Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

SPIRITUS CREATOR (1)- Η νέα αίρεση

Θεολογικά δοκίμια ΙΙΙ, ΠΝΕΥΜΑ! 
του Hans Urs Von Balthasar.
                       
  Εισαγωγή.

        
       Το Άγιο Πνεύμα απο το ένα μέρος, είναι οπωσδήποτε το πνεύμα το οποίο ενεργεί, είναι ενεργό, ανάμεσα στον Χριστό και την Εκκλησία. Αλλά απο το άλλο μέρος Αυτό είναι το Άγιο Πνεύμα που

πέμπεται απο την ενότητα Χριστός Εκκλησία(όπως απο την αιώνια ενότητα τού Πατρός με τον Υιό) 

και επομένως είναι άνοιγμα το οποίο η ένωση αγάπης ανάμεσα στην Νύμφη και τον Νυμφίο δοκιμάζει πρός το νέο, πρός τον Υιό, πρός τον κόσμο τής δημιουργίας, και σήμερα ακριβώς προς τον "εκκοσμικευμένο"  μή-Χριστιανικό κόσμο.

 Το Βατικανό ΙΙ κατεύθυνε με διακεκριμένο τρόπο τον στοχασμό του πρός αυτό το άνοιγμα, και παρότρυνε τους Χριστιανούς να πράξουν παρομοίως. Ακριβώς σ'αυτό τό σημείο η μετά-συνοδική περίοδος είναι ένας χρόνος που ανήκει στο σύμβολο τού Αγίου Πνεύματος.
          Ότι αυτό το άνοιγμα μπορεί να αποτελέσει έναν κίνδυνο επίσης για τους ανθρώπους οι οποίοι προφυλάσσονται στην σιγουριά τής Εκκλησίας, όταν, ωθούνται χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία, να αντιμετωπίσουν όλη την εκκοσμίκευση τού κόσμου, η οποία εισβάλλει στην Εκκλησία σε μεγάλα κύματα, εμείς αποκτούμε την εμπειρία αυτή στην καθημερινή μας ζωή και μάλιστα μ'έναν αυξανόμενο βαθμό. Γι'αυτό μερικά κείμενα του αφιερώματος έχουν έναν νέο χαρακτήρα: προσπαθούν να επικεντρώσουν το Χριστιανικό μήνυμα, να το κατευθύνουν πρός το αναλλοτρίωτο κέντρο, να το σιγουρέψουν, να καλλιεργήσουν την μελέτη ξεκινώντας απο όλες τις πλευρές και απο όλες τις περιφέρειες, στην σχολή του πνεύματος, το οποίο πραγματοποιεί το έργο του στην Τριαδική οικονομία εξηγώντας το μήνυμα τού ενσαρκωθέντος Λόγου, του σταυρωθέντος και αναστάντος, με μία μορφή δημιουργικά νέα σε συνεχώς νέες γενιές, και τις εξασκεί σ'αυτό!
          Το Πνεύμα αναπτύσσει σε άπειρες ποικιλίες την αγάπη τού Υιού πρός τον Πατέρα, του Πατρός πρός τον Υιό και μέσω του Υιού πρός τον κόσμο. Φωτίζει, αλλά ποιός μπορεί να ακινητοποιήσει το βλέμμα του στο φώς του ; Μία Θεολογία που δίνει προτεραιότητα στο θέμα του Αγίου Πνεύματος βρίσκεται ανάμεσα στα πιό δύσκολα και πιό σπάνια πράγματα που υπάρχουν, αυτομάτως. Στα κείμενα που ακολουθούν προσφέρονται μόνον αποσπάσματα. Γίνεται όμως προσπάθεια να ανακαλυφθεί κάποιο ίχνος του Αγίου Πνεύματος πάνω στην εργασία του, στο έργο του: στον τρόπο με τον οποίο οδηγεί τους ανθρώπους στον ζωντανό Θεό, με τον οποίο διακρίνει τα πνεύματα της εποχής μας, με τον οποίο δίνει την μύηση στο μυστήριο του Λόγου που έγινε άνθρωπος. Και όλα αυτά με λιγοστές αναφορες-με τον τρόπο με τον οποίο πνέει μέσα απο τις πεπερασμένες δομές της ανθρώπινης ζωής. [οι άκτιστες ενέργειες τις οποίες βαπτίζουν Άγιο Πνεύμα].
         
 ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!

1. Η απορία άνθρωπος.
         
 Κάθε όν ζεί στο άνοιγμα του Είναι,και γι'αυτό και του εαυτού του. Μόνον στην οριακή έννοια μίας αιώνιας τιμωρίας και καταδίκης, αυτός ο βασικός οντολογικός νόμος καταργείται, καθότι στον καταδικασμένο δέν είναι δυνατόν πλέον να συμβεί κάτι το οποίο να είναι αντικείμενο ελπίδος. Σε κάθε όν ανήκει μία μοίρα, στην οποία προσκαλείται και η οποία του προσφέρεται. Και αυτό όχι μόνον επειδή αυτό υπάρχει μαζί με άλλα όντα και είναι ένα απόσπασμα, ένα μέρος του κόσμου, του οποίου τα σύγχρονα μέρη πράττουν συγχρόνως και γι'αυτό υποφέρουν και παθαίνουν τα μέν απο τα δέ μέρη, αλλά πιό φιλάνθρωπα, διότι είναι ανοιχτή μία διάσταση τής υποσχέσεως. Κάθε όν είναι ένα όχι-ακόμη αυτού που μπορεί να είναι, που πρέπει να είναι και ίσως θα είναι!
          Επειδή όμως μ'αυτό δέν σιγουρεύτηκε ακόμη ότι η υπόσχεση θα πραγματοποιηθεί, αλλά καθότι υπόσχεση αυτή αναγνωρίζεται και είναι πραγματικότης. Εάν η επαρκής αιτιότης τού Αριστοτέλη παίζει στην συνύπαρξη τών όντων, αυτή η οποία απο μέρους της προϋποθέτει μία μορφή ενεργητικώς ενεργούσα και μία υλικότητα παθητικώς δεκτική, η διάσταση της υποσχέσεως διακρίνεται όμως σαν τελική αιτία, η οποία μόνον μερικώς είναι γνωστή και φανερωμένη στο όν, το οδηγεί πιθανώς σε μία συνάντηση με μία συνθήκη η οποία έχει τεθεί πέραν τού ανοίγματος του, το οποίο τώρα χαρακτηρίζεται απο το όχι-ακόμη! Σαν κάτι με το οποίο υπερβαίνει, ίσως με κάποιο τρόπο τείνει και λαχταρά, γνωρίζοντας όμως πολύ καλά ότι το τέλος μπορεί να βρίσκεται πέραν του ορίζοντος των προσπαθειών του! Μέσω ποιάς περιπέτειας και θανάτου μπορεί να το αποκτήσει, δέν είναι φανερωμένο, κάτι που εξαρτάται επίσης εν μέρει απο τον οντολογικό βαθμό στον οποίο ένα όν είναι τοποθετημένο.
          Καθαρά άτομα ενός είδους συνεχίζουν (και μ'αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνουν τον εαυτό τους) πέραν της ατομικότητός των με την εξάντληση της ζωικής πληρότητος αυτού του είδους.Εκεί όπου το άτομο γίνεται πρόσωπο, αυτή η αυθυπέρβαση διπλασιάζεται μέσω ενός προσωπικού ανάλογου, το οποίο ανοίγει διάπλατα πολύ διαφορετικούς ορίζοντες: απαιτεί ένα χώρο του είναι, που είναι ποιοτικά άλλης φύσεως απο ολόκληρη την δομή της υπάρξεως ανάμεσα στην γέννηση και τον θάνατο, η οποία χαρακτηρίζεται απο το όχι-ακόμη. Εάν στο πλαίσιο αυτής τής αποσπασματικής ζωής πρέπει να κυριευθεί κάτι το οποίο θα είναι μία ολότης και πληρότης αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον με δάνειο απο το μέλλον, γευόμενοι προκαταβολικώς το μέλλον όσο το επιτρέπει η υπόσχεση. Αυτή η προβολή τής τελικής απεικονίσεως σε εκείνη τού τώρα περιέχει κάτι απο την ουτοπία, περιέχει μόνον έναν αντικατοπτρισμό προκαταβολικό τής οριστικής πραγματικότητος καί μόνον αυτόν μπορεί να περιέχει η παρούσα και μάλιστα τέτοιον ώστε να μήν μπορεί  να πραγματοποιηθεί για την ώρα στην δομή τού όχι-ακόμη.[ Αυτή είναι ακριβώς η ακτίνα από τά έσχατα πού αγιάζει τήν Σύναξη γύρω από τόν Επίσκοπο,στήν ευχαριστιακή εκκλησιολογία τού Ζηζιούλα.]
          Εδώ μπορούμε να εγκαταστήσουμε την μεγάλη τέχνη. Αυτή είναι πάντοτε εσχατολογική, ένας προκαταβολικός αντικατοπτρισμός του ιδεατού στην πραγματικότητα, του "ουρανού στην "γή", αλλά ακριβώς σαν προ-αντικατοπτρισμός ο οποίος δέν διεισδύει στο πραγματικό, δέν το μεταφέρει πραγματικά στο τέλος του. Η τέχνη αυξάνει την λαχτάρα αυτού που είναι στο γίγνεσθαι, δυναμώνει την εμπιστοσύνη του ταξιδευτού, μπορεί να έχει όμως και την επίδρασή της Fata Morgana, της Μοίρας.

Συνεχίζεται

ΣΧΟΛΙΟ: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ                                                               .                        ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.
"Το Άγιο Πνεύμα απο το ένα μέρος, είναι οπωσδήποτε το πνεύμα το οποίο ενεργεί, είναι ενεργό, ανάμεσα στον Χριστό και την Εκκλησία. Αλλά απο το άλλο μέρος Αυτό είναι το Άγιο Πνεύμα που πέμπτεται απο την ενότητα Χριστός Εκκλησία (όπως απο την αιώνια ενότητα του Πατρός με τον Υιό) και επομένως άνοιγμα το οποίο η ένωση αγάπης ανάμεσα στην Νύμφη και τον Νυμφίο δοκιμάζει πρός το νέο, πρός τον Υιό, πρός τον κόσμο της δημιουργίας, και σήμερα ακριβώς προς τον "εκκοσμικευμένο" κόσμο μή-Χριστιανικό." 

Μέ απλά λόγια, ο κληρικαλισμός γέννησε τόν οικουμενισμό, διότι ο κληρικαλισμός ο ίδιος είναι καρπός τού Φιλιόκβε. Στηρίζεται στήν θεοποίηση τής εκκλησίας, καθώς πέμπει η εκκλησία τώρα πλέον τό Αγιο Πνεύμα στόν κόσμο, αναλόγως τής αιδίου Αγίας Τριάδος.
 Τό Bishopoque πού επινόησε ο Ζηζιούλας είναι μιά απλή συνέπεια τής θεοποιήσεως τής εκκλησίας. Οπως επίσης η παρανοϊκή του ιδέα ότι ο επίσκοπος, θέσει(εις τύπον καί τόπον) Πατήρ πλέον, μοιράζει τά χαρίσματα στούς εκλεκτούς του. Καί η εκκλησία αυτή, ο νέος θεός, θά εκχύσει τό Αγιο Πνεύμα πού κατέχει εις πάσαν σάρκαν μή-χριστιανική. Καί είναι κατά τήν ομολογία τών ιδίων ένας αντικατοπτρισμός, ένα είδωλο, τό μεγαλύτερο τής ιστορίας, καθαρά Εωσφορικό. 

Αμέθυστος. 

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –9 «Ἡ εὕρεση τῆς ὁδοῦ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ θέωση».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Θ´

Τοῦ Δηµήτρη Μαυρόπουλου
Περιοδ. «Ἐφημέριος»,
ἀρ. τ. 4/65, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2016
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Μέρος Α´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-1 «Πῶς καὶ ποῦ γινόµαστε ἐνεργὰ µέλη τῆς θείας Βασιλείας».
Μέρος Β´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-2 «Τί σηµαίνει ἆραγε ἡ ἔκφραση “ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶµα Χριστοῦ”;»Μέρος Γ´: 
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-3 «Εἶναι παγίδα νὰ νοµίζει κάποιος ὅτι µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Χριστό, προτοῦ ἐνταχθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».
Μέρος Δ´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- 4 «Ἡ Ἐκκλησία ἐµφαίνεται στὸ ἕνα καὶ µοναδικὸ “µυστήριο” τῆς θείας Εὐχαριστίας»

Μέρος E´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -5 «Πεντηκοστή: ἕνα κεφαλαιῶδες γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ περιεχόµενο τῆς ἁγιότητας τῶν πιστῶν ὡς ἁγιότητα δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος».

Μέρος Z´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -7 « Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀφορᾶ στὴ θεραπεία τῆς φύσεως»
Mέρος Η´: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –8 «Γνωρίζοντας τὸν Χριστὸ ξαναϋπάρχουµε ὡς εἰκόνα Θεοῦ».

Ἀπὸ τὸ κατ᾽ εἰκόνα στὸ καθ᾽ ὁμοίωσιν

.             Στὸ περασµένο σηµείωµα ἐξετάσαµε τὴ βιβλικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἀνθρωπολογία, ἡ ὁποία ἀντιλαµβάνεται τὸν ἄνθρωπο ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Μένει νὰ δοῦµε πῶς ἀπὸ τὸ ὑπαρκτικὸ κατ᾽ εἰκόνα θὰ φτάσουµε στὸ καθ᾽ ὁµοίωσιν, αὐτὸ ποὺ μὲ ἄλλη ὁρολογία ὀνοµάζουµε θέωση, καὶ μάλιστα, κατὰ βιβλικὴ διατύπωση, ὀνοµάζουµε κοινωνία μὲ τὴ θεία φύση, ὅπως διατυπώνεται ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Πέτρο: «ἵνα […] γένησθε θείας κοινωνοὶ φύσεως ἀποφυγόντες τῆς ἐν κόσµῳ ἐν ἐπιθυµίᾳ φθορᾶς» (Β´ Πέτρ. α´ 4). Διευκρινίστηκε μάλιστα ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὡς εἰκόνα Θεοῦ προσδιορίζεται ἀπὸ τὸν τρόπο ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἡ τριαδικότητα ὡς κοινωνία προσώπων, δηλαδὴ ὡς ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη ἑποµένως εἶναι συστατικὸ στοιχεῖο τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, ἐνῶ κάθε διαστροφὴ ἢ ἀλλοίωση αὐτῆς τῆς θεµελιώδους συνθήκης τοῦ βίου του ὀφείλεται σὲ διαµεσολάβηση, εἴτε τὴν ἀντιλαµβανόµαστε ὡς ἐνέργεια δαιμονικῶν δυνάµεων, εἴτε ὡς ἐπήρεια τοῦ περιβάλλοντος, εἴτε ὡς ἀσθένεια τῆς φύσεως. Ἂν μάλιστα δεχτοῦµε τὸ τελευταῖο, ὅτι δηλαδὴ πρόκειται γιὰ ἀσθένεια τῆς φύσεως, τότε πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ ὁ τρόπος θεραπείας της, ὥστε ἡ ἀνθρώπινη φύση νὰ ἐπανεύρει τὴν ἀρχῆθεν συστατική της κατάσταση, ἤ, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω ἐκκλησιαστικὴ ὁρολογία, γιὰ νὰ ἐπιστρέψει στὸ ἀρχαῖο κάλλος (βλ. τὴ διατύπωση ποὺ κατατίθεται στὸ δεύτερο Εὐλογητάριο τῆς Νεκρώσιμης Ἀκολουθίας: «Ὁ πάλαι μέν, ἐκ µὴ ὄντων πλάσας με, καὶ εἰκόνι σου θείᾳ τιμήσας, παραβάσει ἐντολῆς δὲ πάλιν με ἐπιστρέψας εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθην, εἰς τὸ καθ᾽ ὁµοίωσιν ἐπανάγαγε, τὸ ἀρχαῖον κάλλος ἀναµορφώσασθαι») .
.           Τὸ ἔργο αὐτὸ ἀνέλαβε νὰ πραγµατοποιήσει ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεώς του.
Ἡ ἀνθρώπινη φύση, τὴν ὁποία ἀνέλαβε καὶ μὲ τὴν ὁποία ἑνώθηκε ὑποστατικά, εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀνθρώπινη φύση, ποὺ ὡς εἰκόνα Θεοῦ δηµιουργήθηκε, καὶ μάλιστα μὲ τὴν παγίωση τῆς ὁµοιότητας, τὸ «καθ᾽ ὁµοίωσιν». Εἶναι μιὰ θεωµένη φύση τώρα ἐν Χριστῷ, μιὰ σώα φύση, χωρὶς τὴν παρουσία ὁποιουδήποτε λάθους, δηλαδὴ ἁµαρτίας. Ὁ Χριστός, ὡς νέος Ἀδάµ, ὡς Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ τὰ Εὐαγγέλια, καινουργεῖ τὴν παλαιότητα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, τῆς ὑποχείριας στὸν θάνατο, καὶ εἰσάγει στὴν ἱστορία τὸν νέο ἄνθρωπο, τὸν ἀπαλλαγµένο ἀπὸ τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο.
.             Τὸ ἐρώτηµα, ποὺ τίθεται τώρα, εἶναι ἡ ἀναζήτηση καὶ ἡ πραγµατοποίηση ἐνσωµάτωσης ἑκάστου ἀνθρώπου σ᾽ αὐτὴ τὴ νέα πραγµατικότητα, ἑποµένως ἡ εὕρεση τῆς ὁδοῦ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ θέωση. Θὰ ἔµενε ἐλλιπὴς ἡ διαπίστωση ὅτι ὁ ἄνθρωπος φέρει στὴ φύση του ἀνεξίτηλη τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἂν καὶ ἀµαυρωµένη, ἐὰν δὲν συµπληρώναµε τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ ἐκφραστεῖ καὶ θὰ ἐνεργηθεῖ αὐτὴ ἡ εἰκόνα, πῶς δηλαδὴ θὰ γίνει ἐνεργὸς καὶ θὰ ἀκυρώσει τὶς στρεβλώσεις καὶ τὶς συγχύσεις. Καὶ στὸ σηµεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ ἀναφερθοῦµε στὴν παρουσία τῶν θείων καὶ ἀκτίστων ἐνεργειῶν τῆς θεότητας ἐντὸς τῆς Δηµιουργίας, ἡ πρόσκτηση τῶν ὁποίων ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου θὰ θεραπεύσει τὰ ἀσθενῆ καὶ θὰ ἀναπληρώσει τὰ ἐλλείποντα, ὁδηγώντας τὴν ἀνθρώπινη φύση σὲ ἐγχρίστωση.
.             Τί εἶναι ὅμως οἱ ἐνέργειες, ὅταν ἀναφερόµαστε σὲ θεῖες καὶ ἄκτιστες ἐνέργειες; Πρόκειται γιὰ δυνάµεις τῆς θεότητας, τὶς ὁποῖες ἀντιλαµβανόµαστε ἐν συνόλῳ, ἂν καὶ συχνὰ ἐµφανίζονται ἐπιµερισµένες. Προέρχονται ἀπὸ ὅλη τὴν τριαδικὴ θεότητα καὶ εἶναι μεθεκτές, δηλαδὴ µπορεῖ νὰ τὶς προσλαµβάνει ἕκαστος τῶν πιστῶν. Ὑπάρχουν οὕτως ἢ ἄλλως στὴ δηµιουργία, καὶ καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐπιτρέψει τὴ σχέση μαζί τους. Νὰ ἐπιτρέψει σηµαίνει νὰ προετοιμάσει τὸν ἑαυτό του, ὥστε αὐτὲς οἱ ἐνέργειες νὰ διαποτίσουν τὴν ὕπαρξή του. Ἔτσι θεµελιώνεται ἡ διὰ βίου ἄσκηση, πνευµατικὴ καὶ σωµατική, καὶ ἀναδύεται ἡ εὐθύνη γιὰ τὴ σωτηρία στὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐν ἐλευθερίᾳ ἀναλαµβάνει τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας του. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσµα ἀντιλαµβανόµαστε τὴν πρόσκληση τοῦ Χριστοῦ: «εἴ τις θέλει ὀπίσω µου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω µοι» (Ματθ. ιϛ´ 24). Τὸ κρίσιμο ἑποµένως θέµα εἶναι νὰ ἐπιτρέψουµε στὶς θεῖες καὶ ἄκτιστες ἐνέργειες νὰ διαποτίσουν τὴν ὕπαρξή μας, ἔργο στὸ ὁποῖο ὅσοι ἐπιτυχῶς εὐδοκίµησαν, ὁδηγήθηκαν στὴν ἁγιότητα.
.                     Οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ περιγράφονται στὴ βιβλικὴ ἀποκάλυψη ἤδη ἀπὸ τὶς πρῶτες σελίδες τῆς Ἁγίας Γραφῆς, κατ᾽ ἀρχὴν ὡς θεία βούληση, ἐν συνεχείᾳ ὡς δηµιουργὸς δύναµη καὶ τελικὰ ὡς θεία Πρόνοια. Διὰ τῶν ἐνεργειῶν του ὁ Θεὸς γίνεται γνωστὸς στοὺς ἀνθρώπους, στοὺς φίλους του, στὸ λαό του. Ἔχουµε μάλιστα καὶ περιγραφὲς θεοφανειῶν: λόγος, ἦχος, αὔρα, φῶς κ.λπ. Πρέπει ὅμως νὰ ἐπισηµανθεῖ ὅτι τὰ στοιχεῖα αὐτὰ δὲν προέρχονται ἀπὸ κτιστὲς πηγές, ἀλλὰ φέρουν χαρακτήρα ὑπερβατικό. Π.χ., ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δηλώνεται ἢ ἀκούγεται ὡς ἀποκάλυψη τοῦ Υἱοῦ του –αὐτὸς εἶναι ποὺ ὁµιλεῖ στοὺς Προφῆτες. Ἀνάλογα, τὸ φῶς εἶναι ἄκτιστο, καὶ τὶς περισσότερες φορὲς δηλώνει παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἀκόµα καὶ ἡ λεπτὴ αὔρα, ποὺ ἀντιλαµβάνεται ὁ προφήτης Ἠλίας ὡς παρουσία Θεοῦ, ἔχει ἄκτιστη προέλευση. Τὶς περισσότερες μάλιστα φορὲς οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ γίνονται ἀντιληπτὲς ὡς ἐνδιάθετη αἴσθηση. Ἐπίσης, μέσῳ τῶν αἰσθήσεων ἀντιλαµβανόµαστε τὰ ἀποτελέσµατα τῶν θείων ἐνεργειῶν, καὶ ἔτσι πρέπει νὰ προσεγγίζουµε τὶς ἐξαγγελίες τῶν Προφητῶν ἢ τῶν Ἀποστόλων, ὅπως τὴ δήλωση τῶν τελευταίων, ὅτι εἶναι μάρτυρες ὅσων εἶδαν, ὅσων ἄκουσαν καὶ ὅσων ψηλάφησαν («ὃ ἀκηκόαµεν, ὃ ἑωράκαµεν τοῖς ὀφθαλµοῖς ἡµῶν, ὃ ἐθεασάµεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡµῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς», Α´ Ἰωάν. α´1).
.                     Ἐνδεικτικὴ εἶναι ἡ περίπτωση ποὺ περιγράφει τὸ εὐαγγέλιο ὡς θεραπεία τῆς αἱµορροούσας γυναίκας, ὅπου ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δηλώνει ὅτι ἀντιλήφθηκε μιὰ δύναµη νὰ ἐξέρχεται ἀπ᾽ αὐτόν: «Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ». (Λουκ. η´ 45-46).
.               Ἡ παρουσία αὐτῶν τῶν θείων δυνάµεων, ποὺ ὀνοµάζουµε ἄκτιστες ἐνέργειες, δηλώνονται ἐπίσης ὡς θεία Πρόνοια ἢ θεία Χάρη. Εἶναι παροῦσες καὶ στὴν ὑλικὴ δηµιουργία, ἀλλὰ καὶ στὸ λογικὸ πλήρωµα τῆς γῆς, δηλαδὴ στὸν ἄνθρωπο. Καὶ μάλιστα ὄχι μόνον μὲ νοητὸ τρόπο, ἀλλὰ καὶ μὲ ὁρατό. Ὄχι μόνον ἐκτὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ ἐντὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ θεία Χάρη ὑπάρχει εἴτε τὸ ξέρουµε εἴτε δὲν τὸ ξέρουµε, εἴτε τὸ ἀντιλαµβανόµαστε εἴτε δὲν τὸ ἀντιλαµβανόµαστε. Δὲν γεννιέται ξαφνικά, ἀπὸ τὸ µηδέν, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ συνδράµει τοὺς εὐσεβεῖς καὶ μετὰ νὰ παύσει νὰ ὑπάρχει. Δὲν εἶναι κτιστή, γιὰ νὰ γίνεται καὶ νὰ ἀπογίνεται. Εἶναι δύναµη ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ θεότητα καὶ εἶναι παροῦσα διαρκῶς. Ἐνεργεῖ στὸν ἄνθρωπο, ὅταν ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀποδέχεται, εἴτε μεµονωµένα εἴτε ὡς λαὸς τοῦ Θεοῦ.
.               Ἐὰν ἔτσι εἶναι τὰ πράγµατα, τότε καταλαβαίνουµε γιατί ὁ Ψαλµωδὸς ἀναφωνεῖ: «Ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώµατά σου, Κύριε τῶν δυνάµεων» (Ψαλµ. ΠΓ´ [83] 2). Ὁ τόπος τοῦ Θεοῦ, τὰ σκηνώµατά του, µπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ἢ ἕνας λαός. Τόπος τοῦ Θεοῦ µπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα µωρό, ἕνας ἐνήλικας, ἕνας πρεσβύτης. Τόπος τοῦ Θεοῦ µπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα σπουργίτι, ἕνα πετούµενο, τὰ πάντα, γιατὶ ὁ Κύριος διαποτίζει τὰ πάντα μὲ τὶς δυνάµεις του, εἶναι ὁ Κύριος τῶν δυνάµεων. Ἐνῶ ἐὰν ἡ θεία Χάρη εἶναι κτιστή, ὅπως τὴν ἑρµηνεύει ἡ δυτικὴ θεολογία, τότε ὑπάρχει μία συναλλαγὴ μὲ τὴ θεότητα. Γιὰ νὰ µπορέσω νὰ ἐπιτύχω τὴν παρουσία τῆς θείας Χάρης, πρέπει νὰ πληρώσω. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἔχουµε τὴν ἀνάπτυξη τῶν συµπλεγµάτων ἐνοχῆς στὴ Δύση. Εἶµαι ἀµαρτωλός, ἄρα «πληρώνω» καὶ ἀποκαθιστῶ τὴν εὔνοια τοῦ Θεοῦ.
.               Γιὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ Θεὸς γίνεται παρὼν ἄλλοτε ὡς «ὁ ἐνεργῶν ἐν ἡµῖν […] ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας» (Φιλ. β´ 13), καὶ ἄλλοτε ὡς «ἡ ἐνέργεια αὐτοῦ ἡ ἐνεργουµένη ἐν ἐµοὶ ἐν δυνάµει» (Κολ. α´ 29). Κυρίως ὅμως, γιὰ τὸν Παῦλο, ὁ Χριστὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ συγκεφαλαιώνει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ ὡς δύναµη καὶ σοφία: «Χριστὸς Θεοῦ δύναµις καὶ Θεοῦ σοφία» (Α´ Κορ. α´ 24).


ΣΧΟΛΙΟ: Γιατί όλη αυτή η "θεολογία" δέν είναι η αποκατάσταση; Τό δόγμα τής παπικής θεολογίας ότι ο Κύριος ενανθρώπισε γιά νά μάς σώσει από τήν αμαρτία; μέ ορθόδοξο ένδυμα;
Αυτή είναι η πίστη τής σημερινής ορθοδοξίας. Τήν κατασκεύασαν οι Ρώσοι τής διασποράς, τήν τελειοποίησαν μέ τήν φιλοσοφία τού προσώπου, ο Γιανναράς καί ο Ζηζιούλας καί τήν εκλαίκευσε ο Ρωμανίδης μέ τήν θεοποιό άκτιστο ενέργεια. Καί τώρα πιά μέ αναπαλαιωμένη τήν εικόνα τού θεού μπορούμε νά ξαναβγούμε από τόν νέο παράδεισο, τήν εκκλησία τής νεοορθοδοξίας καί νά ζήσουμε μέ τόν ιδρώτα τού αλάθητου προσώπου τού πάπα. Ο νεο-θεωμένος υποχρεούται νά βρεί ένα αλάθητο καί νά τό εσωτερικεύσει. Εστω τήν γνώμη του καί τήν άποψή του αρκεί νά τήν γενικεύσει σέ υποχρέωση όλων.

Αμέθυστος

Επιτέλους το μάθαμε! Ο λόγος που οι Αριστεροί μισούν τους Έλληνες



ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ;;; ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ.

Να μην είμαστε(είμαι) κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων

Να μην είμαστε κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς


Η χριστιανική πίστη μας απαγορεύει να είμαστε κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων και επιτάσσει να είμαστε αυστηροί και αμείλικτοι κριτές των δικών μας αμαρτιών.
Ο ασθενής που βρίσκεται στο νοσοκομείο μεριμνά για τη δική του ασθένεια και δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε το χρόνο να ελέγξει τους άλλους ασθενείς ή να χλευάσει την ασθένειά τους.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς


ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΙ, ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΣΤΟΣ ΛΟΓΟΣ. 
Η ΤΑΠΕΙΝΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΡΑΣΟΣ ΑΛΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ.

Στείλαμε το καφενείο στην εξουσία



Σχετική εικόνα«Κάνε με κυβέρνηση για μία ημέρα και θα σου πω εγώ». 

Είναι η κλασσική ατάκα του καφενείου. Κι είπαμε να δοκιμάσουμε και τούτο. Κι έτσι στείλαμε το καφενείο στην εξουσία. 
Δεν έχω τίποτα με εκείνους που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, αναίμακτα κι από την καρέκλα του καφέ.Αρκεί να βρεθεί ένας τρόπος να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης...

Το Facebook και τα υπόλοιπα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκάλεσαν μία τεράστια επανάσταση. Ίσως και να είναι η μεγαλύτερη απ' όσες έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα. Η δυνατότητα της άμεσης επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και μάλιστα χωρίς κάθε είδους μεσάζοντα, προκάλεσε τεράστιες αλλαγές στις κοινωνίες μας. Από την μία έσπασε το «μονοπώλιο» της εξουσίας στην ενημέρωση και από την άλλη δόθηκε η δυνατότητα σε μικρές ομάδες ανθρώπων να κυριαρχήσουν μέσω των ψεύτικων ειδήσεων. Είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε ποτέ να εκλεγεί ένας άνθρωπος σαν τον Trump στην Αμερική, αν δεν υπήρχαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σκεφτείτε το πολύ απλό: Ας πούμε ότι σε μία παλαιότερη εποχή, πριν εμφανιστεί το Facebook, υπήρχε ένας άνθρωπος στο Μαρούσι που πίστευε ότι η γη ήταν επίπεδη. Επειδή είχε διαβάσει κάτι σχετικό, επειδή του το ψιθύρισε ένας φίλος του στο αφτί, επειδή έφαγε μία πετριά. Δεν έχει σημασία ο λόγος. Σημασία έχει ότι του συνέβη. Κουβαλούσε, λοιπόν, μαζί του ένα μυστικό. Το πολύ – πολύ να το ψιθύριζε κι αυτός με την σειρά του σε έναν ακόμη… υποψιασμένο.
Και ήρθε το Facebook. Κι εκεί άγνωστοι άνθρωποι άρχισαν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Στην αρχή με ψευδώνυμα, αλίευαν στα τυφλά. Μέχρι που άρχισαν να βρίσκονται μεταξύ τους και να ξεθαρρεύουν. Έβγαλαν τις μάσκες της ανωνυμίας, πρώτα μέσα στις κλειστές ομάδες. Και ύστερα βγήκαν και προς τα έξω.
Οι θεωρίες συνωμοσίας ήταν πάντα δημοφιλείς. Η διαφορά σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι οι περισσότεροι τις θεωρούσαν ως τέτοιες, ως θεωρίες συνωμοσίας. Αντίθετα, σήμερα οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν εκτοπίσει σε αυτή την χώρα την πραγματικότητα: «Οι δανειστές οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία για να αγοράσουν τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί. Θέλουν την γη μας, τον ήλιο και την θάλασσά μας». Οι φορείς της «πληροφορίας» δούλεψαν σκληρά! Διέδωσαν τις θεωρίες τους απ’ άκρη σε άκρη της χώρας με εργαλείο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και ύστερα κατέβασαν τον κόσμο στις πλατείες. Και ύστερα πήραν την εξουσία. Και ύστερα αποδείχτηκε ότι ήσαν φελλοί…
Στείλαμε το καφενείο στην εξουσία! Να μην διαμαρτυρόμαστε! Όλοι μαζί το κάναμε. Όπως όλοι μαζί αποδεχτήκαμε ως μοιραία την πορεία της χώρας προς την χρεοκοπία. 
Σας το λέει ένας άνθρωπος που έχει προειδοποιήσει πολλές φορές στο παρελθόν για τα όσα θα συνέβαιναν και τελικά συνέβησαν. Ένας άνθρωπος που τότε δέχτηκε τα πυρά των ίδιων ανθρώπων που σήμερα απολαμβάνουν την… εξουσία, πουλώντας φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. Και φταίω κι εγώ γιατί τελικά θα μπορούσα να κάνω περισσότερα. Όλοι μας θα μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα. Και πρώτα απ’ όλα να αντισταθούμε στην «γοητεία» του καφενόβιου λόγου: «Κάνε με εμένα πρωθυπουργό για μία μέρα...».
Τώρα ξέρουμε! Δεν ήταν για μία ημέρα! Ήταν για πολύ περισσότερο. Κάθισαν στο σβέρκο μας και δεν πρόκειται να σηκωθούν εύκολα. Εμείς τους δώσαμε την εξουσία για μία ημέρα ή τουλάχιστον έτσι πιστέψαμε. Ότι θα κάναμε μία μικρή δοκιμή. Και την κάναμε! Και τώρα δεν φεύγουν. Δεν πρόκειται να βρουν άλλη ευκαιρία στην ζωή τους. Αυτό που τους συνέβη και έγιναν κυβέρνηση συμβαίνει μία φορά στα χίλια χρόνια. Ξέρουν ότι αν θα πάνε σε εκλογές θα εξαφανιστούν.
Δεν τους ενοχλεί ότι είναι τελειωμένοι! Ό,τι και να κάνουν δεν πρόκειται να αντιστρέψουν το κλίμα κι αυτό το γνωρίζουν. Το πρόβλημα είναι ότι οι ιστορίες αυτές δεν τελειώνουν καλά. Θα παραμείνουν όσο μπορούν περισσότερο, με αποτέλεσμα κάθε μέρα η κατάσταση να γίνεται για την χώρα όλο και πιο δύσκολη. Μέχρι να συμβεί «κάτι». Σαν κι αυτά που έπειτα από χρόνια τα μελετούν οι ιστορικοί και αναρωτιούνται πως ένας λαός άφησε τα πράγματα να εξελιχτούν με αυτό τον τρόπο! Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τον πιο έξυπνο λαό του κόσμου…
Προχτές διάβαζα ένα σχόλιο ενός απίστευτου τύπου που «σχολίαζε» τα γραφόμενα κάποιου καθηγητή σε ένα από τα πιο μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου. Ο «κύριος τίποτα» μπορούσε να ισοπεδώσει τον λόγο ενός ανθρώπου που μορφώνει την παγκόσμια ελίτ. Ασφαλώς και έχει «άποψη». Όλοι οι άνθρωποι έχουν «άποψη». Αλλά ταυτόχρονα του λείπει η γνώση του εαυτού του. Δεν ξέρει πόσο βλάκας είναι. Αυτό ήταν ανέκαθεν ένα από τα προβλήματα της Δημοκρατίας μας. Και γι αυτό λέμε ότι όλα είναι θέμα Παιδείας…



Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ

ΤΑ ΜEΤΩΠΑ TΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ




Ενώ γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί μία ισχυρή χερσαία αυτοκρατορία από την Κίνα, σε συνεργασία με τη Ρωσία και τη Γερμανία, η θαλάσσια ηγεμονική υπερδύναμη, οι Η.Π.Α., κάνει τεράστια λάθη – με αποτέλεσμα να απειλείται πολύ σοβαρά η κυριαρχία τους στον πλανήτη.

Ανάλυση 

Η σύντομη μελέτη της ιστορίας αποδεικνύει ότι, μία από τις σταθερές εξελίξεις του δυτικού πολιτισμού ήταν οι συγκρούσεις μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων της ξηράς και της θάλασσας – όπως της Αθήνας εναντίον της Σπάρτης, της Ελλάδας κατά της Περσίας, της Ρώμης εναντίον της Καρχηδόνας, της Αγγλίας κατά της Γαλλίας του Ναπολέοντα, των Η.Π.Α. εναντίον της Γερμανίας και της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς επίσης των Η.Π.Α. κατά της Σοβιετικής Ένωσης (πηγή: C. & L.V. Gave).

Ο νικητής των εκάστοτε συγκρούσεων ήταν κυρίως οι θαλάσσιες δυνάμεις, επειδή κυριαρχούν στο εμπόριο, χαρακτηριζόμενες συνήθως από πιο αποκεντρωμένες δομές – ενώ, αντίθετα, οι χερσαίες δυνάμεις αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες στις εμπορικές τους συναλλαγές, περιορίζουν τις ανθρώπινες ελευθερίες και συγκεντρώνουν την εξουσία σε λίγα χέρια (όπως η Γερμανία, ειδικά όσον αφορά την ΕΕ, η Ρωσία και η Κίνα σήμερα).

Περαιτέρω, ο πλανήτης σήμερα είναι χωρισμένος σε τρεις σημαντικές «ζώνες παραγωγής», η κάθε μία από της οποίες αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο περίπου του παγκόσμιου ΑΕΠ:

(α) στη Βόρεια και Νότια Αμερική που κυριαρχείται από τις Η.Π.Α.,

(β) στην Ευρώπη που διεκδικείται από τη Γερμανία και τη Ρωσία – εάν δεχθούμε πως η Μ. Βρετανία, αποχωρώντας από την ΕΕ, «προσεγγίζει» πλέον τις Η.Π.Α. και

(γ) στην Ασία που κυριαρχείται από την Κίνα, η οποία είναι εκείνη η χώρα που αμφισβητεί πλέον τον παγκόσμιο ηγεμόνα, τις Η.Π.Α.

Στα πλαίσια αυτά η πιθανότερη «νέα έκδοση» του παλαιού δράματος, των πολέμων δηλαδή των μεγάλων δυνάμεων για την ηγεμονία του πλανήτη, φαίνεται να είναι η μάχη μίας κυριαρχούμενης από την Κίνα χερσαίας αυτοκρατορίας, εναντίον μίας θαλάσσιας υπερδύναμης ελεγχόμενης από τις Η.Π.Α. – όπου η Ευρώπη χωρίς ίσως τη Ρωσία θα αποτελέσει το μεγάλο βραβείο, εν μέρει δε και η Αφρική.

Η χερσαία αυτοκρατορία τώρα, για να έχει τη δυνατότητα να κερδίσει τη μάχη, θα πρέπει να ελέγξει μία τεράστια ηπειρωτική μάζα – κάτι που θα απαιτούσε τη στενή σύνδεση των χωρών που τη συναποτελούν με σιδηροδρομικές γραμμές, με οδικές αρτηρίες, με δορυφόρους, με τηλεπικοινωνίες κοκ., έτσι ώστε να λειτουργεί μία οικονομία που δεν θα στηρίζεται στις θαλάσσιες οδούς. Κάτι τέτοιο δρομολογείται σήμερα από την Κίνα, η οποία προσπαθεί να συνδεθεί με ολόκληρη την Ασία και με την Ευρώπη, επενδύοντας τεράστια ποσά σε έργα υποδομής (ο δρόμος του μεταξιού).

Για να μπορέσει όμως η Κίνα να τα καταφέρει, θα χρειαστεί να πείσει δύο σημαντικές χώρες να μείνουν ουδέτερες: τη Ρωσία και τη Γερμανία. Ενδεχομένως επίσης μία λιγότερο σημαντική, τη Σαουδική Αραβία – η οποία όμως διαδραματίζει έναν πολύ σπουδαίο ρόλο τόσο στην πλούσια σε ενέργεια Μέση Ανατολή, όσο και σε σχέση με το δολάριο, ως το αποκλειστικό νόμισμα των ενεργειακών συναλλαγών.

Με απλά λόγια, τυχόν κατάρρευση του συστήματος των πετροδολαρίων, θα προκαλούσε ένα καίριο πλήγμα στο δολάριο, το οποίο δέχεται ήδη επιθέσεις από την Κίνα, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – οπότε θα δημιουργούνταν τεράστια οικονομικά προβλήματα στις υπερχρεωμένες Η.Π.Α.

Η Ρωσία

Η Ρωσία τώρα είναι η κυριότερη «χερσαία γέφυρα» μεταξύ της Κίνας και της Ευρώπης – οπότε λογικά οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να επιδιώξουν ένα είδος στρατιωτικής συμμαχίας μαζί της, για να αποτρέψουν τις επεκτατικές ενέργειες της Κίνας. Επομένως η επιβολή κυρώσεων και οι χρηματοπιστωτικές επιθέσεις των Η.Π.Α. εναντίον της Ρωσίας, οι οποίες ενορχηστρώνονται από το βαθύ αμερικανικό κράτος που αντιτάσσεται στην πολιτική του προέδρου Trump, δεν τις εξυπηρετούν καθόλου. Αντίθετα, ενισχύουν την προσέγγιση της Κίνας με τη Ρωσία – παρά το ότι η τελευταία φοβάται τη συνεργασία με μία ισχυρή δύναμη στα σύνορα της, τη δεύτερη παγκοσμίως όσον αφορά τις δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα, με 192 δις $ έναντι σχεδόν 800 δις $ των Η.Π.Α. (γράφημα).


Το γεγονός αυτό θυμίζει το ιστορικό προηγούμενο της Γαλλίας η οποία, από την εποχή του καρδιναλίου Ρισελιέ και μετά είχε ως μοναδικό στόχο να καταστρέψει την αυστροουγγρική αυτοκρατορία– χωρίς να δίνει την απαιτούμενη σημασία στην άνοδο της Πρωσίας.

Η «σταυροφορία» της αυτή συνεχίσθηκε έως το 1919, όπου καταστράφηκε εντελώς η αυστριακή αυτοκρατορία με τη συνθήκη των Βερσαλλιών – η οποία όμως είχε ως αποτέλεσμα να γίνει ευάλωτη η Γαλλία, απέναντι σε τυχόν συμμαχία της Γερμανίας με τη Ρωσία ή/και εάν η Βρετανία αποχωρούσε από τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη, όπως συνέβη το 1940 και ίσως σήμερα. Ας σημειωθεί εδώ πως ο βασικός πολιτικός στόχος των Αψβούργων ήταν η αποτροπή της συμμαχίας της Ρωσίας με τη Γερμανία – κάτι που δεν αντιμετώπισε σωστά η Γαλλία, τυφλωμένη από το μίσος της.

Ενδεχομένως λοιπόν να συμβαίνει κάτι ανάλογο σήμερα με τις Η.Π.Α., αν και υπάρχουν πολλές άλλες ερμηνείες της συμπεριφοράς τους – όπως η αντίθεση των αμερικανικών επιχειρήσεων στο να υπάρξει σύγκρουση με την Κίνα, λόγω των μεγάλων συμφερόντων τους εκεί, σε σύγκριση με τα ελάχιστα που έχουν στη Ρωσία. 

Μία τρίτη πιθανή εξήγηση είναι ο φόβος των Η.Π.Α. μήπως κυριαρχήσει η Ρωσία στη Μέση Ανατολή – με αποτέλεσμα να αυξηθεί κατακόρυφα η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης και άρα η πολιτική επιρροή της Ρωσίας, να υπάρξει σημαντική άνοδος στις τιμές του πετρελαίου, να χάσουν πωλήσεις οι προμηθευτές όπλων των Η.Π.Α., της Γαλλίας και της Βρετανίας, για τους οποίους οι μεσανατολικές μοναρχίες αποτελούν μεγάλους πελάτες, να χαθούν οι συμβάσεις των δυτικών ενεργειακών κολοσσών κοκ.

Όποιες όμως και αν είναι οι αιτίες της υστερίας των Η.Π.Α. εναντίον της Ρωσίας, έχει καταστεί πλέον σαφές πως το συμφέρον της τελευταίας είναι να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στις κινεζικές προσπάθειες, όσον αφορά τον περιορισμό της ισχύος της κυρίαρχης θαλάσσιας αυτοκρατορίας: των Η.Π.Α. 

Αυτό σημαίνει με τη σειρά του πως οι συναλλαγές μεταξύ της Ευρώπης και της Κίνας θα διευκολύνονται από τη Ρωσία – έτσι ώστε να μην είναι σε θέση η υπερδύναμη να τις διακόψει, αφού θα διενεργούνται από τους χερσαίους δρόμους που δεν θα κινδυνεύουν από το αμερικανικό ναυτικό.


Τυχόν δε συνεργασία της Ρωσίας με το Ιράν και το Κατάρ, θα μπορούσε να βοηθήσει την Κίνα να σπάσει το μονοπώλιο του δολαρίου, όσον αφορά τις συναλλαγές πετρελαίου, πόσο μάλλον όταν η Κίνα είναι πλέον ο μεγαλύτερος εισαγωγέας (γράφημα) – οπότε να απειλήσει τη θέση του ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, την οποία κατέχει τα τελευταία 100 χρόνια έχοντας αντικαταστήσει τότε τη στερλίνα.

Η πιθανή απώλεια δε της προνομιακής θέσης του δολαρίου, το οποίο εξασφαλίζει μεταξύ άλλων τη μη χρεοκοπία των Η.Π.Α. όσα χρέη και αν συσσωρεύσουν, θα ήταν κρίσιμης σημασίας για τη χώρα, εάν όχι θέμα επιβίωσης της – αφού αποτελεί ένα τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της οικονομίας της, επιτρέποντας της εκτός από την ανεμπόδιστη χρηματοδότηση ελλειμμάτων και χρεών, τη διεξαγωγή επενδύσεων σε όλους τους σύγχρονους κλάδους.

Η Γερμανία

Περαιτέρω, η δεύτερη σημαντικότερη χώρα για την Κίνα είναι η Γερμανία, στην οποία επέτρεψαν ανόητα οι Η.Π.Α. να αναδειχθεί στον οικονομικό ηγεμόνα της ΕΕ – πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα καθαρά ηπειρωτικό κράτος, το οποίο θα προτιμήσει να συμμετέχει στη χερσαία συμμαχία και όχι στη ναυτική.

Θεωρείται λοιπόν πολύ σωστά ότι, από πολιτικής πλευράς η Γερμανία θα αναπτύξει τη δική της διπλωματία, παύοντας να λαμβάνει εντολές από τις Η.Π.Α. – ενώ από οικονομικής άποψης η γερμανική βιομηχανία θα έχει απεριόριστη πρόσβαση στο να αναπτύξει τις σχέσεις της όχι μόνο με τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά με όλες εκείνες τις χώρες που θα ενταχθούν στο νέο «δρόμο του μεταξιού».

Από τη γεωπολιτική οπτική γωνία, τα τεράστια λάθη που έκαναν οι Η.Π.Α. στη Μέση Ανατολή έχουν δημιουργήσει την εντύπωση στη Γερμανία πως θα επικρατήσει τελικά κάποιας μορφής ειρήνη, κάτω από έναν «ρωσοιρανικό» ζυγό – κάτι που, εφόσον συμμαχούσε με τη Ρωσία και καταργούσε τις αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της, θα προσέφερε νέες αγορές στη βιομηχανία της, εξασφαλίζοντας της την περαιτέρω προμήθεια με ενέργεια σε βιώσιμες τιμές. 

Έτσι δεν θα χρειαζόταν να προστατεύει τις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου που χρειάζεται, με τη βοήθεια της θαλάσσιας αμερικανικής αυτοκρατορίας – ενώ θα απαλλασσόταν από την Τουρκία, η οποία θα βρισκόταν απομονωμένη από τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα στο βάθος.

Αρκετά σημαντικά άτομα στη Γερμανία, όπως ο πρώην καγκελάριος Scroeder, ασκούν πιέσεις για να συμμαχήσει η χώρα με τη Ρωσία – κάτι που διευκολύνουν επίσης ανόητα οι Η.Π.Α., επιτιθέμενες νομικά στις γερμανικές εταιρείες όπως στην Deutsche Bank και στη Volkswagen.

 Εν προκειμένω η Γαλλία του νέου προέδρου της δεν πρόκειται να φέρει αντίρρηση, έχοντας εξασφαλίσει τη θέση του υπαρχηγού στην Ευρώπη – ενώ η μοναδική δυτική χώρα που παραμένει πιστή στις Η.Π.Α. σήμερα είναι η Πολωνία, η οποία έχει υποφέρει τα πάνδεινα στο παρελθόν τόσο από τη Γερμανία, όσο και από τη Ρωσία.

Η Πολωνία λοιπόν, μαζί με την Ουγγαρία και την Τσεχία, θα μπορούσε να είναι εκείνες οι χώρες που θα εγκαταλείψουν μελλοντικά την ΕΕ – αρκεί να τους εγγυηθούν οι Η.Π.Α. τη στρατιωτική τους ασφάλεια, κάτι που πρόσφατα υποσχέθηκε ο πρόεδρος Trump στη Βαρσοβία. 

Προφανώς όχι συμπτωματικά, αφού τυχόν απώλεια της Γερμανίας θα πρέπει να αντισταθμιστεί γρήγορα από την αυξημένη παρουσία της θαλάσσιας υπερδύναμης στις παραπάνω χώρες, καθώς επίσης στην Αυστρία, στη Λιθουανία – ενδεχομένως σε κάθε κράτος ανατολικά της Γερμανίας και δυτικά της Ρωσίας.

Αυτό ακριβώς έκαναν η Γαλλία και η Αγγλία όταν ήταν θαλάσσιες αυτοκρατορίες, με περιορισμένη όμως επιτυχία – αν και οι Η.Π.Α. εξακολουθούν να έχουν μεγάλα πλεονεκτήματα, επειδή η διακίνηση εμπορευμάτων δια θαλάσσης είναι φθηνότερη, αποτελεσματικότερη, ταχύτερη και πιο ελεγχόμενη, σε σχέση με τη χερσαία. 

Η Κίνα το γνωρίζει, οπότε προσπαθεί να επεκταθεί χωρίς να έλθει σε σύγκρουση με τις Η.Π.Α. – αν και η υπερδύναμη, ερχόμενη σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία, κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος που ίσως τελικά της στοιχίσει την παγκόσμια ηγεμονία.
Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, έχουμε την εντύπωση πως οι Η.Π.Α. δεν θα χάσουν το παιχνίδι, αλλάζοντας κάποια στιγμή πολιτική και παύοντας να συγκρούονται με τη Ρωσία – ενώ, όσον αφορά την Ελλάδα που αποτελεί μία πολύ μεγάλη ναυτική εμπορική δύναμη, η συμμαχία της με την υπερδύναμη είναι προτιμότερη από την αντίστοιχη με τη Ρωσία, την Κίνα και τη Γερμανία.

 Λόγω της τελευταίας βέβαια, της Γερμανίας, που επιχειρεί να την υποδουλώσει οικονομικά – καθώς επίσης να εκμεταλλευτεί χωρίς κόστος το ενεργειακό της υπέδαφος και την εξαιρετικά σημαντική γεωπολιτική της θέση. Διαφορετικά ίσως θα είχε νόημα η συμμαχία με τη Ρωσία και την Κίνα – αφού θα μας προσέφερε αρκετά πλεονεκτήματα.

Ως εκ τούτου, με δεδομένη πλέον την υποστήριξη του ΔΝΤ στο θέμα της διαγραφής χρεών, σε αντίθεση με τη Γερμανία που θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε μία άβουλη, φτωχή και αδιάφορη αποικία της (προφανώς δεν είναι το θέμα τα χρήματα), δεν πρέπει να πέσει σε μία νέα παγίδα – αφού ο εχθρός έχει πλέον αλλάξει και δεν είναι το Ταμείο, αλλά η πρωσική κυβέρνηση που συνεργάζεται τόσο με τη Ρωσία κρυφά, όσο και με την Κίνα, θέλοντας να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α.

Τὸ λάθος ποὺ κάνουν πολλοὶ νομίζοντας ὡς ἀρετὴ τὴν μικροψυχία

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης - Ἀόρατος Πόλεμος
Σχετικὰ μὲ αὐτό, βρίσκονται σὲ πλάνη πολλοί, ὅσοι νομίζουν γιὰ ἀρετὴ τὴν ὀλιγοψυχία καὶ τὴν ὑπερβολικὴ λύπη ποὺ τοὺς συνοδεύει ὕστερα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, μὴ γνωρίζοντας ὅτι αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ κρυφὴ ὑπερηφάνεια καὶ πρόληψι, ποὺ ἔχουν κάνει θεμέλια πάνω στὴν ἐλπίδα καὶ στὸ θάρρος ποὺ ἔχουν στὸ ἑαυτό τους καὶ στὶς δυνάμεις τους. Γιατὶ αὐτοί, ὑπολογίζοντας τὸν ἑαυτό τους ὅτι εἶναι κάτι, κατὰ κάποιον τρόπο, ξεθάρρεψαν πολύ, καὶ βλέποντας μὲ τὴν δοκιμὴ τῆς πτώσεως, ὅτι δὲν ἔχουν καμμία δύναμι, ταράζονται καὶ ἀποροῦν, σὰν γιὰ κανένα πρᾶγμα καινούργιο καὶ ὀλιγοψυχοῦν βλέποντας πεσμένο στὴ γῆ ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο βασίσθηκαν (δηλαδὴ τὸν ἑαυτόν τους), πάνω στὸν ὁποῖο εἶχαν ἀποθέσει τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα τους....
Αὐτὸ ὅμως δὲν γίνεται καὶ στὸν ταπεινό, ὁ ὁποῖος μόνο στὸ Θεὸ ἔχει τὴν ἐλπίδα καὶ τὸ θάρρος του, χωρὶς νὰ ἔχῃ καμία ἐλπίδα στὸν ἑαυτό του. Γι᾿ αὐτό, ὅταν πέσῃ σὲ κάθε εἴδους σφάλμα, ἂν καὶ αἰσθάνεται πόνο καὶ λύπη, μὲ ὅλο τοῦτο δὲν ταράσσεται, οὔτε ἀπορεῖ. Γιατὶ ξέρει ὅτι αὐτὸ τοῦ συνέβη ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα καὶ τὴν ἀδυναμία τοῦ ἑαυτοῦ του, ἡ ὁποία γνωρίζεται πολὺ καλὰ μὲ τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας.

Αν δεν πετάξεις τον εαυτό σου, θα σε πετάξει ο εαυτός σου! ( Αγιος Παϊσιος )


Κοίταξε να πετάξεις τον εαυτό σου, γιατί αν δεν πετάξεις τον εαυτό σου, θα σε
πετάξει ο εαυτός σου.
Αν πετάξεις τον εαυτό σου, μετά θα πετάς. Τι τον κρατάς τον εαυτό σου για τον
εαυτό σου; Το κομμάτι της αγάπης που κρατάς για τον εαυτό σου, το αφαιρείς από
την ολοκληρωτική αγάπη που πρέπει να έχεις για τους άλλους.
Αν γνωρίσεις τον εαυτό σου, θα δεις ότι δεν έχεις τίποτα δικό σου και τίποτε δεν
μπορείς να κάνεις χωρίς τη βοήθεια του Θεού.
Αν λοιπόν καταλάβεις πως ότι καλό κάνεις είναι από τον Θεό και όσες χαζομάρες
κάνεις είναι δικές σου, τότε θα πάψεις να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και θα
απαλλαγείς από την αυτοπεποίθηση.
Σε κάθε σου ενέργεια, ακόμη και στην παραμικρή σου κίνηση, κέντρο να είναι ο
Θεός. Στρέψε όλο τον εαυτό σου προς τον Θεό.

Αγιος Παϊσιος

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Θεόδωρος Καλμούκος: Αυτοί οι αμόρφωτοι στενόμυαλοι φονταμενταλιστές έχουν γίνει το δράμα και το τραύμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας ..


σ.σ. Δεν θα πιστεύετε αυτό που θα διαβάσετε. Καιρός να ξυπνήσουμε και να καταλάβουμε πόσο κοντά μας βρίσκεται ο εχθρός, σε απόσταση αναπνοής. Να αναγνωρίσουμε το πνεύμα του, το πρόσωπό του, να τον ονομάσουμε και να πάρουμε θέση πριν να είναι πολύ αργά. Ο Ορθόδοξος Μοναχισμός που παράγει αγιότητα και ζωντανεύει την Παράδοση της Εκκλησίας μισείται για έναν και μοναδικό λόγο: ΤΟΥΣ ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ.
Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The National Herald στις 31 Ιανουαρίου του 2017 με τίτλο: ‘Elderism, Futurism, and Prophetism’. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 24 Ιανουαρίου του 2017, το ίδιο άρθρο αλλά λίγο διαφορετικό και ίσως πιο ‘μαζεμένο’ είχε δημοσιευθεί στον Εθνικό Κήρυκα με τίτλο: ‘Γεροντισμός, μελλοντισμός, προφητισμός’. Στο τέλος της μετάφρασης αναδημοσιεύω και το άρθρο που δημοσιεύτηκε στον Εθνικό Κήρυκα.
***
‘Elderism, Futurism, and Prophetism’


Του Θεοδώρου Καλμούκου.


Δεν περνάει ούτε ένας μήνας ούτε μία εβδομάδα που να μην εμφανιστεί μια νέα προφητεία για πράγματα που υποτίθεται ότι θα συμβούν σε τοπικό ή ακόμη και σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Αυτό το φαινόμενο, το οποίο είναι ευρέως διαδεδομένο στην Ελλάδα αλλά έχει μεταμοσχευθεί και εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του ακραίου φονταμενταλιστικού Εφραιμιτικού κινήματος, μπορεί να περιγραφεί με τρεις λέξεις: γεροντισμός, μελλοντισμός, προφητισμός.
Έχει να κάνει με ‘προφητείες’ και ‘δηλώσεις’ διάφορων μοναχών, οι οποίοι είτε πέθαναν στο μακρινό παρελθόν ή και πρόσφατα, ή ακόμη ζουν στο Άγιον Όρος και αλλού. Τέτοια είναι η περίπτωση του Γέροντα Εφραίμ εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος έχει γεμίσει την Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή σε όλη τη χώρα με Μοναστήρια.
Αυτοί οι ‘σύγχρονοι προφήτες’ προφητεύουν σχεδόν τα πάντα, ό,τι μπορείτε να σκεφτείτε. Προφητεύουν για παράδειγμα για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, αν και ήδη συμβαίνει. Προφητεύουν για την πολιτική κρίση ή ότι το ευλογημένο Γένος των Ελλήνων θα πάρει πίσω την Βασιλεύουσα Πόλη της Κωνσταντινούπολης. Αυτοί οι απλοϊκοί τσαρλατάνοι μπορούν να βλάψουν όχι μόνο τους αθώους και τους αμόρφωτους ανθρώπους αλλά και τα έθνη.



Είναι κατανοητό ότι η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχει αλλάξει σημαντικά την νοοτροπία πολλών ανθρώπων οι οποίοι κάνουν αγώνα επιβίωσης και πολλοί από αυτούς έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Συνεπώς αναζητούν κάποια ακτίδα αισιοδοξίας να κρατηθούν, ή κάποιο είδος ‘υπερφυσικής’ εξήγησης για το τι συμβαίνει έτσι ώστε να δικαιολογήσουν τους φόβους τους.
Ακολούθως οι προφητείες διάφορων γερόντων και μοναχών βρίσκουν το δρόμο τους στην καρδιά πολλών αναζητητών ελπίδας. Είναι ακόμη πρόθυμοι να ασκήσουν ακραία φανατική θρησκευτικότητα που απολυτοποιεί τον ‘προφητικό μελλοντισμό’ των γερόντων. Άπαξ και το πει ένας γέροντας, αυτό είναι. Δεν τίθενται ερωτήσεις.
Μία τεράστια βιομηχανία μελλοντισμού έχει δημιουργηθεί και σε ορισμένες περιπτώσεις μια βιομηχανία θαυμάτων που προτρέπει εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, πιστούς να σχηματίζουν μακριές ουρές στους τάφους των διάφορων γερόντων. Πολλοί βάζουν τα αυτιά τους στον τάφο με την ελπίδα ότι θα ακούσουν κάποιους ήχους από μέσα οι οποίοι υποτίθεται ότι προέρχονται από τον νεκρό γέροντα. Τα βιβλία αυτών των γερόντων γίνονται μπεστ σέλερ και φυσικά πολλοί ‘έξυπνοι’ επιτήδειοι γίνονται πλούσιοι εις το όνομα μιας στρεβλωμένης Ορθοδοξίας.



Σήμερα υπάρχει μια επικίνδυνη τάση να δημιουργηθεί ένας αρρωστημένος ‘Ορθόδοξος γκουρουισμός’ εις το όνομα της πνευματικότητας και του γεροντισμού. Πολλοί γέροντες σήμερα τείνουν να αντικαταστήσουν ακόμα και τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Έχουμε φθάσει στο σημείο μιας απόλυτης σεκταριστικής κουλτούρας, να ‘λατρεύουμε’ ανθρώπους ελαχίστης ή μηδενικής Θεολογικής Εκπαίδευσης μόνο και μόνο επειδή φορούν ράσα και έχουν μακριά γένια και μαλλιά. Τούτο έχει εξελιχθεί σε μια ‘πνευματικότητα της τρίχας’. Μιλούν και κηρύττουν στο απλοϊκό επίπεδο του Κατηχητικού αλλά φαίνονται στους οπαδούς τους να μιλούν με εξουσία και αλάθητο.
Χρησιμοποιούν το μυστήριο της ιεράς εξομολόγησης για να αποκτήσουν τον έλεγχο της ζωής των οπαδών τους, απαιτώντας από αυτούς πλήρη και τυφλή υπακοή. Αφαιρούν την ελευθερία από τα ‘πνευματικά τους παιδιά’ και τους υπαγορεύουν πώς να ζουν τη ζωή τους, σε τέτοιο βαθμό που ο γέροντας αποφασίζει ακόμη και για τις προσωπικές τους επιλογές συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής τους ζωής. Φυσικά οι γέροντες δαιμονοποιούν το ανθρώπινο σώμα και την ανθρώπινη σεξουαλικότητα.
Ο γέροντας παίρνει όλες τις αποφάσεις τους. Έχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στις ζωές τους επειδή ‘αυτός γνωρίζει καλύτερα’ ό,τι έχει σχέση με την πνευματική τους καλυτέρευση. Τα πνευματικά παιδιά δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για την διδασκαλία της Εκκλησίας ή τα κείμενα της Καινής Διαθήκης. Νοιάζονται μόνο για το τί σκέφτεται και λέει ο γέροντας. Δεν διαβάζουν την Αγία Γραφή, διαβάζουν όμως τα παραμύθια του γέροντα.
Αυτοί οι αμόρφωτοι στενόμυαλοι φονταμενταλιστές έχουν γίνει το δράμα και το τραύμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, και κανείς δεν φαίνεται να έχει το σθένος να τους αντιμετωπίσει και να τους διδάξει ότι η Ορθοδοξία δεν είναι μια φονταμενταλιστική ιδεολογία κάποιου σαδιστικού Θεού που είναι έτοιμος να τιμωρήσει τους ανθρώπους. Ο Θεός της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι η πηγή της αγάπης. Είναι ο Χριστός που έρχεται ως «μανικός εραστής», ως Νυμφίος εν μέσω της νυκτός επειδή μας αγαπά όλους όπως είμαστε.




Στην περίπτωσή μας εδώ στην Αμερική αντιμετωπίζουμε παρόμοιες αρρωστημένες φονταμενταλιστικές νοοτροπίες. Πολλοί από τους κληρικούς μας έχουν επηρεαστεί από τις απλοϊκές διδασκαλίες και την ψευδο-θρησκοληψία των συγκεκριμένων μοναστηριών σε τέτοιο σημείο που πολλές ενορίες δηλητηριάστηκαν. Φαίνεται να έχει δημιουργηθεί μία ‘παράλληλη Εκκλησία’ δίπλα στην κανονική Εκκλησία. Πολλοί κληρικοί διδάσκουν και μάλιστα εμφανίζονται εξωτερικά σαν κάποιο είδος ‘Ορθόδοξου ISIS’ με μακριά γένια και μαλλιά. Βγαίνουν έξω στον κόσμο, στα καταστήματα, φορώντας τα ράσα τους και τα καλυμμαύχιά τους (καπέλο κληρικών), προκαλώντας τους συμπατριώτες μας τους Αμερικανούς να τους κοιτάζουν περίεργα δίχως να γνωρίζουν ποιοί είναι και τί αντιπροσωπεύουν – κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό στους καιρούς που διανύουμε.

Παρόμοιες καταστάσεις στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού είναι πραγματικά ανησυχητικές. Και όμως, κανείς δεν δείχνει να ενδιαφέρεται – εγείροντας το ερώτημα: τι είδους Εκκλησία θα είμαστε σε είκοσι χρόνια από τώρα;

Μετάφραση Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ
***
Πηγή: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ

Γεροντισμός, μελλοντισμός, προφητισμός

Του Θεοδώρου Καλμούκου.

Δεν περνά μήνας, εβδομάδα ή και μέρα ακόμα που να μην ακουστεί και μία καινούργια προφητεία για τα μέλλοντα να συμβούν σε τοπικό επίπεδο και συγκεκριμένα στην Ελλάδα, αλλά και σε παγκόσμιο και μάλιστα κατά τρόπο πειστικής λαγνείας.
Πρόκειται για ένα φαινόμενο το οποίο φαίνεται πως έχει γίνει της μόδας στις μέρες μας, και το οποίο θα το περιέκλεια μέσα σε τρεις λέξεις, τις εξής: γεροντισμός, μελλοντισμός, προφητισμός.
Ο λόγος εδώ για «προφητείες» οι οποίες προέρχονται από λεχθέντα μοναχών που εκδήμησαν στο απώτερο ή και στο πρόσφατο παρελθόν ή κι ακόμα από ζώντες στο Αγιο Ορος και αλλού, επισημαίνοντας συμβάντα ή προτυπώνοντας κατά τρόπο «προφητικό» πράγματα που πρόκειται να συμβούν.
Είχα γράψει πριν αρκετά χρόνια σχετικά με αυτό το φαινόμενο αυτής της περίεργης, εν πολλοίς, μελλοντολογίας, που αρχίζει από λιμό επερχόμενο και πολιτική αναστάτωση, η οποία όμως τελικά θα περάσει και θα έλθει και πάλι η ευμάρεια και η ευωχία στην Ελλάδα, μέχρι την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από «το ευλογημένο Γένος των Ελλήνων».
Εχω την αίσθηση πως η οικονομική κρίση ήταν φυσικό να μεταβάλλει άρδην τον ψυχισμό των ανθρώπων αφού πλέον τίθεται θέμα επιβίωσης μέχρι σημείου που για πολλούς «εξέλιπεν ελπίς».
Κι έτσι οι άνθρωποι αναζητούν μια αχτίδα ελπίδας για να κρατηθούν ή μία «υπερκόσμια» ερμηνεία των όσων συμβαίνουν για να στομώσουν τους φόβους τους. Συνεπώς οι προφητείες διαφόρων γερόντων και μοναχών βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στις καρδιές πολλών ανθρώπων οι οποίοι αναζητούν από κάπου να κρατηθούν.
Φτάνουν μάλιστα σε ακραίες εκδηλώσεις ενός υπερβολικού θρησκευτισμού ενίοτε και γραφικού, απολυτοποιώντας τη «μελλοντολογία» των γερόντων η οποία τίθεται υπεράνω «πάσης αντιλογίας» κι αν ακόμα ξεπερνά τα όρια της απλοϊκότητας.
Κι έτσι δημιουργείται μία ολόκληρη βιομηχανία μελλοντολογίας, προφητολογίας, ακόμα και θαυματοποιίας, η οποία παρακινεί πολλούς να σχηματίζουν σειρές πάνω από τους τάφους γερόντων ή στα βιβλιοπωλεία που πουλούν προφητικές προβλέψεις, συμβουλές και κάθε είδους προειδοποιήσεις. Μερικοί μάλιστα ακουμπούν και τα αυτιά τους πάνω στους τάφους γερόντων μήπως και ακούσουν τους κτύπους από μέσα. Τι να πει κανείς;
Ναι μεν το προφητικό και το προορατικό χάρισμα είναι μέρος της διδασκαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ωστόσο και αυτό οφείλει να το χαρακτηρίζει η διάκριση και η ευθυκρισία, για να μην δημιουργείται παραφθορά της Πίστης, αλλά και δημιουργία ψυχωτικών καταστάσεων που βασανίζουν τους ανθρώπους.
Υπάρχει η τάση σήμερα δημιουργίας ενός είδους αρρωστημένου «γκουρισμού» εξ’ ονόματος της πνευματικότητας και του γεροντισμού. Διερωτώμαι πολλές φορές και αναζητώ τη σημαντική του όρου «πνευματικότητα» με την έννοια που τη λανσάρουν σήμερα οι διάφοροι γέροντες, οι οποίοι φαίνεται να τείνουν να υποκαταστήσουν ακόμα και τον ίδιο τον Χριστό και την Εκκλησία.
Καταργώντας ουσιαστικά την ελεύθερη «πνοή» του Αγίου Πνεύματος, το οποίο είναι διηνεκώς παρόν μέσα στην Εκκλησία και την οδηγεί ατέλεστα «εις πάσαν την αλήθειαν». Φτάσαμε στο σημείο της ολικής προσωπολατρείας ανθρώπων ολιγογράμματων μόνο και μόνο επειδή φορούν ράσα, έχουν μακριά γένια και μαλλιά. Είναι η πνευματικότητα της τρίχας.
Χρειάζεται μεγάλη προσοχή διότι καραδοκεί ο κίνδυνος να υποπέσει κάποιος σε κάποια μορφή αυτάρεσκης μελλοντολογικής ανοησίας όπως συμβαίνει με κάποια απλοϊκά βίντεο που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο με πολλούς και διαφόρους «προφήτες» και εσχατολόγους, οι οποίοι πότε μιλούν για τη δεύτερη έλευση του Χριστού και μάλιστα κατά τρόπο εκφοβιστικό, πότε για τον μαρμαρωμένο βασιλιά που θα αναστηθεί και πότε για το πάρσιμο της Πόλης. Το δε εντυπωσιακό είναι ότι αποφαίνονται κατά τρόπο απόλυτα παντογνωστικό και αλάθητο.
Ας αφήσουμε πια τη σχέση εξάρτησης που συνάπτεται ανάμεσα στον γέροντα-γκουρού και στον πιστό και την ολοσχερή στέρηση της ελευθερίας του πιστού αφού για όλα μα όλα τα θέματα του βίου ακόμα και τα πιο προσωπικά αποφασίζει ο γέροντας.
Ο πιστός δεν πρέπει να σκέπτεται πια, να μην έχει δική γνώμη, αλλά απλά να είναι ένα αγόμενο και συρόμενο άβουλο ον, το οποίο υπακούει τυφλά στις υποδείξεις και τις προφητείες του γέροντα.
Μιλούμε δηλαδή για καταστάσεις ιλαροτραγωδίας οι οποίες υποβαθμίζουν την Ορθόδοξη Πίστη σε μία βασανιστική ιδεοληψία ανήμπορη να μιλήσει και να επαγγελθεί την αλήθεια και τη ζωή του Χριστού της Εκκλησίας, ο Οποίος έρχεται ως «μανικός εραστής της», ως Νυμφίος εν τω μέσω της νυκτός επειδή αγάπησε πολύ «πάντες» όπως είναι.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...