθνούς δικαίου!
Δυσκολεύεται πια κανείς να σχολιάσει αυτά που γίνονται. Αυτό το κρεσέντο αναξιοπρέπειας και ψευδολογίας που έχει πλημμυρίσει την πολιτική τάξη, τη «δημοσιογραφία» και την εν γένει δημόσια ζωή και της Ελλάδας και της Κύπρου, προειδοποιώντας για την επερχόμενη, ακόμα πιο μεγάλη εθνική καταστροφή των Ελλήνων, αν δεν μπορέσουν να ξεσηκωθούν και να τη σταματήσουν. Οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας δεν είναι παρά η κορφή του παγόβουνου, θα τους ήταν άλλωστε αδύνατο να κάνουν αυτά που κάνουν αν υπήρχε ίχνος υγείας στο ελλαδικό και το κυπριακό πολιτικό και «επικοινωνιακό» σύστημα.
Ακριβώς επειδή η παρούσα κυβέρνηση δεν διαθέτει κανένα δικό της «ιθαγενές» εθνικό σχέδιο και στη διεθνή πολιτική της, όπως δεν είχε και για την αντιμετώπιση του νεοαποικιακού μνημονιακού καθεστώτος, ακριβώς γιατί έχει παραδοθεί στις πιο αντιδραστικές και ολοκληρωτικές ακόμα παγκόσμιες δυνάμεις, όπως ο Τραμπ, και τους έχει παραδόσει τη χώρα σε όλους τους τομείς, η επίσκεψη Ερντογάν σχεδιάστηκε πολύ άσχημα και εξελίχθηκε σε σχεδόν φιάσκο.
Αν αποφεύχθηκε να εξελιχθεί σε πλήρη σκυλοκαυγά επί ελληνικού εδάφους είναι για δύο λόγους. Πρώτον ότι ο Ερντογάν έχει πολύ μεγάλη ανάγκη από ειρήνη προς τα δυτικά, με δεδομένες τις απειλές που έχει να αντιμετωπίσει. Δεύτερο ότι η ελληνική κυβέρνηση παραμένει εξαιρετικά ανασφαλής και αβέβαιη. Ο Τσίπρας ενδιαφέρεται μόνο για τα επικοινωνιακά και την εικόνα του. Ο Κοτζιάς να κάνει τα χατίρια της Ουάσιγκτον και των φίλων της. Που, ακόμα, δεν έχουν αποφασίσει φαίνεται ότι χρειάζονται μια ελληνοτουρκική κρίση.
Ούτε η Τουρκία, ούτε η Ελλάδα έχουν σήμερα την πολυτέλεια μιας κρίσης, αλλά το θέμα εξαρτάται δυστυχώς και από τους επιτήδειους τρίτους που τόσοι και τόσοι προβοκάτορες θα σπεύσουν να τους εξυπηρετήσουν.
Αντικειμενικώς, υπάρχει στη σημερινή συγκυρία ισορροπία συμφερόντων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η Ελλάδα έχει συμφέρον να μην δει νέα μαζικά κύματα μεταναστών και προσφύγων να διασχίζουν το Αιγαίο. Ο Ερντογάν έχει συμφέρον να μην ανοίξει νέο μέτωπο.
Το ερώτημα είναι αν η Αθήνα το καταλαβαίνει αυτό, ή αν η υποτέλεια που έχει χτυπήσει κρεσέντο την οδηγήσει πάλι, με μια προβοκάτσια, πούναι τόσο εύκολο να στηθεί, σε μια μείζονα εθνική καταστροφή, που θα είναι η πρόκληση κρίσης με την Τουρκία για λογαριασμό τρίτων. (το σενάριο αυτό ισχύει αν πάμε σε σύγκρουση ΗΠΑ-Ισραήλ με την Τουρκία)
Εξίσου καταστροφική θα είναι και η «επίλυση» των ελληνοτουρκικών διαφορών, πάλι για λογαριασμό τρίτων και με τις καταστροφικές μεθόδους που εισήγαγε από τις ΗΠΑ ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών, πάλι με τον Κοτζιά σημαίνοντα σύμβουλό του και «θεωρητικό» του. (Το σενάριο αυτό ισχύει αν τα βρουν ΗΠΑ-Ισραήλ με την Τουρκία).
Δυστυχώς, αν κρίνουμε από τις επιδόσεις αυτής της κυβέρνησης στη διεθνή της πολιτική, αμφιβάλουμε αν ποτέ η χώρα ήταν σε τόσο επικίνδυνα χέρια. Εδώ ο κ. Τσίπρας δήλωσε προ ημερών στο Βελιγράδι ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι, και αυτοί, απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εμφανιζόμενος δηλαδή να αγνοεί το ότι ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανιστούν τα σλαβικά φύλα στη Βαλκανική! Δηλαδή πως να το σχολιάσουμε τώρα αυτό εμείς;
Όσο για τις υπαγορευμένες από την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους τους επιδιώξεις να λυθεί το κυπριακό (όπως και το μακεδονικό, για να μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ), δεν αφήνετε βρε παιδιά τα πειράματα στην εξωτερική πολιτική, την οποία άλλωστε παντελώς αγνοείτε. Θα προκαλέσετε μια εθνική καταστροφή μεγαλύτερη από τη Μικρασιατική όπως πάτε. Τόσο πολύ πια θέλετε να δώσετε την Ελλάδα και την Κύπρο στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Είπαμε να κάνουμε συμμαχίες, δεν είπαμε να τους δώσουμε τη χώρα μας.
«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος από το να παραδώσει την πολιτική του στους συμμάχους του», έγραψε ο μεγάλος λογοτέχνης μας Αλέξανδρος Κοτζιάς στην «Πολιορκία». Αλλά έκανε λάθος, υπάρχει! Να παραδόσεις όχι μόνο την πολιτική του έθνους, αλλά και το ίδιο το έθνος. 
Σημείωση
Για τη μετατροπή της Κύπρου σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο δες http://www.konstantakopoulos.gr/2017/12/07

ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ (41)

Συνέχεια από: Tρίτη 5 Δεκεμβρίου 2017

ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ.
του Enrico Berti.
          
3. Φυσικά η αντίρρηση η οποία έρχεται άμεσα και αυθόρμητα ενάντια στην απαίτηση να κατορθώσουμε, μέσω τής ανασκευής, δηλαδή μέσω μιάς διαλεκτικής επιχειρηματολογίας την απόδειξη τής αλήθειας, δηλαδή την Επιστήμη, είναι ότι για τον Αριστοτέλη η διαλεκτική δέν έχει γνωστική αξία, μάλιστα δέ αντιτίθεται στην επιστήμη, διότι δέν επιχειρηματολογεί ξεκινώντας απο αρχές, αλλά μόνον ξεκινώντας απο γνώμες, δηλαδή απο τις γνώμες τις οποίες προσφέρει ο συζητητής μέσω τών απαντήσεών του στις ερωτήσεις αυτού που τον ανακρίνει. Αυτή η κρίση ανήκει στην αριστοτελική θεωρία τής διαλεκτικής, η οποία ανεπτύχθη στα τελευταία δύο έργα του, τής συλλογής η οποία ονομάσθηκε "Όργανον", δηλαδή τα Τοπικά και τους Σοφιστικούς ελέγχους! Ακόμη και για την διαλεκτική λοιπόν ο Αριστοτέλης εκθέτει σε συστηματική μορφή μια σειρά απο προόδους, οι οποίες είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί απο αυτούς που προηγήθηκαν και τις εμπλουτίζει μέσω μιας σειράς διαχωρισμών, διακρίσεων, προσδιορισμών και πρωτότυπων αναπτύξεων.
          Στην αρχή τών Τοπικών, μιας πραγματείας η οποία ονομάστηκε έτσι διότι φανερώνει τους διάφορους τόπους, δηλαδή σχήματα επιχειρημάτων πρός χρήσιν στις διαλεκτικής συζητήσεις, ο Αριστοτέλης δηλώνει ότι ο σκοπός τής πραγματείας του είναι να βρεί μία μέθοδο, δηλαδή τήν διαλεκτική, "χάρη στην οποία θα είμαστε ικανοί να επιχειρηματολογούμε (συλλογίζεσθαι) γύρω απο κάθε πρόβλημα που προτείνεται αρχίζοντας απο άξιες προσοχής γνώμες (εξ ενδόξων) και, κάθε φορά που θα βρισκόμαστε εμείς οι ίδιοι να έχουμε μπλεχθεί σε μία συζήτηση (δηλαδή να χρειάζεται να αποδείξουμε μιά θέση) να μήν λέμε κάτι που θα τής αντιτίθεται (Τοπ. 100 α 18-21). Όπως βλέπουμε εδώ, ο Αριστοτέλης προσδιορίζει αμέσως τούς δύο ρόλους οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι στην συζήτηση, εκείνον αυτού που ερωτά, δηλαδή ζητά την δικαίωση μιάς αποδοχής, προσπαθώντας να ανασκευάσει, δηλαδή να οδηγήσει σε αντίφαση τον ανακριτή του και εκείνον που απαντά, δηλαδή επιβεβαιώνει μία δήλωση προσπαθώντας να μην περιπέσει σε αντίφαση! Η διαλεκτική είναι η μέθοδος, δηλαδή η τεχνική ή η τέχνη, να διατρέχουμε και τους δύο αυτούς ρόλους με ακρίβεια. Στην συνέχεια ο Αριστοτέλης θα πεί ότι όλοι αναιρούν διότι συμετέχουν ατέχνως σ'αυτή την δραστηριότητα, στην οποία η διαλεκτική είναι μία άσκηση εντέχνως και ο διαλεκτικός είναι αυτός ο οποίος αποδεικνύει με την τέχνη τών επιχειρημάτων (ο τέχνη συλλογιστική πειραστικός) Σοφ. έλεγχοι 172 α 34-36!
          Αυτό που χαρακτηρίζει την διαλεκτική, ξεχωρίζοντάς την απο την Επιστήμη, είναι το γεγονός ότι επιχειρηματολογεί πάνω σε οποιοδήποτε θέμα ή πρόβλημα, δηλαδή η καθολικότης της και το γεγονός ότι επιχειρηματολογεί ξεκινώντας απο γνώμες, άξιες σεβασμού, ή ένδοξα, αντί από αρχές. Πάνω στο πρώτο χαρακτηριστικό ο Αριστοτέλης επιστρέφει στην συνέχεια, ενώ εδώ εξακριβώνει το δεύτερο, παρατηρώντας ότι η επιχειρηματολογία ή ο συλλογισμός τής επιστήμης δηλαδή η απόδειξη, ξεκινά απο προϋποθέσεις αληθινές και πρώτες, δηλαδή απο αρχές, ή επίσης από προϋποθέσεις οι οποίες με την σειρά τους έχουν συναχθεί απο προϋποθέσεις πρώτες και αληθινές, ενώ η επιχειρηματολογία ή ο συλλογισμός τής διαλεκτικής ξεκινά απο ένδοξα. Είναι προϋποθέσεις αληθινές και πρώτες, εκείνες οι οποίες διαθέτουν την εγγύηση τής πιστότητός των (την πίστιν) καθαυτές, δηλαδή είναι προφανείς καθαυτές, ενώ είναι ένδοξα εκείνες οι προϋποθέσεις οι οποίες προέρχονται απο το γεγονός ότι είναι αποδεκτές απο τα δοκούντα, απο όλους ή απο το μεγαλύτερο μέρος τών ανθρώπων ή τών σοφών και ανάμεσά τους ή απο όλους ή απο το μεγαλύτερο μέρος ή απο τού πιό γνωστούς και άξιους σεβασμού.
          Σε κάθε μία απο αυτές τις δύο μορφές επιχειρηματολογίας, δηλαδή την επιστημονική και την διαλεκτική, αντιστοιχεί εκείνο το οποίο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε εκφυλισμό: τόν εκφυλισμό τής διαλεκτικής επιχειρηματολογίας όπως είναι η εριστική, η οποία είναι τέτοια ή επειδή ξεκινά απο προϋποθέσεις μόνον φαινομενικώς ανήκουσες στα ένδοξα ή επειδή επιχειρηματολογεί μ'έναν τρόπο μόνον φαινομενικώς ακριβή! Ο εκφυλισμός τής επιχειρηματολογίας τής επιστήμης είναι ο παραλογισμός, ο οποίος ξεκινά απο προϋποθέσεις οι οποίες υπεισέρχονται στο πλαίσιο τής επιστήμης, αλλά δέν είναι αληθινές. Γιά παράδειγα ξεκινά απο γεωμετρικές φιγούρες οι οποίες έχουν κατασκευαστεί με λανθασμένο τρόπο και συνεπώς οδηγούν σε γεωμετρικές ψευδείς προτάσεις!
          Έτσι λοιπόν η διαλεκτική επιχειρηματολογία, εξ αιτίας τών προϋποθέσεών της είναι καθαρά διαφορετική απο τήν επιστημονική. Αυτή η διαφορά τονίζεται συνεχώς απο τον Αριστοτέλη! Στα ίδια τα Τοπικά δηλώνει ότι εν όψει τής γνώσεως (πρός μέν ούν φιλοσοφίαν) πρέπει να χειριστούμε τα διάφορα προβλήματα σύμφωνα με την αλήθεια, ενώ εν όψει τής γνώμης (πρός δόξαν, δηλαδή, τής πειθούς) πρέπει να τα χειριστούμε διαλεκτικά! (Τοπ. 105 b 30-31).

Συνεχίζεται
Αμέθυστος. 

Ουφολογία ως σωτηριολογική θρησκεία (19)

Συνέχεια από: Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2017

Ουφολογία ως σωτηριολογική θρησκεία
Του Ernst Benz, από το βιβλίο:
Ausserirdische Welten,Von Kopernikus zu den Ufos 
(Εξωγήινοι κόσμοι,Από τον Κοπέρνικο μέχρι τα ούφο) Aurum VerlagEdition 2000

 Το σοκ που προκάλεσε η επανάσταση του Κοπέρνικου
 Η ανακάλυψη ενός μεγαλύτερου Θεού

Schelling
Περί της συσχέτισης του κόσμου των πλανητών με τον κόσμο των πνευμάτων

Image result for σελινγκΗ συζήτηση περί των πλανητών ως τόπων εξέλιξης των πνευμάτων συνεχίστηκε στα πλαίσια της φιλοσοφίας της θρησκείας, του ρομαντισμού και του ιδεαλισμού. Η συζήτηση αυτή βρίσκεται στον Schelling, ο οποίος υπερέβη τον αφηρημένο ιδεαλισμό του Fichte, με την φιλοσοφία τής σωματικότητας, με τον «ρεαλιστικό ιδεαλισμό» του δηλαδή.
Ο Schelling καταπιάστηκε με την πολλαπλότητα των κόσμων, κυρίως στο έργο του τό αφιερωμένο στο ερώτημα περί της συνέχισης τής ζωής μετά τον θάνατο, στο κείμενο: Κλάρα ή η συσχέτιση τής φύσης με τον κόσμο των πνευμάτων. Μια συνομιλία, Stuttgart 1816.97 Η συνομιλία αυτή προέκυψε κάτω από το συνταρακτικό γεγονός  του απροσδόκητου θανάτου της γυναίκας του Καρολίνε, η οποία πέθανε από χολέρα κατά την διάρκεια της επίσκεψής της στα πεθερικά της, στην πόλη Maulbronn. Ο διάλογος είναι μια προσπάθεια του Schelling να υπερβεί πνευματικά τον πόνο της απώλειας. Ο Schelling θέλει να αποδείξει πως η σύνδεση με τους αγαπημένους μας δεν διακόπτεται με τον θάνατο, αλλά συνεχίζεται στον κόσμο των πνευμάτων, όπου βρίσκει την εξύψωση και τελείωσή της. Η θεμελιώδης ιδέα στην οποία βασίζει αυτή την θέση είναι η θεολογία της σωματικότητας, η οποία στηρίζεται στην θεοσοφία του Friedrich Christoph Oetinger98. Ο Oetinger πήρε την ιδέα από την χριστιανική καμπάλα, την προσπάθεια δηλαδή εκείνη του ιππότη Christian Knorr von Rosenroth να ερμηνεύσει χριστιανικά την ιουδαϊκή καμπάλα. Η καμπάλα μιλά  για την αυτοαποκάλυψη τού Θεού με δέκα Sephiroth, επίπεδα λάμψης, δηλαδή μιλά για την προοδευτική αυτοπραγμάτωση του θεού, το τελευταίο επίπεδο της οποίας είναι πνευματικό-σωματική αυτό-αναπαράσταση. Ο Knorr von Rosenrothστην δική του ερμηνεία τής καμπάλας (Cabbala Denudata 1677-1686) θεωρεί αυτή την διδασκαλία ως υπόδειξη στην χριστιανική ιδέα της ενσάρκωσης, στην είσοδο του Θεού στην ιστορία με την ιστορική μορφή του Ιησού Χριστού. Στο πάθος, τον θάνατο και την ανάσταση Του συντελείται η απαρχή της εμφάνισης της πνευματικής, λαμπρής σωματικότητας τής βασιλείας του Θεού. Όσοι άνθρωποι με πίστη μετέχουν στον θάνατο και την ανάσταση Του, θα λάβουν μέρος στην βασιλεία αυτή98.
Συνεχίζοντας τα λόγια του Oetingero Schelling γράφει στην συνομιλία του Clara: «Η σωματικότητα δεν είναι ατέλεια, αλλά όταν το σώμα διαποτίζεται από την ψυχή  είναι το πλήρωμα της τελειότητας. Δεν αρκεί στην καρδιά μας η σκέτη πνευματική ζωή. Είναι μέσα κάτι που απαιτεί μια ουσιαστική πραγματικότητα. Οι σκέψεις μας σταματούν μόνο μπρος στο τελευταίο. Την χωρισμένη ζωή πρέπει να ακολουθήσει η ενωμένη. Η τελευταία ανάπαυση της ψυχής βρίσκεται μόνο στην τελειωμένη εξωτερικότητα. Και όπως ο καλλιτέχνης δεν αναπαύεται στον στοχασμό τού έργου του, αλλά μόνο στην σωματική του αναπαράσταση, και ο καθένας που καίγεται για ένα ιδανικό, θέλει να το φανερώσει ή να το βρει σε μια σωματική-ορατή μορφή. Ο σκοπός κάθε επιθυμίας είναι το τέλειο σωματικό, ως αντίποδας και αντανάκλαση του τέλειου πνευματικού». Αυτές τις σκέψεις χρησιμοποιεί ο Schelling για να κατανοήσει την ζωή μετά θάνατον.
Η Clara, η συνομιλήτρια στον διάλογο που παίρνει την θέση τής Καρολίνε, στην συνομιλία περί της ζωής μετά θάνατον, υποδεικνύει την «σχεδόν παιδική αντίληψη, την φαντασία με την οποία διασκεδάζουν μερικοί, οι οποίοι ψάχνουν τον μελλοντικό τους τόπο παραμονής ή και τον παράδεισο, σε κάποιο από τα αμέτρητα άστρα που βρίσκονται από πάνω μας». Ο Schelling όμως δεν απορρίπτει την αντίληψη αυτή, όπως θα το περίμενε η Clara, αλλά καταπιάνεται με αυτήν. «Και όμως, είπα, δέν θα ήταν και μικρή η υποστήριξη για τα ανώτερα ερωτήματά μας, εάν είχαμε μια μεγαλύτερη βεβαιότητα περί του κόσμου των άστρων εκτός της γης μας. Γιατί και εκεί μπορούν να ανέβουν με βεβαιότητα οι σκέψεις μας, μόνο από το ορατό προς το αόρατο. Πως μπορούμε λοιπόν να πούμε κάτι για τον κόσμο των πνευμάτων προτού διαπιστώσουμε ποιο είναι το όριο του ορατού;»

Περί της σχέσης των δυο κόσμων, συνεχίζει: «Η πλήρης κοσμικότητα του ουρανού μού έγινε σαφής, το ότι δηλαδή είναι ποικίλος, ένα ακόμα πιο ποικίλο όλο από το ορατό, ένα όλο αμέτρητης πληρότητας αντικειμένων και σχέσεων, όπου βρίσκονται οι τόποι και οι κατοικίες». Και τώρα ακολουθεί η καταπληκτική εφαρμογή της θεολογίας της σωματικότητας πάνω στην σχέση των δυο βασιλειών, που την περιγράφει στο πνεύμα τουOetinger: «Ναι, υπέθεσα πως υπάρχει μια κάποια ομοιότητα των δυο κόσμων, όσον αφορά στην θεμελιώδη ουσία. Γιατί όλα αυτά, που στον ορατό κόσμο υπάρχουν με τρόπο αδύναμο, βασανιστικά σωματικό, στον αόρατο κόσμο πρέπει να υπάρχει ως ενεργό, δυνατό και πνευματικό...το απαλότερο είναι θεϊκό. Αν το θεϊκό και το πνευματικό έχει σε εκείνο τον κόσμο την πατρίδα και την οικία του, κάτι παρόμοιο πρέπει να συμβαίνει και με εκείνο που εδώ μάς οδηγεί πνευματικά δια μέσου των αισθήσεων, δηλαδή να έχει την πατρίδα του εκεί το εκλεκτότερο απόσταγμά του, σαν καρύκευμα και άρωμα. Γιατί εκεί θα έχουμε να κάνουμε με την ουσία των πραγμάτων, και δε θα χρειάζεται να προσπαθούμε να διακρίνουμε το λεπτό σε ένα χοντροκομμένο περιβάλλον. Εκεί πρέπει κάθε γεύση να είναι νόστιμη, κάθε ήχος εύηχος, η γλώσσα μουσική, με ένα λόγο όλα να είναι σε αρμονία, ιδιαιτέρως εκείνη την αρμονία που τα ξεπερνά όλα, που πηγάζει από την κοινή διάθεση δυο καρδιών, πού πρέπει να την απολαύσει κανείς με ακόμα μεγαλύτερο βάθος και καθαρότητα». 

Συνεχίζεται

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΜΕ  ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΕΙΞΑΜΕ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ. ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΧΑΜΕ. ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ.

Αμέθυστος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...